บทที่ 18 ปลาเค็ม ? ฉลามใต้ทะเลลึก !

องครักษ์กรูกันเข้าไป ล้อมพวกของฉู่เชียนหลีเอาไว้

เฟิ่งเสวียนตู้เข้าไปขวางด้านหน้าของฉู่เชียนหลีกับเซินเป่าโดยสัญชาตญาณ ร่างกายควบแน่นไปด้วยความหนาวเหน็บ

ฉู่เชียนหลีอุ้มเซินเป่าขึ้นมา แล้วกระโดดขึ้นวางเขาลงบนหลังคารถม้า จากนั้นก็หยิบแส้ที่เอวออกมา

นางอยู่นึ่งเหมือนปลาเค็มมาสองปีแล้ว แต่ก่อนที่จะเป็นปลาเค็ม ใครบ้างที่ไม่เคยเป็นฉลามใต้ทะเลลึกมาก่อน ?

“เผียะ !”

แส้ยาวดูมีชีวิตชีวาราบกับงู พันรอบตัวขององครักษ์ที่ยืนอยู่หน้าสุด แล้วเหวี่ยงไปที่อู๋ชื่อซึ่งยืนอยู่ตรงประตูจวนเฉิงเสี้ยง

“โอ๊ย !”

นางอู๋ถูกกระแทกเข้าอย่างจัง และร้องโอดครวญด้วยความเจ็บปวดทันที ทุกคนในจวนเฉิงเสี้ยงยิ่งโกลาหลมากขึ้นเรื่อย ๆ

เซินเป่ามองดูด้วยดวงตาเป็นประกาย และกระโดดอยู่บนหลังคารถเพื่อให้กำลังใจท่านแม่ : “ท่านแม่เก่งมาก ! ท่านแม่ยอดเยี่ยมที่สุด !”

แส้ยาวของฉู่เชียนหลีดุดันราวกับเสือ พุ่งเข้าใส่ทั่วทุกที่ องครักษ์ถูกเฆี่ยนจนล้มลงกับพื้นจนหมด เมื่อได้ยินเสียงกู้ร้องให้กำลังใจของลูกชาย นางก็หันกลับไปยิ้ม ทันทีที่สะบัดแส้ในมือ องครักษ์สองคนก็ล้มลง นอนตัวงอเข้าหากันเป็นรูปหัวใจอยู่บนพื้น

เซินเป่าตื่นเต้นจนแก้มแดงก่ำ บิดก้นแล้วส่งจูบ : “ท่านแม่ จุ๊บ ๆ !”

“ว้าก !”

เจ้าขาววิหคหิมะส่งเสียงร้อง และบินขึ้นสู่ท้องฟ้าอีกครั้ง ใช้กรงเล็บถือกล่องใบหนึ่งเอาไว้

“ท่านแม่ เจ้าขาวหาโสมเสวียนม่วงเจอแล้ว !”

ฉู่เชียนหลียิ้มมุมปาก ดวงตาเป็นประกายของนางส่องแสงระยิบระยับ : “เจ้าขาว เยี่ยมจริง ๆ ! กลับไปจะให้เจ้ากินไก่ตุ๋นโสมเสวียนม่วง !”

เซินเป่ารีบหยิบโทรโข่งทองคำขึ้นมาแล้วแปลภาษา เจ้าขาวบินวนอยู่เหนือท้องฟ้าหนึ่งรอบ จากนั้นจึงโยนกล่องหยกลงมาด้วยความยินดี

นางอู๋ลุกขึ้นยืนอย่างยากลำบาก เมื่อเห็นภาพนี้ก็โกรธจนตาแทบถลนออกมา

“มารสาว คิดไม่ถึงเลยว่าจะกล้าสั่งให้สัตว์เดรัจฉานเข้ามาขโมยโสมเสวียนม่วงในจวนเฉิงเสี้ยง ? ส่งข่าวไปยังจวนชุ่นเทียนและสำนักจิ่วว่ามีโจรอาละวาดอยู่กลางเมืองหลวง ให้พวกเขาส่งกำลังทหารมาช่วย !”

“ขอรับ !”

ฉู่เชียนหลีสะบัดแส้ยาวออกไป แล้วดึงกล่องหยกมาไว้ในมือ เปิดออกดู และแสยะยิ้มออกมา

เมื่อรู้ว่าหากความแค้นของร่างเดิมไม่จบสิ้นลง จะต้องกระทบต่อการใช้ชีวิตหลังเกษียณของตนเป็นแน่ นางจึงเริ่มวางแผนการ ตอนที่กัดโสมเสวียนม่วงต้นนี้ครึ่งหนึ่งเป็นเพราะใจลอย แต่ที่โยนลงบนพื้นนั้นเป็นเรื่องจงใจ

ฉู่หลิงเซวียนซึ่งเป็นคุณหนูที่ถูกตามใจจนเติบโตมาในจวนเฉิงเสี้ยง ถึงขนาดยอมเข้าไปในภูเขาเช่นนี้ แสดงว่านางต้องการโสมเสวียนม่วงนี้อย่างยิ่งยวด ต่อให้โสมเสวียนม่วงต้นนี้จะมีรอยตำหนิ ขอเพียงแค่มีโอกาสได้ครอบครอง นางก็ไม่มีทางยอมปล่อยไปเด็ดขาด

และโสมเสวียนม่วงต้นนี้ ก็จะเป็นโอกาสที่ทำให้ร่างเดิมได้กลับคืนสู่จวนเฉิงเสี้ยงอีกครั้ง !