บทที่ 121 ไสหัวยายเจ้าน่ะสิ

เมื่อได้ยินเสียงที่คุ้นเคยนี้ มือของซูยี่ที่ถือแก้วเหล้าก็แน่นขึ้น ถ้วยเหล้าแกว่งไปมา เหล้ากระเซ็นออกมาเล็กน้อยทำให้นิ้วของซูยี่เปียกชื้น

ซูจิ่นจือหายใจแรงขึ้นเช่นกัน เขาก้าวไปข้างหน้าอย่างไม่สามารถยับยั้งตัวเองได้ รอบกายคล้ายมีโทสะเพิ่มขึ้น

คิ้วของฉู่เชียนหลีกระตุกเล็กน้อย กำลังนึกว่านี่คือผู้ใด แต่เมื่อเห็นหลิวเฟย หลี่เฉวียนเมื่อครู่นี้ยังคงยิ้มอยู่ ดึงโจวเหลียวลุกขึ้นทันที รีบวิ่งไปข้างหน้าแล้วขวางอยู่ตรงหน้าซูยี่อย่างระมัดระวัง

เมื่อครู่นี้ พวกเขาสบายใจและอารมณ์สงบ แต่ตอนนี้ พวกเขาคล้ายหอกที่ถูกทำความสะอาดนับครั้งไม่ถ้วนในสนามรบ แม้ว่าพวกเขาจะดูเหมือนผ่านเรื่องไม่ดีมามากมาย แต่พวกเขาก็ยังคงแข็งแกร่งและเย็นเฉียบ

หน้าประตู ชายวัยกลางคนสูงและแข็งแกร่งเป็นพิเศษเดินเข้ามา เขาไว้เคราและมีใบหน้าที่หยาบกร้านมาก การแต่งกายของเขาไม่ใช่เสื้อคลุมและเข็มขัดผ้าแบบตงเสวียน คล้ายกับชุดนักยุทธ์ มีหางจิ้งจอกขาวห้อยลงมาจากไหล่

ด้านหลังชายผู้นั้น มีชายรวบข้าขึ้นตามอยู่ ร่างสูงแข็งแรง มีมีดทรงโค้งแขวนอยู่บนเอว มือจับด้ามมีด สีหน้าเต็มไปด้วยความเย่อหยิ่ง

มีคนอุทานออกมาอย่างประหลาดใจท่ามกลางขุนนาง

“ซีซวน ยู่เอียนอ๋อง ไป๋หลี่หง เหตุใดเขาถึงมาที่นี่?”

“ปีก่อนๆเขาก็มา ไม่ใช่ว่าพวกเจ้าจะไม่เคยเห็นมาก่อนนี่?”

“ชายหนุ่มผู้นั้นคือไป๋หลี่เจิง เป็นลูกชายที่ยู่เอียนอ๋องให้ความสำคัญที่สุดของใช่หรือไม่?”

ยู่เอียนอ๋อง ไป๋หลี่หง เงยหน้าขึ้นมองไปรอบ ๆ ห้อง มุมดวงตาห้อยลง กล่าวขึ้นมาด้วยรอยยิ้มที่ไม่ใช่รอยยิ้ม

“งานเลี้ยงตระกูลซู ใต้เท้าของตงเสวียนมาชุมนุมกันหมดเลย ผู้ที่ไม่รู้ ยังคิดว่านี่ยังคงเป็นเมื่อห้าหกปีที่แล้ว ตอนที่แม่ทัพใหญ่ซูยังสามารถควบม้าอยู่ในสนามรบได้?”

สีหน้าซูจิ่นจือมีโทสะ

โจวเหลียวตะโกนอย่างโกรธเคือง “ไป๋หลี่หง เจ้าเป็นผู้ที่พ่ายแพ้ให้กับแม่ทัพใหญ่ ยังกล้ามายิ่งผยองที่ตงเสวียนอีกหรือ?”

“ไร้มารยาท!” ไป๋หลี่เจิง ชายหนุ่มผู้รวบข้าขึ้นที่อยู่ด้านข้าง ตะคอก “เจ้าเป็นผู้ใด มีสถานะอะไรมาพูดกับเสด็จพ่อของข้าเช่นนี้!”

ยู่เอียนอ๋อง ไป๋หลี่หงยกมือขึ้นห้ามไป๋หลี่เจิงที่ตั้งคำถามด้วยความโกรธ

“เจิงเอ๋อร์ ตรงหน้านี้คืออดีตรองแม่ทัพของแม่ทัพใหญ่ซู เขามีหูที่วิเศษมากนัก เมื่อก่อนเขาใช้หูที่ละเอียดอ่อนคู่หนึ่งเพื่อสอดแนมข่าว ตรวจ จับร่องรอยของศัตรู ได้สร้างผลงานมากมาย”

ไป๋หลี่เจิงกวาดมองไปรอบ ๆ อย่างเย็นชา มุมปากฉีกยิ้มแล้วพูดว่า “จริงหรือ? แต่เพราะเหตุใดข้าถึงรู้สึกว่าคนๆ นี้มักจะจ้องปากของข้าเวลาที่ข้าพูดล่ะ? อีกอย่างเสียงก็ดังมากด้วย ราวกับกลัวว่าผู้อื่นไม่ได้ยินอะไรเช่นนั้น”

เปลือกตาของฉู่เชียนหลีสั่นเล็กน้อย จากเมื่อครู่นี้ นางก็รู้สึกว่ามีความไม่ลงรอยกันเล็กน้อยบนร่างพวกเขาทั้งสาม อยู่ที่นี่นี่เอง

ดวงตาของโจวเหลียวเพ่งมองผู้คนอย่างตั้งใจเป็นเพราะว่าอ่านริมฝีปาก

ซูยี่มองไปที่โจวเหลียวกะทันหันพร้อมพูดช้าๆ “โจวเหลียว?”

โจวเหลียวที่หันหลังให้เขาไม่ได้โต้ตอบอะไรเลย แต่เป็นหลิวเฟยและหลี่เฉวียนที่อยู่ด้านข้างเตือนเขา เขาจึงหันกลับมาอย่างรวดเร็ว

“แม่ทัพใหญ่?”

“หู... หูของเจ้า?”

“หูของข้าน้อยมีปัญหาเล็กน้อย ไม่ได้เป็นปัญหาอะไรขอรับ” ใบหน้าไร้เดียงสามีรอยยิ้มที่เรียบง่ายและตรงไปตรงมา

ใจของซูยี่สั่นสะท้าน ได้รับบาดเจ็บเช่นไร?”

“ลูกน้องก็ไม่รู้ ตื่นมาก็เป็นแบบนี้แล้ว...”

ไป๋หลี่เจิงหัวเราะเสียงเบา “จริงหรือ? แต่ข้าได้ยินมาว่ามีคนทำงานอยู่ที่ท่าเรือแล้วไปยุ่งเรื่องผู้อื่น แล้วถูกตบหน้า จนหูหนวกนี่?”

โจวเหลียวยังคงมองซูยี่ด้วยรอยยิ้มที่สดใสไปทั่วใบหน้าของเขา โดยไม่รู้ว่าไป๋หลี่เจิง ที่อยู่ข้างหลังเขาพูดอะไรที่มุ่งร้ายต่อเขา

หลิวเฟยและหลี่เฉวียนรีบดึงแขนเสื้อของเขา

โจวเหลียวหันศีรษะทันที ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยแผลเป็น ถลึงตาใส่ไป๋หลี่หงและไป๋หลี่เจิงสองพ่อลูกอย่างดุร้าย

เมื่อมองเห็นสีหน้าดูไม่ดีของซูยี่ ไป๋ลี่หงยิ้มด้วยความพึงพอใจและชี้ไปที่หลิวเฟยที่ยืนอยู่ข้างๆ