ตอนที่ 108
บทที่ 108 จงออกมา!
October 22, 2026
เหล่าผู้คนที่เดินตามกันมาทั้งทาง เมื่อเห็นซุนยู่จือหยุดลงที่หน้าประตูจวนเฉิงเสี้ยง ก็ทำได้แค่เดาไปต่าง ๆ นานา
“หรือว่าตระกูลฉู่ก็เกี่ยวข้องกับตระกูลซุนด้วย?”
“เรื่องนี้พวกเจ้าก็คงไม่รู้แล้วล่ะสิ? ข้าเคยได้ยินมาว่าปีศาจที่ควบคุมตัวต่อก็คือตระกูลฉู่!”
“ใช่ ไม่ผิดแน่ ข้าก็ได้ยินมา คุณหนูใหญ่ฉู่บอกว่ามีต้นกำเนิดเดียวกันกับปีศาจตัวนั้นด้วย!”
“ใช่! ต้นกำเนิดเดียวกัน แต่ต่างกันราวฟ้ากับเหว!”
ฉู่เชียนหลีเงยหน้าขึ้นและมองไปยังประตูจวนสูงลิ่วที่อยู่ข้างหน้าด้วยสายตาเย็นชา
ในตอนนั้นเจ้าของร่างเดิมหน้าตาน่าเกลียดจึงถูกส่งตัวไปชนบท ต่อมาได้ช่วยชีวิตองค์ชายสามไว้จึงได้กลายเป็นผู้ทำความดีความชอบ ถึงได้รับการต้อนรับให้เข้ามาอยู่ในจวน หลังจากนั้น เจ้าของร่างเดิมและตระกูลซูก็ถูกหลอกใช้จนสิ้น สิ่งที่ตอนรับนางคือความอัปยศ และจุดจบคือความตาย...
ตั้งแต่เริ่มจนจบ ตระกูลฉู่ต่างก็เอาผลประโยชน์อยู่เหนือสิ่งอื่นใด
ในสายตาของพวกเขา ฉู่หานปี้เห็นชีวิตคนเป็นเพียงต้นไม้ใบหญ้า เอาชีวิตคนอื่นมาเป็นเครื่องมือเพื่อเหยียบขึ้นไป เพียงแค่ได้รับประโยชน์เท่านั้นเรื่องใดก็ไม่สำคัญ
เพียงแต่ตระกูลที่โลภไปด้วยเงินตราเช่นนี้ กลับพูดคำว่าศีลธรรมได้เต็มปากเต็มคำ
วันนี้ นางจะดึงหน้ากากของจวนเฉิงเสี้ยงออกมา!
ซุนยู่จือหยุดฝีเท้าลง มองไปยังจวนเฉิงเสี้ยงที่อยู่ตรงหน้า แววตานั้นเต็มไปด้วยความริษยาและความโลภ
“จวนเฉิงเสี้ยง เป็นสถานที่ที่ดีเสียจริง แต่น่าเสียดายที่ใต้เท้าเฉิงเสี้ยงไม่รู้จักความสนุก ไม่รู้จักข้อดีของข้า ร้องขอตัวคนไม่ได้ ก็ทำได้แค่ถอยออกมาเพื่อขออย่างอื่นแทน นั่นก็คือเรียกเงินนั่นเอง”
“เรียกเงินคือสิ่งใด?”
“แน่นอนว่าต้องเป็นสินสอดของฮูหยินซูชิงหย่าของฉู่เฉิงเสี้ยง ซูหมินกับซูยี่เจ้าคนโง่ทั้งสองคนนั้น ว่ากันว่าผู้ชายมุ่งมั่นที่จะทำงานหนักในทุกทิศทุกทางเพื่อเลี้ยงดูครอบครัว จึงเอาทรัพย์สมบัติของตระกูลซูราวครึ่งหนึ่งมอบให้นางเป็นสินสอด! นั่นเดิมทีต้องเป็นของข้า แต่สุดท้ายกลับถูกเอาไปจนหมด ข้าจึงต้องหาวิธีเพื่อเอามันกลับมา!”
เมื่อคำพูดนี้หลุดออกมา ไม่รู้ว่ามีกี่คนที่ตกใจจนหุบปากไม่ลง
“อย่างไร? นางซุนเป็นพี่สะใภ้ใหญ่ของซูฮูหยิน นางวางแผนแย่งชิงสินสอดของน้องสะใภ้ตัวเองหรือ?”
คนทั่วไปนั้น หากไปยุ่งย่ามกับสินสอดของภรรยาจะถือว่าเป็นเรื่องหนึ่งที่ขายหน้าจนถึงที่สุด ยิ่งไม่ต้องพูดถึงตำหนักขุนนาง
ซุนยู่จือยิ้มด้วยความภาคภูมิใจ “ฉู่เชียนหลี เจ้ารู้หรือไม่ว่าสินสอดของท่านแม่ของเจ้าเมื่อเปลี่ยนมันเป็นเงินแล้วเอาไปทำอะไร?”
ฉู่เชียนหลีขมวดคิ้ว “ทำอะไร?”
“ติดสินบนเจ้าพนักงาน ยื้อเวลาในสนามรบ ทำให้ซูหมินต้องตายอยู่ในสนามรบ ฮ่า ๆ ๆ! ก็ไม่ยอมให้ทรัพย์สินแก่ข้านี่หนา? เช่นนั้นข้าจึงใช้ทรัพย์สินพวกนี้ข้ามันให้ตายเสีย!”
“จิตใจชั่วร้ายเหลือเกิน!”
“ฮะฮ่า ชั่วร้ายแล้วอย่างไร? ใครใช้ให้ซูหมินไม่ยอมเชื่อว่าซูชิงหย่าตายเพราะคลอดเจ้ากันเล่า ต้องการแต่จะยืนยันความบริสุทธิ์ให้เจ้าตลอดมา? อีกทั้งยังจะรับเจ้ากลับมาตั้งแต่แรกอีก? หึ ฝันไปเถอะ!”
“สินสอดของท่านแม่ของข้าอยู่ที่ตระกูลฉู่ มีนางอู๋คอยดูแล เช่นนั้น เจ้าทั้งสองคนร่วมมือและสมรู้ร่วมคิดกันมานานแล้ว?”
“จะไม่ใช่ได้อย่างไร? ต้องขอบใจนางอู๋ที่ช่วย! นางมีสินสอดของซูชิงหย่า ข้ามีโรงจำนำและเส้นทางค้าขาย เข้ากันได้เป็นอย่างดีเชียวล่ะ ฮ่า ๆ ๆ!”
คนรอบข้างเต็มไปด้วยความขุ่นเคือง ไม่ว่าอย่างไรพวกเขาก็คาดไม่ถึง คนคนหนึ่งจะสามารถจิตใจชั่วร้ายถึงเพียงนี้ได้อย่างไร
“เกินไปแล้ว! ร่วมมือกับคนนอก วางแผนเล่นงานน้องสะใภ้กับหลานสาวตนเอง ไม่กลัวฟ้าลงโทษเลยหรืออย่างไร?”
“สาแล้วที่ได้ชื่อว่าเป็นนางปีศาจ!”
“คุณหนูใหญ่ พวกเราจะช่วยท่านตีมันให้ตาย!”
ฉู่เชียนหลียกมือขึ้น เป็นสัญญาณให้ทุกคนอยู่ในความสงบ จากนั้นก็เอ่ยปากถามซุนยู่จือ “เจ้าพูดเรื่องพวกนี้ มีหลักฐานหรือ?”
“แน่นอน ข้าทำอะไรละเอียดรอบครอบ แต่ละวันข้านอนกับใครบ้าง ต่างก็จำได้อย่างชัดเจนทีเดียว ยิ่งเรื่องการซื้อขายสินสอด เรื่องใหญ่เช่นนี้จะไม่บันทึกได้อย่างไร?”
นางซุนหัวเราะด้วยน้ำเสียงภาคภูมิใจ
“ในมือข้ามีบัญชีที่นางอู๋เป็นคนลงชื่อด้วยตัวเอง! ฮ่า ๆ ๆ นางอู๋นางสารเลวนั่นต้องคาดไม่ถึงแน่ ๆ ว่าข้าคอยระวังตัวจากนางอยู่เสมอ!”
ฉู่เชียนหลีได้ยินคำพูดนี้จากซุนยู่จือ พยักน้องเบา ๆ พร้อมกับสายตาที่เย็นชา
“ดี ดีมาก!”
สิ้นเสียง นางกำแส้ในมือไว้แน่น หมุนตัวหันหน้าไปทางประตูใหญ่จวนเฉิงเสี้ยง
ตำหนักแห่งนี้ยังสูงและตระหง่านเหมือนเมื่อแรกเห็น ความสวยงามของประตูจวนตระกูลขุนนางสีแดง ความยุติธรรมและความเที่ยงตรง ภายใต้แสงแดดที่ส่องลงมา ทุก ๆ ที่ต่างเปล่งแสงเป็นประกายระยิบระยับ
แต่ใครจะคิดว่า ตำหนักที่สง่างามและยิ่งใหญ่เพียงนี้ จะมีเป็นที่อยู่ของคนที่จิตใจสกปรกเป็นที่สุด