บทที่ 28 ความสัมพันธ์ของเจ้าพ่อทอง

โหลเชิ่งพยายามลุกขึ้นและคุกเข่า เมื่อได้ยินคำพูดของฉู่เชียนหลี ความหวังก็เปล่งประกายในดวงตา

“บ่าวมีชีวิตที่ไร้ค่า ไม่มีอะไรต้องกังวล สิ่งเดียวที่ปล่อยวางไม่ได้คือ พี่น้องที่เกิดและตายด้วยกัน บ่าวยินดีมอบชีวิตนี้ให้กับคุณหนูใหญ่”

"เจ้าเองบอกว่าเป็นชีวิตที่ไร้ค่า แล้วข้าจะต้องการเพื่ออะไร？"

ความหวังในดวงตาของโหลเชิ่งก็แตกสลาย: "บ่าว...บ่าว..."

ดวงตาของฉู่เชียนหลีขยับเล็กน้อย: "คนอื่นไม่กี่คนก็เช่นกัน?"

“ขอรับ ตราบใดที่คุณหนูใหญ่เต็มใจช่วยเรา บ่าวทุกคนก็เต็มใจช่วยคุณหนูใหญ่”

ฉู่เชียนหลีเก็บเข็มเงินแล้วมองดูองครักษ์คนอื่น ๆ บนพื้นด้วยความเจ็บปวดอย่างสุดขีด แต่หลังจากนั้นไม่นาน ก็ค่อย ๆ เปิดปากขึ้น

“พวกเจ้าเคยจงรักภักดีต่อฉู่หลิงเซวียนทำลายบ้านและกระเป๋าของฉัน และเกือบฆ่าชีวิตข้า ตามหลักแล้วข้าจะไม่มีวันช่วยพวกเจ้า แต่ตอนนี้ข้าอยู่ข้างนอก ข้าขาดสุนัขรับใช้ พวกเจ้าทำได้ไหม? "

"บ่าวและคนอื่น ๆจะทำให้ดีที่สุดขอรับ!"

“ไม่ ต้องทำได้ พวกเจ้ามีชีวิตอยู่ แล้วทำไม่ได้ พวกเจ้าตาย”

"ขอรับ!"

ฉู่เชียนหลียืดเอวบิดขี้เกียจ และหลังจากที่ตื่นเต็มที่ จึงรู้สึกหนาวเล็กน้อยในตอนกลางคืน

เฟิ่งเสวียนตู้ที่อุ้มเซินเป่าไว้ในมือข้างหนึ่ง และในมืออีกข้างจับเสื้อคลุมของฉู่เชียนหลี และช่วยนางคลุมด้วยท่าทางสงบ

ฉู่เชียนหลีหรี่ตาลงเล็กน้อย และชี้ไปที่เฟิ่งเสวียนตู้： “เห็นกันหรือยัง？ นี่คือแบบอย่างของพวกเจ้า”

ดวงตาของเฟิ่งเสวียนตู้หรี่ลงเล็กน้อย และเมื่อเผชิญหน้ากับใบหน้าที่สวยงามของฉู่เชียนหลีที่ผ่านความโกรธมาครึ่งวัน ในที่สุดเขาตัดสินใจที่จะไม่พูดอะไรสักคำ

“ท่านแม่” เซินเป่ารีบลงไปที่พื้นและซุกตัวอยู่ด้านข้างฉู่เชียนหลี “เจ้าต้องการสุนัขรับใช้ไปเพื่ออะไรกัน?”

"แสดงสมศักดิ์ศรี"

“เซินเป่าก็ต้องการขอรับ”

“มีหกคนพอดี แบ่งให้เจ้าสามคนแล้วกัน” ฉู่เชียนหลีกล่าวอย่างไม่เห็นแก่ตัว

“ขอบคุณขอรับท่านแม่ แต่พวกเขาทั้งหมดเป็นบ่าวของจวนเฉิงเสี้ยง ถ้าพวกเขาหักหลังขึ้นมาล่ะ?”

“ไม่เป็นไร ถ้าคิดหักหลังต้องตีให้ตาย”

“ถ้าอย่างนั้นเซินเป่าเอายาหนิงลู่ให้พวกเขา”

"อืม"

โหลเชิ่งหยิบขวดยาจากเซินเป่าด้วยความขอบคุณ และรีบป้อนให้องครักษ์คนอื่น ๆ เมื่อเห็นใบหน้าของพวกเขาค่อย ๆ ฟื้นตัว ก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก

“คุณหนูใหญ่และองค์ชายเล็กวางใจได้เลยขอรับ หบ่าวและคนอื่น ๆยินดีทำสัญญาตาย ตั้งแต่วันนี้จะไม่หักหลังเด็ดขาด”

บนภูเขา เพื่อทองคำฉู่หลิงเซวียนไม่ยอมช่วยชีวิตพวกเขา พวกเขาจึงมีความแค้นอยู่ในใจ หลังจากกลับมาที่จวนเฉิงเสี้ยง ฉู่หลิงเซวียนได้ขังพวกเขาไว้ในคุกใต้ดินข้อหาล้มเหลวในหน้าที่

ก่อนหน้านี้ ที่หน้าจวนเฉิงเสี้ยง ถ้าไม่ใช่เพราะฉู่หลิงเซวียนไม่ได้ขู่เอาชีวิตพี่น้องอีกหลายคน เขาจะไม่มีวันลุกขึ้นมาเผชิญหน้ากับฉู่เชียนหลี

คืนนี้ ฉู่หลิงเซวียนและนางอู๋ผลักพวกเขาออกมา และยิ่งเจตนาอยากให้พวกเขาตาย แม้ว่าพวกเขาจะเป็นคนโง่ แต่ก็รู้ว่าการรับใช้ฉู่หลิงเซวียนต่อไปจะไม่จบลงด้วยดีแน่

ฉู่เชียนหลีจัดการเสื้อผ้าบนตัวและหาวอย่างง่วงนอน

“เอาเถอะ สัญญาตายไม่ตายอะไรนั่น ข้าไม่เชื่อในสิ่งที่อยู่บนกระดาษ ข้าเชื่อในความสามารถของตัวเองเท่านั้น พวกเจ้ากล้าที่จะทรยศฉู่หลิงเซวียนเพื่อเอาชีวิตรอด และหลังจากนี้ถ้าเจอวิกฤตความเป็นความตาย ก็ทิ้งข้าไปเช่นกัน ดังนั้น ข้าจะกุมชีวิตของพวกเจ้าไว้ในมือกำมือ”

“บ่าวและคนอื่น ๆ เต็มใจที่จะยืนหยัดรับการทดสอบของคุณหนูใหญ่ขอรับ”

“งั้นคืนนี้พวกเจ้าออกไปช่วยข้าขนสัมภาระ”

"สัมภาระ?"

“ในหุบเขาไร้เงา พวกเจ้าได้ทิ้งของที่ข้าและเซินเป่านำออกมา แน่นอนว่าต้องไปช่วยข้าหามันคืนมา ทำไม่ได้งั้นหรือ?”

โหลเชิ่งและคนอื่น ๆ พยักหน้าอย่างรวดเร็ว: “บ่าวและคนอื่น ๆ ทำได้ขอรับ”

“ดี พรุ่งนี้เช้า ประตูเมืองเปิดแล้ว พวกเจ้าก็ออกไปนอกเมืองอย่างมีสนุกสนาน ในฐานะสุนัขรับใช้ ต้องแสดงความจงรักภักดีและความกระตือรือร้นสูงสุดต่อเจ้านาย เข้าใจไหม？”

"……ขอรับ"

“เข้าใจแล้วทำไมยังไม่ไปอีก?”

"ขอรับ"

ฉู่เชียนหลีมองไปที่ประตูลานเรือนที่ถูกเตะและหาวอย่างเกียจคร้าน

เซินเป่าจับมือเธอไว้แน่น: “ท่านแม่ ของสัมภาระพวกนั้นไม่เอาก็ไม่เป็นไรขอรับ”

“เมื่อห้าวันก่อนเจ้ายังถามหาอยู่ไม่ใช่หรือ อยากจะเล่นกับแมลงปอไม้ไผ่ที่แม่ทำขึ้นเอง？”

นางทำของเล่นมากมายให้เซินเป่า และแมลงปอไม้ไผ่ตกลงไปในกระเป๋าสัมภาระใบนั้น

ดวงตาของเซินเป่าเป็นประกาย: “ท่านแม่ทำเพื่อเซินเป่า?”