ตอนที่ 144
บทที่ 144 มาขอโทษที่หน้าประตูอีกแล้ว?
October 22, 2026
ฉู่เชียนหลีและเซินเป่ากินอาหารอยู่บนโต๊ะด้วยความอร่อย หลังจากกินอาหารเสร็จแล้ว ทั้งสองคนก็เลียปากพร้อมกัน ทั้งคู่รู้สึกว่ามีบางอย่างหายไป
เมื่อเฟิ่งเสวียนตู้เห็นหน้าตาของทั้งสองก็คิดว่าตัวเองปรุงอาหารไม่อร่อย “ไม่ถูกปากหรือ?”
แม่ลูกส่ายหัวพร้อมกัน
เซินเป่ากระโดดลงจากเก้าอี้ก่อนจะวิ่งเข้าไปกอดเฟิ่งเสวียนตู้อย่างอ่อนโยน
“อาหารของท่านลุงขี้เหร่อร่อยมาก”
ฉู่เชียนหลีเอามือเท้าคางและพยักหน้า “อืม ไม่เกี่ยวกับฝีมือของเจ้าหรอกนะ อาหารพวกนี้ไม่ได้มีปัญหาอะไร”
เคยชินกับใช้ชีวิตแบบฟุ่มเฟือยมาตลอด ดังนั้นจึงยากจะใช้ชีวิตแบบประหยัด หลังจากกินไก่ขนม่วงและงูวงทองที่มีพลังเสวียน การกินอาหารธรรมดาตอนนี้กลับรู้สึกน่าเบื่อเล็กน้อย
เฟิ่งเสวียนตู้เข้าใจแล้ว พวกเขาอยากกินไก่ขนม่วงอีกครั้ง
“ถ้าอย่างนั้นข้าจะให้คนไปซื้อวัตถุดิบอีกสองอย่างที่จงอวี้เป็นอย่างไร?”
ฉู่เฉียนหลี่ส่ายหัว “ไม่ เรื่องนี้อย่าเพิ่งเลย จงอี้ใช่ว่าจะเป็นถิ่นที่สามารถทำให้หูตกใจได้ง่ายๆ”
เฟิ่งเสวียนตู้รู้สึกปวดใจจริงๆ “ถ้าอย่างนั้น พวกเจ้าก็ต้องทนหิวอีกนาน”
“ไม่เป็นไรหรอก”
ฉู่เชียนหลียกยิ้มมุมปาก มีฐานะก็ต้องกิน ไม่มีฐานะหรือกำลังสร้างฐานะก็ต้องกิน ชีวิตในบั้นปลาย คุณภาพอาหารต้องปรับปรุงให้สูงขึ้น
“นี่คือครอบครัวชาวนาที่ร่ำรวยของซีซวนไม่ใช่หรือ? ตอนนี้จำเป็นต้องฝึกฝนลูกน้องให้ดี ถึงจะไปเลือกวัตถุดิบใยที่ดินเพาะปลูกได้”
เมื่อเห็นแววตาของฉู่เชียนหลีเป็นประกาย เฟิ่งเสวียนตู้จึงอดหัวเราะออกมาเบาๆ ไม่ได้ “ได้สิ แล้วขั้นตอนต่อไปต้องฝึกคนให้ไปซีซวนอย่างนั้นหรือ? ”
“รอข้าสั่งสอนตระกูลอู๋นั่นก่อน”
ตระกูลอู๋รังแกท่านลุงและท่านผู้พี่ของนางมานาน นางอู๋แอบยักยอกสินเดิมของแม่แท้ๆ ของนางไป หนี้ที่ติดค้างก็ต้องชดใช้ทั้งต้นทั้งดอก
เทียนชูรีบวิ่งมา “ท่านชาย คุณหนูใหญ่ มีข่าวมาจากวังว่าฝ่าบาทสั่งปลดขุนนางสิบหกคนตั้งแต่เช้าวันนี้ รวมถึงสวีเหมี่ยนของราชเลขากรมคลังและขุนนางระดับสูง ทุกคนถูกส่งตัวเข้าคุกไปสอบปากคำ ตอนนี้ราชองครักษ์ออกมาจากวัง และเริ่มค้นจวนของคนเหล่านี้ ญาติที่เป็นสตรีจะถูกควบคุมชั่วคราว ส่วนสมาชิกที่เป็นขุนนางในราชสำนัก จะถูกพักงาน และอยู่ระหว่างการสอบสวน”
สายตาของฉู่เชียนหลีสั่นไหว ก่อนจะเอ่ยด้วยความประทับใจ “การเคลื่อนไหวของฮ่องเต้นั้นช่างเด็ดขาดจริงๆ”
เฟิ่งเสวียนตู้ส่งชาผลไม้หอมให้ “เขาเป็นคนฉลาด”
การปรากฏตัวของเชียนหลี เป็นโอกาสที่ดีของตงเสวียน คนฉลาดมักไม่ปล่อยให้โอกาสหลุดมือไป
“อืม การเคลื่อนไหวที่วุ่นวายแบบนี้ ต่อให้ขุนนางในราชสำนักเหล่านั้นระมัดระวังตัวแค่ไหน คราวนี้คงต้องยอมจำนนแล้ว”
ไม่นานนัก โจวเหลียวก็รีบวิ่งเข้ามา “คุณหนูใหญ่ ตระกูลอู๋มากันแล้ว ท่านแม่ทัพให้คนมาเชิญคุณหนูไปขอรับ”
“ตระกูลอู๋?”
นางยังไม่ทันเริ่มโจมตี ตระกูลอู๋ก็มาหาถึงหน้าประตูเลยหรือ?”
“ไปดูกัน”
ในห้องโถงด้านหน้า ชายชราเคราและผมเป็นสีขาวโพลนยืนอยู่ข้างหน้าซูหยิน เขาดูมีอายุไม่น้อย หลังของเขาโค้งเล็กน้อย ในมือก็ยังมีไม้เท้าไว้ค้ำอันหนึ่ง เวลานี้ เขาค้ำไม้เท้าอยู่ข้างๆ ด้วยอาการสั่นเทาเบาๆ และเตรียมตัวจะโค้งคำนับทักทาย
“แม่ทัพซู ข้ามาขอโทษเจ้า”
ดวงตาของซูหยินวูบไหว “จิ่นจือ?”
ซูจิ่นจือก้าวไปข้างหน้า โน้มตัวพยุงชายชราคนนั้น เพื่อห้ามเขาไม่ให้คุกเข่า
“เจ้าตระกูลอู๋ อายุท่านก็มากแล้ว เป็นผู้อาวุโสของตระกูล ไม่มีเหตุผลต้องมาคำนับผู้น้อยอย่างข้า ข้าซูหยินไม่อาจรับไว้ได้จริงๆ” ซูหยินเอ่ยเสียงทุ้มต่ำ
“ท่านแม่ทัพซู มารยาทนี้ข้าควรทำ”