บทที่ 982

เซียวทงมีหรือจะสนใจรางวัลเหล่านี้ นางเหลือบมองจ้าวเจินเจินแล้วยิ้มพลางเอ่ย

“ท่านพี่สะใภ้สอง พระชายาเส้าและไทเฮาต่างหวังให้เราชนะมาก จนมอบรางวัลมากมายถึงเพียงนี้! เช่นนั้นเราจะอยากได้แค่รางวัลมิได้!”

“หลิงอวี๋ เจ้ามิคิดเยี่ยงนั้นหรือ? มีรางวัลก็ควรมีบทลงโทษ หากเจ้าอยากเป็นหัวหน้า ก็ต้องแบกรับความรับผิดชอบนี้ด้วย!”

ตู้ตงหงก็เอ่ยด้วยท่าทีร้าย ๆ เช่นกัน “เมื่ออยู่สนามรบก็ต้องใช้คำสั่งทหาร พระชายาอ๋องอี้ หากท่านอยากเป็นหัวหน้า เช่นนั้นหากท่านพาพวกเราพ่ายแพ้ ก็ต้องถูกลงโทษ!”

หลิงอวี๋หัวเราะ หากแพ้ตนจะถูกลงโทษหรือ? คนเหล่านี้มาเพื่อเล่นตลกหรือ?

เซียวทงมิรอให้ไทเฮาเอ่ยปาก นางก็เอ่ยขึ้นมาอย่างบังคับ “หลิงอวี๋ เราก็มิได้ให้เจ้าออกเงินเสียหน่อย หากแพ้เจ้าก็ล้างจานกับทำความสะอาดสถานที่แทนทั้งกลุ่มก็ได้! คำขอนี้มิมากเกินไปหรอกกระมัง!”

“ถูกต้อง หากชนะ รางวัลของหัวหน้าก็จะมีอย่างมากมาย ทว่าหากแพ้หัวหน้าก็ควรได้รับการลงโทษมากกว่าคนอื่น ๆ สิ! ข้าเห็นด้วยกับข้อเสนอขององค์หญิงหก!”

เจิงจื่ออวี้ เฟิงเหยาเหยาและคนอื่น ๆ ต่างเห็นพ้องด้วย

ไทเฮาเห็นว่าองครักษ์เดินไปที่กลองแล้ว การแข่งขันกำลังจะเริ่มต้นขึ้นแล้ว นางจึงมองหลิงอวี๋อย่างให้กำลังใจ

“อาอวี๋ เจ้าต้องทำได้แน่!”

หลิงอวี๋ก็มองออกว่าเป็นสถานการณ์เร่งด่วน จึงเอ่ย “ได้ ข้ารับเงื่อนไขนี้ แต่ข้าก็มีเงื่อนไขอยู่ข้อหนึ่ง ข้าต้องเลือกสมาชิกในกลุ่มเอง!”

“ข้าต้องได้เข้าร่วม!”

เซียวทงเอ่ยกึ่งบังคับ “ข้าสละตำแหน่งหัวหน้าให้แล้ว เจ้ามิสามารถกีดกันข้าออกจากคุณสมบัติในการแข่งขันได้อีก นอกจากนี้เจิงจื่ออวี้ เผยเหลียน และสวี่เหยียนด้วย เมื่อครู่พวกนางทำได้ดีมาก จะต้องได้เข้าร่วม! ส่วนคนอื่นเจ้าเปลี่ยนได้!”

หลิงอวี๋จ้องมองเซียวทงพลางเอ่ยอย่างเย็นชา “เก็บพวกนางทั้งสามไว้ก็ย่อมได้ แต่องค์หญิงหก ท่านรับประกันได้หรือไม่ว่าพวกนางจะมิล้มลงตามใจ และมิยิงลูกกลมไปที่ใบหน้าของคนอื่นตามใจอีก?”

“หม่อมฉันขอพูดเอาไว้ก่อน มิว่าจะเป็นพวกนางหรือท่าน หากทำผิดพลาดเยี่ยงเมื่อครู่นี้อีกครั้ง จะถูกลงโทษตามกฎหมายทหาร แต่ละคนจะต้องถูกโบยตีห้าไม้!”

“ไทเฮาเพคะ หม่อมฉันขอมิมากเกินไปใช่หรือไม่เพคะ? ให้หม่อมฉันเป็นหัวหน้า หากแพ้หม่อมฉันจะต้องรับโทษแทนทั้งกลุ่ม หม่อมฉันต้องแน่ใจว่าทุกคนในกลุ่มของหม่อมฉันจะร่วมมือกับหม่อมฉันเพคะ!”