บทที่ 34 ลิ้มรสความลำบากของคน

องค์ชายสามสีหน้าเคร่งขรึม ไอเย็นแผ่ซ่านไปทั่วโถงหน้า

ฉู่เชียนหลีอมยิ้มแล้วมองตาเขา รอยยิ้มของเธอตั้งแต่แรกจนจบยังคงไม่เปลี่ยนแปลง

เซียวจวินยี่ที่อยู่ข้างกายกลับรู้สึกหัวใจเต้นแรง กดดันจนแทบจะหายใจไม่ออก

นานครู่หนึ่ง องค์ชายสามกัดฟันพูดเสียงเหี้ยม พูดเล็ดลอดไรฟัน： “ข้าประหยัดอดออมเอง！”

“องค์ชายสามช่างจิตใจดียิ่งนัก ราชวงศ์มีตัวอย่างที่ดีเช่นนี้ ต้องทำให้เกิดกระแสอดออมในราชสำนักอย่างแน่นอน”

ฉู่เชียนหลีปรบมือให้องค์ชายสามด้วยความจริงใจ หลังจากนั้นสายตาของนางมองไปที่ฉู่หลิงเซวียน

“น้องสาว เจ้าบอกว่าเจ้ารักองค์ชายสาม เช่นนี้เวลานี้เขาจะเริ่มลิ้มรสความลำบากของคนแล้ว เจ้าควรที่จะร่วมทุกข์กับเขาหรือไม่?"

ฉู่หลิงเซวียนใจสั่น นางอยู่ดีกินดีตั้งแต่เล็ก เคยลำบากเสียที่ไหน?

แต่ตอนที่เห็นหน้าองค์ชายสาม นางย่อมไม่อาจปฏิเสธ ด้วยเหตุนี้จึงแสดงสีหน้าที่เปี่ยมไปด้วยความหนักแน่น

“ข้าย่อมร่วมทุกข์ร่วมสุขกับองค์ชาย”

“เยี่ยมจริงๆ！” ฉู่เชียนหลีปรบมืออีกครั้ง “วางใจเถอะ เจ้ากับข้าอยู่ใกล้กัน ข้าย่อมดูแลเจ้าอย่างดีแน่นอน”

ภายในใจของฉู่หลิงเซวียนเปี่ยมไปด้วยความคับแค้นใจ： เจ้าจำเป็นต้องเสแสร้งทำเป็นใจดีด้วยหรือ?

ฉู่เชียนหลีวางทองคำแท่งในมือกลับเข้าไปในหีบ

“ผู้คนตื่นตระหนก แค่เพราะต้องการเศษเงิน เงินทองเหล่านี้ ดันเป็นสิ่งคลายทุกข์ให้กับผู้คน”

องค์ชายสามผู้สูงศักดิ์ แสร้งทำตัวบริสุทธิ์ปราศจากกิเลสและแสร้งทำตัวสมถะ มาทั้งชีวิต เกรงว่าเขาคงคิดไม่ถึง เขาที่มีฐานันดรศักดิ์สูงส่งเช่นนี้ จะพ่ายแพ้ให้กับเงินไม่กี่หมื่นตำลึงเงิน

“ได้ คนโลภอย่างข้า จะไม่อยู่ในจวนที่ปราศจากกิเลสขององค์ชายสามแล้ว ป้องกันไม่ให้พื้นที่บริสุทธิ์เช่นนี้ แปดเปื้อนกลิ่นเหม็นของเงิน เจ้าขี้เหร่ สั่งให้คนมายกเงิน พวกเรากลับกันเถอะ”

“ขอรับ” เฟิ่งเสวียนตู้ตอบ ยกมุมปากขึ้น ภายในใจเปี่ยมไปด้วยความรู้สึกชื่นชม

แผนการนี้ของฉู่เชียนหลีใช้ได้อย่างถูกทำนองคลองธรรม จัดการคนอย่างหยุนชิงกุยที่เจ้าแผนการ แสร้งทำตัวเป็นคนดี ไม่มีสิ่งใดทรมานยิ่งกว่าเอาเขามาเปิดโปงอย่างโจ่งแจ้งเช่นนี้แล้ว

สมกับเป็นมารดาของลูกชายเขาจริงๆ！

เทียนชูพาคนเดินเข้ามาอย่างรวดเร็ว คนกลุ่มหนึ่งยกหีบทองคำออกไปด้วยความเร่งรีบ

เซียวจวินยี่รีบพาซูจิ่นจือตามไป

“จิ่นจือ พวกเราก็ไปกันเถอะ”

ฉู่เชียนหลีออกไปจากจวนองค์ชายสาม เรียกเซินเป่ามาหาทันที

เซินเป่าพาเจ้าขาวมา หลังจากนั้นโผเข้าไปในอ้อมกอดของฉู่เชียนหลี

“ท่านแม่ พวกเรารีบไปกันเถอะขอรับ เมื่อครู่เจ้าขาวเห็นพ่อของยายปีศาจมาแล้ว”

ฉู่เยี่ยนชิง?

“จ๊ะ”

เซียวจวินยี่พาซูจิ่นจือเดินมา เห็นเซินเป่าและวิหคหิมะตัวนั้นที่อยู่ข้างๆ แทบไม่อาจละสายตา

“จิ่นจือ เจ้ารีบไปเถอะ ไปเจอน้องสาวของเรา”

ซูจิ่นจือขมวดคิ้วเป็นปม： “อย่าพูดจาเหลวไหล”

“พวกเราเป็นมิตรสหายที่สนิทสนมกัน ของของเจ้าก็คือของของข้า หากวันนี้เจ้าไม่แนะนำข้าให้น้องสาวของเจ้ารู้จักอย่างเป็นทางการ หนึ่งเดือนต่อจากนี้ ข้าจะตามรังควานเจ้าไม่หยุด”

ซูจิ่นจือเลิกคิ้วขึ้น ริมฝีปากซีดขาวกระตุกมุมปากขึ้น ภายในใจเปี่ยมไปด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน หลังจากผ่านไปครู่หนึ่ง เขารีบสาวเท้า ขวางตรงหน้ารถม้าของฉู่เชียนหลี

ฉู่เชียนหลีเปิดม่านรถม้า มองคนหนุ่มตรงหน้าอย่างพิจารณา

เขาสวมชุดเรียบง่าย สีหน้าซีดขาวดุจหิมะ รูปร่างซูบผอม เวลานี้เหตุเพราะเดินเร็วเล็กน้อย ทำให้หายใจหอบหืด ทุกครั้งที่หายใจ คล้ายแผงอกกระเพื่อมขึ้นลง

ซูจิ่นจือ ท่านผู้พี่จากครอบครัวท่านลุงของร่างเดิมฉู่เชียนหลี

ในความทรงจำ ครั้งแรกที่เจอซูจิ่นจือ เขายังเป็นพลทหารผู้มีอนาคตก้าวไกล ใบหน้าหล่อเหลา คิ้วเข้มดวงตาทอประกาย สวมชุดนักรบสีดำนั่งอยู่บนรถม้า จมูกเป็นสัน ริมฝีปากเยือกเย็น ราวกับกระบี่เย็นเฉียบออกจากฝัก เปี่ยมไปด้วยความเปล่งประกาย

ทว่าทั้งหมดนี้ กลับถูกร่างเดิมทำลายทิ้งด้วยความหน้ามืดตามัว

สัมผัสถึงความหวาดกลัวที่แผ่ซ่านมาจากร่างเดิม ภายในใจของฉู่เชียนหลีฉายความเยือกเย็น

หากตนเรียกวิญญาณได้ จะต้องเรียกวิญญาณของร่างเดิมมาแน่นอน แล้วควักลูกตานางออกมาล้าง

สำหรับคนเลือดเย็น ใช้วิธีการไม่ชอบเพื่อให้ได้มาซึ่งชื่อเสียงเกียรติยศอย่างองค์ชายสาม ร่างเดิมรักสุดหัวใจ ทว่าเมื่อเผชิญหน้ากับซูจิ่นจือที่ปกป้องนางแทบเป็นแทบตายอย่างซูจิ่นจือ ร่างเดิมกลับรู้สึกหวาดกลัว?

คนเราสามารถตาบอดได้ แต่ใจห้ามบอด

“ท่านผู้พี่ ขวางรถม้ากลางทางเช่นนี้อันตรายยิ่งนัก ตอนนี้ข้าต้องไปทำธุระเล็กน้อย เดี๋ยวข้าทำเสร็จ ข้าค่อยไปหาท่านผู้พี่”

：