บทที่ 954

เซียวหลินเทียนหรี่ตามองหลิงอวี๋

นางจัดการแก้ปัญหาเรื่องการแต่งงานให้หลิงหว่านกับเผยอวี้ ตอนนี้คิดที่จะสู่ขอภรรยาให้เฉาอี้อีก

แล้วตัวนางเองเล่า?

แล้วเขาเล่า?

ความอารมณ์ดีของเซียวหลินเทียนลดลงอย่างมาก ทันใดนั้นเขาก็คิดถึงหลิงอวี๋ในอดีตมาก ๆ

แม้ว่าตอนนั้นนางจะทำให้เขารังเกียจ แต่นางก็พูดกับเขาว่า ‘เซียวหลินเทียน...หม่อมฉันชอบท่าน!’

แต่ตอนนี้ นางมิพูดเช่นนั้นเลย!

ดวงตาของนางไม่มีประกายแห่งความชื่นชมในตัวเขาอีกต่อไปแล้ว!

“อาอวี๋… เจ้า… เจ้ายังฝังใจเรื่องที่ข้าตีเจ้าและเย็นชากับเจ้าตอนนั้นอีกหรือ?”

เซียวหลินเทียนอาศัยฤทธิ์เหล้าเอ่ยถามออกไป

“ไม่เพคะ!”

หลิงอวี๋มิรู้สึกเจ็บแค้นแล้วจริง ๆ

แม้ว่าตอนนั้นที่ข้ามเวลามา เซียวหลินเทียนจะสับสนมาก เอาแต่จะทุบตีจะฆ่าตน

แต่นั่นคือความแค้นก่อนหน้านี้ของพวกเขา ตอนนี้หลิงอวี๋กับเซียวหลินเทียนเข้ากันได้ดีมาก นางลืมเรื่องเหล่านั้นไปแล้ว!

เซียวหลินเทียนเห็นว่าหลิงอวี๋สงบมาก อีกทั้งไม่มีความเกลียดชังในดวงตา เขาจึงรวบรวมความกล้าที่จะเอ่ย

“แล้ว… เราจะเริ่มต้นกันใหม่ได้หรือไม่?”

หลิงอวี๋ตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง แล้วขมวดคิ้ว การหมั้นหมายของหลิงหว่านกับเผยอวี้ไปกระตุ้นเซียวหลินเทียนเข้าหรือไร?

มิเช่นนั้นเขาจะพูดเช่นนี้ได้เยี่ยงไร!

“เซียวหลินเทียน ท่านยังจำสิ่งที่หม่อมฉันเคยบอกท่านถึงความคิดเห็นเรื่องการแต่งงานของหม่อมฉันครั้งที่แล้วได้หรือไม่?”

“สิ่งที่หม่อมฉันหวังคือการแต่งงานครองคู่กันไปตลอดชีวิต… หม่อมฉันหวังว่าสามีจะรักหม่อมฉัน ให้เกียรติหม่อมฉัน และเชื่อใจหม่อมฉัน!”

“เจ้าชอบข้าหรือไม่? เจ้าเชื่อใจข้าหรือไม่?”

หลิงอวี๋ยิ้มบาง ๆ “จนถึงตอนนี้ท่านยังสงสัยหม่อมฉันเรื่องหลิงเยวี่ยอยู่เลย! ท่านมิสามารถยอมรับหลิงเยวี่ยได้จริง ๆ แล้วท่านจะยอมรับหม่อมฉันได้เยี่ยงไร?”