บทที่ 32 ไม่ต้องแย่งกัน มีโอกาสทุกคน

มือทั้งสองข้างของฉู่เชียนหลีท้าวคาง แววตาฉายรอยยิ้ม： “ข้าทำไมหรือ?”

แววตาของฉู่หลิงเซวียนเปี่ยมไปด้วยความตำหนิ： “ทั้งที่ท่านพี่รู้ว่าข้ากับองค์ชายสามหมั้นหมายกัน ทั้งสองฝ่ายรักกัน เหตุใดท่านพี่จึงต้องขัดขวางด้วย?”

“ร่ำเรียนมาจากเจ้า”

มือที่สามอย่างฉู่หลิงเซวียนที่เข้ามาแทรกกลางงานแต่งงานของพี่สาวแท้ๆ ของตนเอง กล้าคาดคั้นคนอื่นได้อย่างไร?

“ฮ่าๆ！” เซียวจวินยี่กลั้นหัวเราะไม่อยู่ รีบเอาพัดมาบังหน้าตนเอง

ฉู่หลิงเซวียนถึงกับพูดไม่ออก เกือบจะหายใจไม่ทัน

“ท่านพี่ ข้ารู้ว่าท่านไม่พอใจ แต่ว่าพิธีอภิเษกสมรสของข้ากับองค์ชายสามได้ตกลงกันเรียบร้อยแล้ว ฉีเฟยได้ให้คนเตรียมงานอภิเษกสมรสแล้ว อีกอย่าง ท่านพี่คลอดลูกแล้ว ข้างกายยังมีชายแปลกหน้าติดตาม ก่อนที่ท่านพี่ยังมีผู้ชายมาติดพัน ท่านพี่ควรจะพิจารณาตนเอง”

ฉู่เชียนหลีก้มหน้าลงเล็กน้อย： “พิจารณา? พิจารณาตนเองทุกวัน เหตุใดข้าจึงงดงามเช่นนี้ตลอดเวลา”

“ฮ่าๆ！” เซียวจวินยี่กลั้นหัวเราะไม่อยู่ “น้องหญิงเชียนหลีพูดถูก กล่าวถึงรูปโฉมงดงาม ไม่มีใครเทียบกับเจ้าได้จริงๆ”

คิดไม่ถึงจริงๆ คุณหนูใหญ่ตระกูลฉู่ที่ถูกกล่าวขานว่ามาจากบ้านนอก จะน่าสนใจเช่นนี้ เหตุใดก่อนหน้านี้จึงไม่รู้?

“องค์ชายสายตาหลักแหลมจริงๆ” ฉู่เชียนหลียยิ้มให้เซียวจวินยี่ ขอบคุณเขาที่ทำให้บรรยากาศกระอักกระอ่วนยิ่งกว่าเดิม

ฉู่หลิงเซวียนโมโหจนแทบสติแตกแล้ว： ฉู่เชียนหลีไร้ยางอายหรือ?

เซียวจวินยี่ชะงัก มือจับพัดแน่นอย่างไม่อาจหักห้าม ใบหูแดงก่ำ

สตรีตรงหน้ายิ้มงดงามราวกับบุบผาในฤดูวสันต์ สวยสะพรั่ง ทว่ารอบตัวเปี่ยมไปด้วยความสง่า เหินห่าง ไร้ซึ่งความเสน่ห์หา ไร้กลิ่นหายของความยั่วยวน ทำให้คนหวั่นไหวทว่าไม่กล้าเข้าใกล้ ช่างย้อนแย้งยิ่งนัก

เฟิ่งเสวียนตู้เหยียดกายลุกขึ้น มองไปทางฉู่เชียนหลี ภายในใจของเขารู้สึกหึงหวงอย่างแปลกพิลึก

“รีบทวงหนี้ อย่าให้ลูกชายรอจนเบื่อ”

กับแค่เด็กอ่อนต่อโลก ควรค่าให้นางยิ้มอย่างมีความสุขเช่นนี้ด้วยหรือ?

ได้ยินเฟิ่งเสวียนตู้พูดเร่งเร้า ฉู่เชียนหลีพยักหน้า

“องค์ชายสาม ดูท่าแล้ว องค์ชายไม่ต้องการที่จะเอาใจข้าเพื่อจ่ายหนี้?”

หยุนชิงกุยดึงสติกลับมา แววตาหม่นหมอง ฉู่เชียนหลีเห็นเขาเป็นอะไร? เขาเป็นถึงองค์ชาย จำเป็นต้องเอาใจสตรีคนหนึ่งเพื่อจ่ายหนี้ด้วยหรือ?

“จะมอบเงินให้เต็มจำนวน”

“องค์ชายว่า เหตุใดต้องทำเช่นนี้ด้วย?” ฉู่เชียนหลีมองหยุนชิงกุย แล้วมองฉู่หลิงเซวียน ถามเพื่อยืนยันอีกครั้ง “คิดดีแล้วจริงๆ หรือ?”

ฉู่หลิงเซวียนสัมผัสได้ว่าความโมโหขององค์ชายสามที่มีต่อฉู่เชียนหลี ชั่วขณะหนึ่งอารมณ์ดีขึ้นมาก

“ท่านพี่ พี่อย่าสร้างความปั่นป่วนเลย องค์ชายสามฐานันดรศักดิ์สูงส่ง ไม่มีวันเปลี่ยนนิสัยเพราะเงินทอง ท่านพี่โปรดให้เกียรติองค์ชายสามด้วย”

“ได้” ฉู่เชียนหลียคลี่ยิ้มบางๆ แววตาทอประกายเล็กน้อย “ข้าเองก็จะเน้นย้ำประโยคหนึ่ง สิ่งที่ตนเลือกแล้ว ต่อให้คุกเข่าก็ต้องยืนหยัดทำต่อไป！”

ดีจริงๆ กลอุบายที่นางวางไว้ ไม่ต้องเร่งเร้า คนเหล่านี้ก็กระโดดเข้าไปในหลุมพรางเอง เช่นนั้นนางก็จะลงมือโดยไร้ซึ่งความปราณี

แววตาหยุนชิงกุยฉายความเยือกเย็น： “แน่นอน”

ฉู่เชียนหลียกมุมปากขึ้น： “ตอนแรกตกลงกันแล้ว ข้าจะไม่คิดเงินค่ายาหนิงลู่ที่องค์ชายสามและน้องสาวกิน เรื่องอื่นๆ โหลเชิ่งและองครักษ์ทั้งหกคน ทุกคนคนละห้าร้อยตำลึงทอง”

“หกคนอะไร?” ฉู่หลิงเซวียนตกใจ

“ตอนนั้นคนที่ส่งน้องเข้าออกเขาไร้เงา นอกจากโหลเชิ่ง ยังมีองครักษ์คนอื่นๆ อีกห้าคน พี่รู้ว่าน้องจิตใจดี ต้องไม่เพิกเฉยต่อความเป็นความตายขององครักษ์ที่คุ้มกันความปลอดภัยของนาง เพราะถึงอย่างไรพวกเจ้าก็ใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันในเขาแรมเดือน”

“ท่านพี่ ท่านพี่อย่าพูดจาเหลวไหล！”

“ได้ เจ้าไม่ให้ข้าพูด ข้าก็จะไม่พูด” ฉู่เชียนหลีเชื่อฟังอย่างมาก “องค์ชายสาม เงินสามพันตำลึงทองนี้องค์ชายจะให้หรือไม่ให้?”

ถูกฉู่เชียนหลีจับจ้อง หยุนชิงกุยรู้สึกโมโหและหงุดหงิดยิ่งนัก

“ข้าให้เจ้า！”

ใบหน้าของฉู่หลิงเซวียนเปี่ยมไปด้วยความตื้นตัน

“องค์ชายสามรักไพร่ฟ้าราวกับลูก ใส่ใจและรักองครักษ์ทั่วไป ช่างน่าตื้นตันใจยิ่งนัก แต่ว่า โหลเชิ่งและพวกเป็นองครักษ์ของจวนเฉิงเสี้ยง เงินของคนเหล่านั้น ข้าจะชดใช้เอง”

หยุนชิงกุยและฉู่หิงเซวียนมองตากัน สีหน้าผ่อนคลายลงเล็กน้อย： “ไม่เป็นไร ในเมื่อข้ารับปากแล้ว เช่นนั้นย่อมไม่คืนคำ”

：