บทที่ 30 เดินตามทางการ

“เจ้าขาว!”

เซินเป่าบีบเอวและยกแตรสีทองขึ้นสูง หันหน้าไปทางท้องฟ้าด้วยเสียงใส

"วิ้ด!"

ผ่านไปครู่หนึ่ง เสียงร้องของนกอินทรีก็ดังขึ้น จากนั้นวิหคหิมะที่เร็วและแข็งแรงก็พุ่งทะลุท้องฟ้าราวกับฟ้าแลบ พุ่งตรงไปยังตำแหน่งของเซินเป่า

"ท่านแม่!"

เซินเป่าหันศีรษะมองฉู่เชียนหลีด้วยดวงตาที่สดใสและพูดอย่างร่าเริง

ฉู่เชียนหลีขยับข้อมือและมองอย่างช่วยไม่ได้: “ครั้งนี้ครั้งเดียวเท่านั้น?”

"อื้ม"

ในขณะที่วิหคหิมะกำลังจะโบยบินไปที่เซินเป่า ฉู่เชียนหลีคว้าเซินเป่าและโยนเขาขึ้นไปในอากาศ

วิหคหิมะร่วมมือกันโดยปริยาย และเข้าไปรับเซินเป่าไว้บนหลัง และไม่มีการหยุดใด ๆ และทะยานสู่ท้องฟ้า

ดวงตาของเฟิ่งเสวียนตู้หรี่ลง หัวใจของเขาก็หยุดเต้น

“เจ้าทำแบบนี้ อันตรายแค่ไหน!”

แม้ว่าเซินเป่าจะมาจากสายเลือดเผ่าหงส์ แต่ตอนที่ยังอายุน้อยก็เปราะบาง

ฉู่เชียนหลีปรบมือและไม่ได้ใส่ใจ: "อย่ากลัวเลย"

“ถ้าตกลงมา ร่างเล็ก ๆ ของเซินเป่าจะรับไหวได้อย่างไร？ ในฐานะแม่ จะต้อง...”

“ชู่!” ฉู่เชียนหลีหันศีรษะมองเฟิ่งเสวียนตู้ ยกนิ้วชี้ตรงและกระซิบเบา ๆ “เจ้าฟังสิ?”

"อะไร?"

"เสียงหัวเราะของเซินเป่า"

เฟิ่งเสวียนตู้หยุดนิ่ง เสียงหัวเราะที่คมชัดของเซินเป่ามาจากกลางอากาศ ไร้กังวลโดยไม่มีความมัวหมองแม้แต่น้อย

ฉู่เชียนหลียกมุมริมฝีปากอย่างอ่อนโยน: “เจ้าขี้เหร่ ในอนาคตเมื่อเจ้ามีลูก อย่าสอนด้วยตัวเอง”

“ข้าสอนไม่เก่งหรือ?” เฟิ่งเสวียนตู้เม้มริมฝีปาก

“ข้ากล้าที่จะโยนเขาขึ้นไปบนฟ้า ข้าสามารถรับเขาได้เมื่อเขาตกลงมา ถอยออกมาอีกก้าว แม้ว่าปกป้องเขาไม่ได้ ข้าก็จะไม่มัดเขาให้ตายเพราะความไร้ความสามารถของข้า"

ฉู่เชียนหลีลืมตาขึ้นและมองดูวิหคหิมะที่ลอยอยู่บนท้องฟ้าพร้อมกับเซินเป่า สายตาเต็มไปด้วยความกระตือรือร้นและความปรารถนา

“ถึงข้าจะไม่ใช่แม่ที่เอาใจใส่ แต่ข้าสามารถมอบความสุขในวัยเด็กให้กับลูกได้”

หลังจากประสบกับความพลัดพรากของการบริหารเวลา นางไล่ตามอำนาจสูงสุด เพลิดเพลินกับความฟุ่มเฟือยและความรุ่งโรจน์ จนสูญเสียตัวเอง แต่สุดท้าย นางก็ทนมาได้และกลายเป็นหนึ่งในไม่กี่คนที่รอดชีวิตมาได้จนเกษียณ

ความทรงจำหลายร้อยปีปะปนกัน และสิ่งเดียวที่นางจำได้มากที่สุดคือภาพในวัยเด็กที่แม่อุ้มนางไว้ในอ้อมแขนและปกป้องนางอย่างสิ้นหวัง

บางทีมันอาจจะเป็นประโยคที่แน่นอน คนที่โชคดีจะถูกวัยเด็กเยียวยาไปตลอดชีวิต และคนที่โชคร้ายก็รักษาวัยเด็กไปตลอดชีวิต

ดังนั้น ตอนนี้นางมีความสามารถแล้ว ทำไมไม่เอาอกเอาใจลูกล่ะ?

เฟิ่งเสวียนตู้มองขึ้นไปที่วิหคหิมะที่ลอยอยู่บนท้องฟ้า ดวงตาเปลี่ยนเป็นซับซ้อน

ทายาทสายตรงของเผ่าหงส์ ไปเกิดในพระนิพพานเป็นเวลาร้อยปี จนกระทั่งพละกำลังหมดสิ้น ความทรงจำในวัยเด็กมีแต่ความเจ็บปวดและความหดหู่ใจไม่รู้จบ...

เสียงหัวเราะของเซินเป่าลอยมาไม่หยุด และหลังจากนั้นไม่นาน เขาก็ยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย

ถึงอย่างนั้นตั้งแต่วันนี้ไปต้องเริ่มฝึกทักษะการรับเด็กน้อยจากอากาศแล้วล่ะ

หลังจากที่เซินเป่าหัวเราะ เขาก็เริ่มทำงานที่ได้รับมอบหมายจากแม่ของเขาทันที ยกแตรในมือขึ้น และเริ่มตะโกนไปที่ตำหนักหลังใหญ่ด้านล่าง

“ติดหนี้ต้องชำระ!”

เมื่อเห็นการกระทำที่คุ้นเคยนี้ ตำหนักรอบ ๆ บางแห่งก็มีชีวิตชีวาขึ้นมาทันที และบางคนถึงกลับมารวมตัวกันที่นี่ อย่างไรก็ตาม ตำหนักองค์ชายเป็นสถานที่อันล้ำค่าและไม่สามารถเข้าใกล้ได้ ดังนั้น พวกเขาจึงได้แต่มองดูจากระยะไกลเท่านั้น

“องค์ชายเล็กนั้นไม่ใช่พูดอย่างราบรื่นที่จวนเฉิงเสี้ยงมาก่อน ทำไมวันนี้ถึงไม่พูดล่ะ？”

“องค์ชายเล็ก พูดอีกสองคำ!”

บางคนดูความสนุกแล้วไม่คิดว่าเป็นเรื่องใหญ่ จึงตะโกนบอกเซินเป่า

ดวงตาของเซินเป่าเป็นประกาย คิดอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็เปิดปากออกอย่างแข็งกร้าว

“ติดหนี้ต้องชำระ ตามหลักฟ้าดิน ติดหนี้แล้วไม่ชำระ อับอายขายขี้หน้า”