บทที่ 150 คู่หูทรราชชั่วร้ายแห่งหุบเขาไร้เงา

เมื่อเจ้าชมพูได้ยินคำพูดจริงจังของฉู่เชียนหลี เถาวัลย์ทั้งหมดก็ตื่นเต้นขึ้นมาทันที และตั้งท่าเหมือนคนกำลังยืดอก

เจ้าชมพูพึ่งพาได้ เจ้าชมพูทำได้!

ฉู่เชียนหลียืนขึ้นและตบใบไม้ของเจ้าชมพูด้วยใบหน้าจริงจัง “ข้าเป็นกำลังใจให้เจ้านะ!”

เซินเป่าก็ยืนขึ้นตาม รู้สึกว่าเหตุการณ์นี้มันคุ้นๆ

ฉู่เชียนหลีอุ้มเซินเป่าไปหาเซียวจวินยี่ ยิ้มให้เขาด้วยความรู้สึกผิด จากนั้นก็ผลักเขาให้เจ้าชมพู

“เจ้าชมพู สู้ๆ นะ!”

เจ้าชมพูรัดเซียวจวินยี่ด้วยเถาวัลย์ จากนั้นก็หิ้วเขาขึ้นมาวางไว้บนหลังของตน

โอ้ๆ เจ้าชมพูเก่งที่สุดเลย!

ฉู่เชียนหลีเหยียดมือออกเพิ่มดึงเฟิ่งเสวียนตู้ และรีบเดินออกไปนอกจวนอย่างรวดเร็ว

เฟิ่งเสวียนตู้กลั้นหัวเราะเอาไว้ รับเซินเป่ามา และกลุ่มคนก็รีบขึ้นไปบนรถม้า

ฉู่เชียนหลีเปิดหน้าต่างรถและโบกมือให้ซูหยิน

ดวงตาของซูหยินเบิกกว้างและผ่อนคลาย เขาโบกมือให้ฉู่เชียนหลีด้วยรอยยิ้ม และมองส่งกลุ่มคนที่ออกเดินทางอย่างเร่งรีบ

ดวงตาของเซียวจวินยี่เบิกกว้าง

ข้าเป็นใคร? ข้าอยู่ที่ไหน? เมื่อครู่เกิดอะไรขึ้น?

ขบวนเดินทางของฉู่เชียนหลีเคลื่อนตัวไปเรื่อยๆ จนออกจากเมืองหลวง

ฝ่าบาที่อยู่ในวังได้ยินข่าว ก็วางฎีกาในมือลงแล้วเงยหน้าขึ้น “เกาหลิน ส่งทหารไปคุ้มครองตระกูลซูให้มากขึ้น

“พ่ะย่ะค่ะ”

“ส่งจดหมายให้ซีชวนแล้วหรือ?”

“ทูลฝ่าบาท ส่งออกไปแล้วพ่ะย่ะค่ะ”

ฝ่าบาทมองดูฎีกาลับในมือ แววตาของเขาก็มืดมน “ซีชวนและเป่ยเหลียงมีความขัดแย้งกัน แต่เมื่อไม่นานมานี้ ลูกหลานในราชวงศ์เป่ยเหลียงก็ตายลงอย่างกันทันหันไปทีละคน ภายในแคว้นตกอยู่ในความวุ่นวาย ซีชวนใช้โอกาสนี้บุกสิบเมืองชายแดนของเป่ยเหลียง เรื่องนี้เกินคาดไปมาก”

เกาหลินเบิกตากว้างด้วยความประหลาดใจ “ฝ่าบาท เมื่อสองสามปีก่อนเป่ยเหลียงและซีชวนมีความแข็งแกร่งที่เท่ากันไม่ใช่หรือ?”

“ใช่ และนี่ก็คือเรื่องที่ทำให้คนรู้สึกประหลาดใจ ผู้คนต่างจับตาดูข่าวจากทางชายแดน หากมีการเคลื่อนไหวแปลกๆ ม้าเร็วจะรีบนำข่าวมาส่งที่เมืองหลวงทันที"

“พ่ะย่ะค่ะ”

นอกเมือง ฉู่เชียนหลีกำลังนอนอยู่ในรถม้าเบาะนุ่มๆ มองดูการตกแต่งที่สะดวกสบายภายในรถม้าด้วยความพึงพอใจ

เซินเป่าเหมือนกำลังตามล่าหาขุมทรัพย์ เขาศึกษาเกี่ยวกับลิ้นชักเล็กๆ ทั้งสองด้านของภายในรถม้าอยู่ตลอดเวลา

“ท่านแม่ แมลงปอไม้ไผ่ของเซินเป่าก็อยู่ที่นี่ด้วย!”

เซินเป่ามีความสุขไม่น้อย เขาหยิบแมลงปอไม้ไผ่และโผเข้าไปกอดเฟิ่งเสวียนตู้ เอาใบหน้าถูกับหน้าอกของเขาด้วยความรัก

“ท่านลุงขี้เหร่ ขอบคุณนะ”

มุมปากเฟิ่งเสวียนตู้ยก”ด้วยความยินดี”

หลังจากเล่นกับเซินเป่าอยู่พักหนึ่ง เฟิ่งเสวียนตู้ก็เหลือบมองฉู่เชียนหลีที่กำลังคิดอะไรบางอย่างอยู่ เขาจึงเทน้ำชายื่นถ้วยให้

“คิดถึงใต้เท้าซูอยู่หรือ?”

ฉู่เชียนหลีพยักหน้า “แม้ว่าข้าจะได้เตรียมการป้องกันไว้หลายอย่าง แต่ข้าก็ยังอดรู้สึกกังวลไม่ได้"

นางสลักค่ายทิพย์ปกป้องไว้ทั่วทั้งตระกูลซู และด้วยเหตุนี้เองจึงทำให้ล่าช้าไปอีกสองสามวัน

“ข้าให้เทียนเสวียนอยู่ที่นั่น เมื่อมีเขาอยู่ด้วย การปกป้องใต้เท้าซุจะไม่มีปัญหาแน่นอน”

ฉู่เชียนหลีบิดเอวอย่างเกียจคร้าน รู้สึกกระปรี้กระเปร่าเพียงไม่กี่วินาที จากนั้นสายตาก็หรี่ลง “ตกลง ข้าจะนอนพักอย่างสบายใจแล้ว”

เซินเป่าปิดปากหัวเราะ คลานไปด้านข้างฉู่เชียนหลี โน้มตัวเข้าไปใกล้นางอย่างตั้ใจ และหอมแก้มของนาง

“จุ๊บ”

จากนั้นก่อนที่ฉู่เชียนหลีจะลืมตาขึ้น เขาก็พุ่งเข้าไปซุกหน้าในอ้อมกอดของเฟิ่งเสวียนตู้แล้ว เผยให้เห็นก้นเล็กๆ ที่อวบอ้วนของเด็กน้อย

รอยยิ้มในแววตาของฉู่เชียนหลี กะพริบตาปริบๆ ไปที่เฟิ่งเสวียนตู้ จากนั้นก็หลับตาและแสร้งทำเป็นหลับต่อไป

เมื่อเห็นว่าแม่ไม่พบตน ก็หัวเราะและคลานไปอีกครั้ง ขณะที่เขากำลังจะจูบฉู่เชียนหลี่นั้นก็ถูกนางคว้าเข้าไปในอ้อมกอดแล้ว

“จับเจ้าแสนซนได้แล้ว”

“ฮ่าๆ ท่านแม่ ไม่ใช่เจ้าแสนซน แต่เป็นเจ้าเด็กดีต่างหาก”

“โอ้ แล้วใครพยายามจะหอมแม่เมื่อกี้กันนะ?”

"ไม่ใช่เซินเป่า แต่เป็น... ท่านลุงขี้เหร่กระมัง?”

เฟิ่งเสวียนตู้ไม่มีความผิดแต่ก็ต้องยอมรับการใส่ร้ายนี้ แต่มุมปากของเขากับยกขึ้นเป็นรอยยิ้ม เขาจ้องมองไปที่ที่แก้มของฉู่เชียนหลีที่ถูกจูบเมื่อครู่ ดวงตาของเขาก็ดูลึกล้ำ “ไม่เกี่ยวกับข้า”

แต่เขาก็คิดอยู่เหมือนกัน

ชูเชียนหลีหรี่ตา เหยียดนิ้วออกจิ้มพุงอ้วนๆ ของเซินเป่า “ดูเหมือนว่าจะไม่ใช่เจ้าแสนซนเพียงอย่างเดียว แต่ยังเป็นเจ้าคนโกหกด้วย”

“ไม่ใช่ คือเจ้าเด็กดี ปีศาจโสมคน!” เซินเป่าหัวเราะคิกคัก ก่อนจะคลานเข้าไปในอ้อมกอดของเฟิ่งเสวียนตู้อีกครั้ง “ท่านลุงขี้เหร่ช่วยข้าด้วย!”

เฟิ่งเสวียนตู้ยื่นมือออกไปและกอดตัวเซินเป่าในอ้อมกอด

“แหะๆ ขอบคุณท่านลุงขี้เหร่ ท่านลุงขี้เหร่เก่งที่สุด” เซินเป่าดูภูมิใจมาก เขาหันศีรษะไปทำหน้าบึ้งใส่ฉู่เชียนหลี

ในเวลาต่อมา เฟิ่งเสวียนตู้บีบรักแร้ของเซินเป่าด้วยมือทั้งสองข้าง ก่อนจะส่งให้ฉู่เชียนหลี

“อ๊ะ ท่านลุงขี้เหร่ ท่านทำเช่นนี้ได้อย่างไร!”