บทที่ 975

หลังจากถูกเตือนจากหลิงอวี๋ จูหลานก็ได้ตรวจสอบเรื่องที่เสี่ยวเป่าของนางติดเชื้อโรคฝีดาษแล้ว

สิ่งที่ทำให้นางตกใจก็คือ อาการเจ็บป่วยของเสี่ยวเป่านั้นเกิดขึ้นจากฝีมือมนุษย์จริง ๆ!

และเป็นพระชายาเว่ยอีกแล้วที่ติดสินบนคนรับใช้ แอบเอาเสื้อผ้าที่ผู้ป่วยโรคฝีดาษสวมใส่มาวางไว้ใต้หมอนของเสี่ยวเป่าเงียบ ๆ

จูหลานโกรธมาก และดุด่าองค์ชายเย่

“ท่านไม่มีความสามารถที่จะไปเทียบเทียมกับผู้อื่นด้วยซ้ำ แต่กลับคิดถึงตำแหน่งนั้น! ดูเอาเถิด ท่านเพิ่งจะเคลื่อนไหว เขาก็ลงดาบกับลูกชายของท่านแล้ว!”

“ท่านยังห้ามหม่อมฉันมิให้ไปขอร้องพี่สะใภ้สี่ให้มาตรวจเสี่ยวเป่าอีก… หากไม่มีพี่สะใภ้สี่ เสี่ยวเป่าก็คงตายไปแล้ว!”

จูหลานตะโกนออกมาอย่างเศร้าเสียใจ “เซียวหลินมู่ หม่อมฉันแต่งงานกับท่านโดยมิคิดว่าท่านจะต้องกลายเป็นผู้สูงศักดิ์ที่สุดในฉินตะวันตก!”

“หากตำแหน่งนั้นสำคัญสำหรับท่านมากถึงเพียงนั้น... สำคัญมากจนท่านแลกได้กระทั่งชีวิตของเราแม่ลูก! เช่นนั้นท่านก็ไปแย่งชิงมาให้ได้เสียเถิด! หวังเพียงว่าในท้ายที่สุดท่านจะมิเสียใจเพคะ!”

ตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา จูหลานก็ขับไล่องค์ชายเย่ออกจากเรือนของตน

ก่อนหน้านี้นางบอกหลิงอวี๋ว่า หากเซียวหลินมู่ทำให้นางผิดหวัง นางก็จะหย่าร้างกับเซียวหลินมู่

แต่หลังจากเรื่องมันสงบลงแล้ว จูหลานจึงได้ตระหนักว่า นางมิสามารถหย่าร้างกับเซียวหลินมู่ได้

นางมิเหมือนกับหลิงอวี๋ หลิงเยวี่ยของหลิงอวี๋นั้นมิแน่ชัดในเรื่องภูมิหลัง จักรพรรดิอู่อันอาจจะตกลงที่จะให้นางหย่าร้างกับเซียวหลินเทียน

แต่เสี่ยวเป่าของตนนั้นได้มีการบันทึกไว้แล้ว รอเพียงแค่การบันทึกเข้าลำดับวงศ์ตระกูลในตอนที่เปิดหอบรรพบุรุษก็เท่านั้น

อย่าว่าแต่จักรพรรดิอู่อันเลย แม้แต่เซียวหลินมู่ก็ไม่มีทางให้นางพาลูกจากไปหรอก!

ชีวิตนี้จูหลานทำได้เพียงแค่ต้องผูกติดกับเซียวหลินมู่ไปเท่านั้น นางโน้มน้าวเซียวหลินมู่มิได้ จึงทำได้เพียงพยายามปกป้องลูกของตนอย่างสุดความสามารถเท่านั้น

เซียวหลินมู่ถูกไล่ออกมา มิเพียงแต่จะมิพิจารณาตัวเองแต่เขายังโกรธหลิงอวี๋กับเซียวหลินเทียนมากยิ่งขึ้นด้วย

หลิงอวี๋ต้องพูดอะไรบางอย่างกับจูหลานแน่นอน ถึงทำให้จูหลานปฏิบัติต่อตนเช่นนี้!

เขามิเชื่อว่าใต้หล้านี้จะมีสตรีที่มิชอบตำแหน่งที่มีอำนาจ!

ตราบใดที่เขาสามารถพิสูจน์ความแข็งแกร่งของตนได้ จูหลานจะต้องเปลี่ยนทัศนคติอย่างแน่นอน!

องค์ชายเย่นั่งอยู่อีกฟากหนึ่งไกล ๆ แล้วมองเซี่ยวหลินเทียนกับองค์ชายคังอย่างเย็นชา