บทที่​ 942

ตอนที่หลิงอวี๋แจกโจ๊ก นางได้ยินสิ่งที่ฮูหยินเผยพูดกับหลิงหว่านด้วยหูของตนเอง นางจึงรู้ดีถึงความกังวลของหลิงหว่าน

หลิงอวี๋เอ่ยปลอบใจนาง “อย่ากลัวเลย หว่านเอ๋อร์ เจ้ามีพี่คอยสนับสนุนอยู่! หากผฮูหยินเผยปฏิบัติต่อเจ้าอย่างดี พี่ก็จะปฏิบัติต่อพวกเขาอย่างดี!”

“หากพวกเขากล้าทำให้เจ้าลำบาก ข้าจะหาคู่ครองใหม่ให้เจ้า! เรามิได้เจาะจงว่าต้องเป็นตระกูลเผย​ มิจำเป็นต้องกังวลเกี่ยวกับผลได้ผลเสียหรอก!”

หลิงหว่านฝืนยิ้ม นางชอบเผยอวี้จริง​ ๆ

แต่ท่านพี่หลิงหลิงพูดถูก การแต่งงานเป็นเรื่องของการรักกันยาวนาน แม้ว่าตนจะรีบร้อนหมั้นหมาย แต่หากตระกูลเผยมิยินยอมเช่นนั้นตนก็มิสามารถบังคับได้​ ไฉนตอนนี้ต้องคิดแค่จะเอาใจตระกูลเผยเล่า!

ป้าสะใภ้ใหญ่ต้มชาแล้วให้เถาจื่อช่วยฆ่าไก่มาตุ๋น

แต่รอจนถึงตอนอาหารกลางวัน ก็ยังไม่มีคนจากตระกูลเผยมาเยือนเลย

“บางทีตระกูลเผยอาจกำลังเตรียมของสำหรับการหมั้น คงจะมาตอนเที่ยงกระมัง!”

หลิงอวี๋เอ่ยปลอบใจ “พวกเรากินข้าวกันก่อนเถิด!”

หลิงอวี๋ขยิบตาให้สุ่ยหลิง​ สุ่ยหลิงเข้าใจทันที​ แล้วเดินออกไปอย่างเงียบ ๆ

......

หลิงเยี่ยนยังมิรู้อะไรทั้งนั้น นางกำลังรอหวางซือกลับมาที่จวนเสนาบดีอย่างใจจดใจจ่อ

วันนี้ในที่สุดหวางซือก็ขอเข้าวังไปเข้าเฝ้าฮองเฮาเว่ยผ่านหลิงเสียงเซิงได้แล้ว

หลิงเยี่ยนกำลังรอให้หวางซือนำข่าวดีมาให้ตน

ทางด้านหวางซือ ยังคงรออยู่ด้านนอกตำหนักฮองเฮาเว่ย​ รอฮองเฮาเว่ยเรียกเข้าเฝ้า

ฮองเฮาเว่ยหงุดหงิดกับการที่หลิงอวี๋พ้นผิดในครั้งนี้ นางอยากให้บทเรียนหวางซือ​ จึงให้หวางซือยืนนอกตำหนักเป็นเวลาสามชั่วยามก่อนถึงจะเรียกพบหวางซือ

หวางซือโกรธอยู่ในใจแต่มิกล้าบ่นออกมา​ หลังจากตากแดดเป็นเวลาสามชั่วยาม​นางก็เกือบจะเป็นลมไปเลย

หวางซือฝืนพยุงตัวเองเข้าไปคุกเข่าลงบนพื้นทำความเคารพฮองเฮาเว่ย ฮองเฮาเว่ยมิให้นางลุกขึ้น​นางก็รู้สึกขอบคุณ

ขอเพียงตนได้เข้าเฝ้าฮองเฮาเว่ย​ก็มั่นใจว่าจะสามารถเกลี้ยกล่อมฮองเฮาเว่ยให้ตกลงแต่งหลิงเยี่ยนเข้าตำหนักองค์ชายเว่ยได้

“หวางซือ อยากพบข้ามีเรื่องอันใดรึ?”

เมื่อเห็นท่าทางเขินอายของหวางซือ ฮองเฮาเว่ยก็รู้สึกดีขึ้นเล็กน้อย​ แล้วยิ้มเยาะพลางเอ่ย

“ลูกสาวที่เจ้าเลี้ยงดูอนาคตไกลแล้ว ฆ่าคนแล้วยังพ้นผิดไปได้! เจ้ามีอะไรก็ควรไปขอร้องนาง!”