บทที่ 135 ลงมือปฏิบัติถึงจะรู้แจ้งอย่างแท้จริง

ไป๋หลี่หงราวกับเสียสติไปแล้ว พูดพร่ำอยู่ตลอดเวลา

ในเวลานี้ ทหารรักษาพระองค์รีบก้าวมาข้างหน้าล้อมไว้อย่างรวดเร็ว ดึงดาบยาวออกมาจ่อไปบนลำคอของไป๋หลี่หง

ไป๋หลี่หงได้สติคืนมาทันที หันหน้าไปทางฮ่องเต้ด้วยความโมโหอย่างสุดขีด: “ฮ่องเต้ตงเสวียน ทำเช่นนี้ท่านหมายความว่าอย่างไร?”

“ยู่เอียนอ๋อง ม้าบ้าและงูพิษเหล่านั้น มีความเกี่ยวข้องกับเจ้าหรือไม่?”

ไป๋หลี่หงแม้จะดูกะทันหัน แต่ทว่าปากกลับตอบอย่างหนักแน่น

“ข้านั่งอย่างสงบอยู่ที่นี่ ไม่รู้อะไรทั้งสิ้น ข้ากลับต้องถามท่านมากกว่า สนามแข่งม้าที่ดีดี คาดไม่ถึงว่าจะมีอันตรายซ้ำแล้วซ้ำเล่า แท้ที่จริงแล้วท่านกำลังคิดอะไรอยู่? คิดจะใช้โอกาสนี้ลอบทำร้ายข้าใช่หรือไม่?”

ฮ่องเต้หัวเราะด้วยน้ำเสียงเย็นชา: “ไม่เป็นไรก็ดี ข้าจะต้องจับตัวผู้บงการที่อยู่เบื้องหลังเหตุการณ์ครั้งนี้ออกมา แล้วลงโทษประหารชีวิตอย่างแน่นอน!”

รู้สึกถึงพลังอำนาจที่เย็นยะเยือกและกดขี่จิตใจคนจากบนตัวของฮ่องเต้แล้ว ร่างกายของไป๋หลี่หงแข็งทื่อทันที

เมื่อหลายปีก่อนที่เขามาถึงตงเสวียน บนร่างกายของฮ่องเต้มีกลิ่นอายของความเศร้าซึมอยู่แล้ว ไม่มีความทะเยอทะยานอยู่แล้วอย่างเห็ดได้ชัด แต่ทำไมฮ่องเต้ตงเสวียนที่อยู่ตรงหน้าจึงดูเหมือนกับว่าเปลี่ยนเป็นอีกคนโดยไม่คาดคิด?

ฮ่องเต้ออกคำสั่งด้วยน้ำเสียงเย็นชา: “ทหารรักษาพระองค์อารักขายู่เอียนอ๋องให้ดี ให้การปกป้องอย่างดี ไม่อนุญาตให้ออกห่างแม้แต่ครึ่งก้าว นักฆ่าจะได้ไม่มีโอกาสในการลอบสังหาร และสร้างความบาดหมางให้แก่ความสัมพันธ์ของตงเสวียนกับซีซวน”

“ขอรับ!”

“ไม่ ข้าไม่ต้องการให้ผู้ใดมาอารักขา”

ฮ่องเต้มองไปด้วยสายตาเย็นชา: “เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องที่เจ้าจะมีอำนาจตัดสินใจ พายู่เอียนอ๋องออกไปและอารักขา”

“ขอรับ”

ดวงตาของไป๋หลี่หงเบิกกว้าง ฮ่องเต้ตงเสวียนเช่นนี้เป็นการอารักขาที่ไหนกัน เห็นได้ชัดว่าจะนำเขาไปคุมขังไว้ ตวาดเสียงดังออกไปอย่างขุ่นเคือง:

“ปล่อย พวกเจ้าปล่อยข้า! ปฏิบัติต่อข้าด้วยความไม่เคารพ ข้าจะต้องเด็ดหัวพวกเจ้าออกอย่างแน่นอน!”

ทหารรักษาพระองค์กลับไม่มีความลังเลแม้แต่น้อย นำตัวเขาลากออกไป

ไป๋หลี่หงจิตใจเต็มไปด้วยความไม่ยินยอม เขาหันหน้ากลับไปทันที ใช้สายตาส่งสัญญาณให้แก่องครักษ์ที่อยู่ด้านข้าง

หยกเจ็ดสีก้อนนั้นจะให้ฉู่เชียนหลีไม่ได้อย่างเด็ดขาด!

ยังมีโสมคนนั่นอีก เขาจองแล้ว!

ครู่ต่อมา องครักษ์พวกนั้นดึงดาบสั้นออกมาอย่างรวดเร็ว แทงเข้าไปที่ทหารรักษาพระองค์ที่คุมตัวพวกเขา หลังจากการโจมตี กระโจนตัวขึ้นไปยังแท่นสูงที่วางโสมคนและหยกเจ็ดสี

“ทหาร!” ฮ่องเต้ตะโกนด้วยน้ำเสียงโกรธเคือง ทหารรักษาพระองค์กำลังจะพุ่งไปข้างหน้า แต่ความเร็วกลับเร็วไม่พอ

เมื่อตามองเห็นว่าคนซีซวนพวกนั้นจะแย่งชิงสิ่งของไป ทันทีที่เฟิ่งเสวียนตู้สะบัดแขนเสื้อ ดาวยาวเล่มหนึ่งก็ออกมาแหวกลอยขึ้นไปบนอากาศ

“ฉัวะ!”

“แค่ก……”

องครักษ์ซีซวนสองสามนายส่งเสียงร้องอู้อี้ออกมาแอะหนึ่ง ถูกดาบยาวปาดเข้าไปที่ลำคอ หล่นลงตุ้บตุ้บจากกลางอากาศมากองอยู่บนพื้น ไม่มีแม้แต่เสียง

ดาบยาวถูกเรียกกลับคืน ในมือเฟิ่งเสวียนตู้ถือดาบยาวตั้งตรง

หน้ากากสีเงินงดงามแวววาวบนในหน้ามีรัศมีของความหนาวเย็นยะเยือก

“สิ่งของของเชียนหลี ใครกล้าแตะต้อง ฆ่าให้หมดไม่มีละเว้น!”

ภายในใจฮ่องเต้ตื่นตกใจ ดวงตาปรากฏความสั่นไหวชั่วขณะถึงจะกลับมาสงบนิ่งตามเดิม: “ขอบคุณเจ้าหอเทียนเสวียนที่ออกมือ”

เฟิ่งเสวียนตู้พยักหน้าเล็กน้อย

เทียนชูและเทียนเสวียนรีบก้าวไปข้างหน้า นำโสมคนและหยกที่อยู่บนแท่นเก็บเอาไว้

เซินเป่าที่กำลังเลือกเก็บงูวงทองหันหลังกลับมา มองดูความเคลื่อนไหวของด้านนี้ด้วยความสงสัย

เฟิ่งเสวียนตู้ก้าวเดินไปข้างหน้า ย่อตัวลง กระซิบกระซาบเสียงเบากับเขาประโยคหนึ่ง เซินเป่ารีบไปเก็บงูต่อด้วยความดีอกดีใจทันที

ฮ่องเต้นิ่งเงียบอยู่ชั่วขณะ หันไปมองทางซูยี่ด้วยสีหน้าเป็นกังวล: “ขุนนางซูที่รัก เชียนหลีทางด้านนั้นคงไม่เป็นอะไรใช่หรือไม่?”

“ฝ่าบาทโปรดวางพระทัย เชียนหลีจะไม่ทำเรื่องอะไรที่ไม่มีความมั่นใจอย่างเด็ดขาด”

“ถ้าเช่นนั้นก็ดี”

ฮ่องเต้ที่กำลังพูด ก็หันมองไปทางเซินเป่าที่กำลังเก็บงูที่อยู่บนพื้น: “เด็กดี ช่างเป็นเด็กดีจริงๆ”

เฟิ่งเสวียนตู้ขมวดหว่างคิ้ว เดินไปยังด้านหน้าของเซินเป่า เพื่อบดบังสายตาของฮ่องเต้เอาไว้

ลูกชายของเขา มองอะไรกัน ถ้ายังมองอีกระวังผู้อาวุโสใหญ่จะระเบิดตงเสวียน!

เซียวจวินยี่วิ่งเขย่งปลายเท้าเข้ามา มองเห็นเซินเป่ากำลังเลือกงูวงทอง รีบก้าวไปข้างหน้าเพื่อจะช่วยเหลือ

ซูจิ่นจือมองเห็นลักษณะท่าทางของที่เขาถูกทำให้ตกใจกลัวจนตัวสั่นเทา อดไม่ได้ที่จะหัวเราะเสียงเบาออกมา: “ถ้ากลัวก็รออยู่นิ่งๆ จะสร้างความวุ่นวายทำไม?”

เซียวจวินยี่เงยหน้าขึ้นมา สีหน้าที่แสดงออกมาลึกซึ้งจนคาดเดาไม่ถูก: “เจ้าไม่เข้าใจ!”