บทที่ 985

“สู้ ๆ! สู้ ๆ!”

การแข่งขันในสนามเข้มข้นขึ้นเรื่อย ๆ มู่หรงชิ่งมองออกว่าหลิงอวี๋อยู่ในฐานะหัวหน้าแล้วมีการโจมตีที่แข็งแกร่งมาก และทำให้สมาชิกในกลุ่มของตนมีกำลังใจที่ดีอีกด้วย

ทั้งสองฝ่ายต่างคิดว่านี่คือการแข่งขันสำคัญที่จะตัดสินว่าตนจะอยู่อันดับต่ำสุดหรือไม่ ทั้งคู่จึงสู้กันอย่างเต็มกำลัง

พวกของเซียวหลินเทียนเริ่มกังวลขึ้นมาแล้วส่วนสตรีแต่ละคนในสนามก็รู้สึกได้ถึงบรรยากาศตึงเครียดของการแข่งขัน

เจิงจื่ออวี้กับสวี่เหยียนมิเข้าใจเซียวทง นางบอกว่าจะจงใจแพ้ จะทำให้หลิงอวี๋อับอายมิใช่หรือ?

แต่ตอนนี้ เซียวทงกำลังตั้งใจทำอย่างหนัก นางรีบเร่งทำประตูทุกครั้งที่มีโอกาสโจมตี

เจียงอวี้กับสวีเยวี่ยเป็นกองหน้า เมื่อทั้งสองคนมีโอกาสได้เล่นก็ล้วนเล่นกันอย่างเต็มกำลัง

ปีนี้เจียงอวี้อายุสิบหกปี นางรูปร่างสูงเพรียว หน้าตาก็โดดเด่น พอวิ่งไปมาก ๆ แล้วหน้าก็เริ่มแดงระเรื่อ ท่าทีเปี่ยมล้นไปด้วยพลังที่ดีต่อสุขภาพของนางต่างสร้างความประทับใจให้กับทุกคนที่ได้เห็น

จักรพรรดิอู่อันจ้องมองตรงไปที่นาง ดวงตาของเขากวาดไปทั่วขาเรียวยาวและหน้าอกของนางเป็นครั้งคราว

หลายปีที่ผ่านมา ในวังเต็มไปด้วยความงามที่แตกต่างกัน แต่ส่วนใหญ่เป็นสตรีที่อ่อนแอ อ่อนโยนและมีความละเอียดอ่อน

เมื่อเทียบกับเจียงอวี้ที่เป็นสตรีที่เปี่ยมล้นไปด้วยพลังเช่นนี้ สตรีเหล่านั้นล้วนแต่เป็นดอกไม้สีขาวเล็ก ๆ ที่ไร้รสชาติไปเลย

ส่วนเจียงอวี้ก็เหมือนกับดอกชาภูเขาที่กำลังเบ่งบาน สีแดงสดของดอกชานั้นสว่างราวกับแสงดวงอาทิตย์ และเต็มไปด้วยรสชาติของแสงแดดอันดุร้าย...

เลือดของจักรพรรดิอู่อันพลุ่งพล่านไปด้วยความตื่นเต้น เขารู้สึกว่าหากเขาได้ครอบครองความงามเช่นนี้ ตนจะต้องเต็มไปด้วยพลังเช่นกัน!

สายตาของจักรพรรดิอู่อันฉายแววความเป็นสัตว์ร้ายขึ้นมาครู่หนึ่ง แต่นอกจากพระชายาเส้าที่เฝ้าดูเขาอย่างเงียบ ๆ มาตลอดแล้ว ก็ไม่มีใครสังเกตเห็นความแปลกประหลาดของจักรพรรดิอู่อันเลย

พระชายาเส้าเห็นดวงตาของจักรพรรดิอู่อันที่มองตามความเคลื่อนไหวเจียงอวี้อยู่ตลอดก็รู้สึกวูบไหวอยู่ในใจ

พ่อกับพี่ชายของเจียงอวี้ต่างก็เป็นนายทหาร แต่ก็เหมือนกับท่านอดีตเสนาบดี ตระกูลเจียงก็ยึดมั่นในความจงรักภักดีต่อจักรพรรดิอู่อันเท่านั้น เป็นตระกูลที่ไม่มีการก่อตั้งกลุ่มใด ๆ