บทที่ 157 ความทรงจำเมื่อห้าปีที่แล้ว

ภายในถ้ำผา ค่ายกลไร้ขอบเขตค่อย ๆ หมุนเวียน แสงสีแดงบนกำไลหยกเลือดหงส์ก็ยิ่งแพรวพราวขึ้นเรื่อย ๆ

ในค่ายกล ฉู่เชียนหลีอดทนกับไฟที่แผดเผา เดินไปวิจัยค่ายกลไป ยิ่งดูก็ยิ่งรู้สึกถึงความผิดปกติ

ดูแล้ว ค่ายกลนี้น่าจะมีไว้สำหรับจิตวิญญาณ เมื่อเปิดใช้ สามารถปลุกเร้าอสูรภายใน ทำลายเจตจำนงของผู้คน แต่ทะเลเพลิงที่นางเผชิญอยู่ตอนนี้ไม่เคยสัมผัสมาก่อน นอกจากจะรู้สึกร้อนเกินไปจนอยากกินน้ำแข็งแล้ว จิตใจสงบไม่ผันผวนแม้แต่น้อย

ค่ายกลบ้านี่ไม่ได้เรื่องเลย!

เทียบไม่ได้กับค่ายใจมหิตที่นางพบในโลกอมตะด้วย อย่างน้อยในค่ายกลนั้น ทำให้นางเห็นว่านางทำงานเพื่อองค์กรกาลเวลามาทั้งชีวิต ฉากที่คนพวกนั้นไม่ยอมให้นางเกษียณอายุเสียที

คิดแล้วสยองมาก ตกใจจนนางถึงกับวางระเบิดองค์กรกาลเวลาทิ้งเลย

ฉู่เชียนหลีพยายามที่จะทำลายค่ายกล แต่นางไม่สามารถค้นหาได้ว่าตาค่ายอยู่ที่ใด

มันไม่ปกติ!

แต่ว่า ทางนี้นางไม่สามารถทำลายค่ายกลได้ ทำได้แค่เพียงรอให้เจ้าลุงเฟิ่งที่อยู่ด้านนอกช่วยหาวิธี ค่ายกลนี้ไม่ได้เป็นอันตรายสำหรับนาง เช่นนั้นก็ถือโอกาสพักผ่อน พักผ่อน

ฉู่เชียนหลีนอนราบลงบนหินแบนขนาดใหญ่ ท้องฟ้าสีแดงเข้ม สายฟ้าฟาดลงมาครั้งแล้วครั้งเล่า แต่กลับไม่สามารถแตะต้องตัวนางได้เลย

มารในใจเล่นงานกับความกลัวของผู้คน มีความกลัวอยู่ในหัวใจจึงได้ถูกทำร้าย แต่นางไม่ได้มีความกลัวอยู่เลย ดังนั้นต่อให้สายฟ้าฟาดลงมาก็ไร้ประโยชน์

ฉู่เชียนหลีนอนลงสักพัก รู้สึกถึงความร้อนของหินที่บริเวณหลังมันค่อนข้างสบาย จึงค่อย ๆ หลับไป

ด้านนอกค่ายกล ผู้อาวุโสใหญ่มองฉู่เชียนหลีที่ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม แล้วมองสีหน้าซีดเผือดของนายท่านของตน รีบร้อยเสียจนน้ำลายแทบฟูมปาก

“เช่นนี้จะทำอย่างไรดี!”

เขาพยายามหยุดค่ายกล จึงได้พบว่า พลังเสวียนถูกแสงสีแดงจากกำไลหยกเลือดหงส์ต้านไว้ หยุดค่ายกลไม่ให้ทำงานไม่ได้เลย

ผู้อาวุโสใหญ่เผยใบหน้าที่จริงจัง แววตาเฉียบคมแวบเข้ามาในดวงตาคู่นั้น ’เป็นไปได้หรือไม่ว่าตระกูลใหญ่ในอาณาเขตด้านบนเป็นผู้อยู่เบื้องหลัง? เพียงเพราะต้องการครอบครองโลกธุลี พวกเขาจึงได้จงใจวางกับดักนายท่าน? ’

ถ้าหากนายท่านเกิดปัญหาอะไรขึ้นมา แม้ว่าปลาจะตายและอวนจะขาด เผ่าหงส์ก็ต้องจะฆ่าล้างแปดตระกูลใหญ่ที่อาณาเขตด้านบน!

ในค่ายกล ฉู่เชียนหลีหลับสบาย

ระหว่างที่หลับ รู้สึกเหมือนตนกำลังลอยอยู่ ฉากตรงหน้าเปลี่ยนไปอย่างกะทันหัน

ธารทรายดูดยาวไหลผ่านไปอย่างช้า ๆ ทรายใสดุจคริสตัลระยิบระยับด้วยแสงอันละเอียดอ่อน แต่นางรู้ดี มันไม่ใช่ทราย แต่เป็นเศษเสี้ยวของความทรงจำ

ธารเวลา!

หลังจากนางพยายามเปลี่ยนเส้นทางธารเวลา บรรดาผู้นำองค์กรกาลเวลาเหล่านั้นได้ตั้งสถานที่แห่งนี้เป็นสถานที่ต้องห้าม และห้ามมิให้ฉู่เชียนหลีเข้ามาหรอกหรือ?

เหตุใดวันนี้จึงได้มาที่นี่อีก?

ฉู่เชียนหลีกำลังคิด ตรงเข้าไปเหนือธารสายยาว และกำลังคิดจะสร้างปัญหาอีกสักครั้ง แต่ตาของนางก็หรี่ลงทันใด

กลางธารเวลา ร่างหนึ่งที่สวมชุดเสวียนกำลังลอยอยู่ หน้ากากสีเงินที่งดงามสลายไป ใบหน้าที่น่าเกลียดจนชวนให้ตกใจถูกเปิดเผย

“เจ้าขี้เหร่?”

ฉู่เชียนหลีเมื่อมองไปรอบ ๆ ที่เกิดเหตุ อยู่ดี ๆ ก็เข้าใจขึ้นมา

ไม่ใช่ความผิดปกติของค่ายกล แต่เป็นมารในใจของนางและเฟิ่งเสวียนตู้สลับกันแล้ว

ทะเลไฟตอนนี้น่าจะเป็นประสบการณ์ของเฟิ่งเสวียนตู้ ธารเวลาที่อยู่ข้างหน้าถึงจะเป็นของนาง

แต่ว่า เจ้าขี้เหร่เหตุใดจึงแช่อยู่กลางมารในใจของนาง?

ฉู่เชียนหลีไม่แม้แต่จะคิด รีบก้าวเข้าไปในธารเวลา ยกมือขึ้นคว้าเฟิ่งเสวียนตู้เข้ามา

“เจ้าขี้เหร่ เจ้าขี้เหร่? ตื่นสิ!”

เฟิ่งเสวียนตู้ตาปิดสนิท ภายในสมอง สิ่งที่ปรากฏคือฉากที่เขาอยากรู้อยู่ทุกวันทุกคืน

กลางหุบเขาแห่งเขาไร้เงา ฉู่เชียนหลีเมื่อห้าปีก่อนได้คัดเลือกต้นท้อที่อุดมสมบูรณ์ แล้วนำชิงช้าวางไว้ใต้ต้นไม้

“เชียนหลี...”

ฉู่เชียนหลียังคงมีรอยแผลเป็นบนใบหน้า มันเหมือนกับตอนที่ทั้งสองพบกันครั้งแรก