บทที่ 990

“เรามิใช่ขยะ!”

อันซินเป็นผู้นำตะโกนขึ้นมา

พวกของเจียงอวี้กับสวีเยวี่ยก็ตะโกนเสียงดังเช่นกัน “องค์หญิงตานรั่ว เรามิใช่ขยะ!”

“ท่านให้เวลาเราหนึ่งปี ถึงเวลานั้นกลับมาแข่งขันอีกครั้ง เราจะพิสูจน์ความสามารถของเราให้ท่านเห็นได้อย่างแน่นอน!”

เซี่ยโฮ่วตานรั่วมิคิดเลยว่า คำพูดที่นางจะโจมตีทำให้ฉินตะวันตกอับอาย จะถูกคำพูดมิกี่คำของหลิงอวี๋ทำให้กลับกลายเป็นคำให้กำลังใจไปเสียได้

นางยังต้งการจะเอ่ยอะไรขึ้นอีก แต่องค์ชายหนิงส่งนางรับใช้มากระซิบกับนางว่า พอแล้ว

เซี่ยโฮ่วตานรั่วจึงทำได้เพียงต้องอดกลั้นเอาไว้!

องค์ชายหนิงเคยบอกว่า ในแคว้นหนึ่ง อย่าได้กลัวคนเยอะ แต่ให้กลัวความสามัคคีของทุกคน

จุดประสงค์ของพวกเขาคือการสร้างพันธมิตร และค้นหาคนที่สามารถควบคุมได้ มิใช่เพื่อช่วยให้ฉินตะวันตกเป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกัน!

“เอาเถิด ๆ ข้าจะให้โอกาสพวกเจ้าพิสูจน์ตัวเอง! งานเลี้ยงเตรียมพร้อมแล้ว ไปนั่งกันเถิด!”

เซี่ยโฮ่วตานรั่วเปลี่ยนท่าทีที่ก้าวร้าวแล้วแสดงตัวตนในฐานะเจ้าภาพเชิญทุกคนนั่งลง

เซียวทงพาเจิงจื่ออวี้เดินไปข้างหน้า

พวกของอันซินมิอยากนั่งกับองค์หญิงหก จึงเดินช้า ๆ อยู่ด้านหลังสุด

หลิงอวี๋เห็นว่าหลิงหว่านมิมาจึงไปตามหานาง

หลิงซวนพันผ้าปิดหน้าให้หลิงหว่านแล้ว ทั้งยังหาชุดให้นางใส่ใหม่อีกครั้ง

หลิงหว่านมิได้ดูเขินอายแบบเมื่อครู่แล้ว

“อาจารย์ คุณหนูหลิงหว่านมิเพียงแต่ได้รับบาดเจ็บที่ใบหน้าเท่านั้น แต่ยังได้รับบาดเจ็บที่แขนกับเข่าด้วยเจ้าค่ะ!”

หลิงซวนบ่นด้วยความโกรธ “ข้าว่าพวกนางจงใจ! เมื่อครู่อาจารย์น่าจะหาโอกาสระบายความโกรธแทนคุณหนูหลิงหว่านเจ้าค่ะ!”

หลิงอวี๋ยิ้มขมขื่น นางจะมิรู้ได้อย่างไรว่า พวกของเจิงจื่ออวี้จงใจ แต่ในสถานการณ์เมื่อครู่นี้ นางจะระบายความโกรธแทนหลิงหว่านที่สนามได้หรือ?

หากเป็นเพียงสตรีฉินตะวันตกแข่งขันกันเอง มิได้เกี่ยวข้องกับหน้าตาของแคว้น นางก็คงจะระบายความโกรธให้หลิงหว่านไปแล้ว