บทที่ 37 หึงหวงไปหึงหวงมา

องครักษ์หน้าประตูเห็นตราสัญลักษณ์ ทำความเคารพทันที： “แขกผู้มีเกียรติโปรดรอสักครู่ ข้าน้อยจะให้ผู้จัดการมาต้อนรับ”

“ไม่ต้อง จัดห้องให้พวกเราหนึ่งห้องก็พอ วันนี้เพียงมาซื้อของเล็กน้อยเท่านั้น”

“ขอรับ”

อย่างรวดเร็วก็มีพนักงานแต่งตัวรีบร้อยเดินเข้ามา พนักงานใส่ชุดสีขาวสะอาด เป็นคุณชายใบหน้าหล่อเหลา ตอนที่ตราสัญลักษณ์ในมือฉู่เชียนหลี แววตาของเขาเปี่ยมไปด้วยความกระตือรือร้น

“คารวะคุณหนู ห้องอยู่บนชั้นสอง เตรียมผลไม้ น้ำชาและของหวานไว้ให้คุณหนูแล้ว หากคุณหนูต้องการสิ่งอื่น สามารถบอกข้าน้อยได้”

เสียงของพนักงานอ่อนโยนอย่างมาก แววตาแฝงเลศนัย

แววตาเฟิ่งเสวียนตู้เคร่งขรึม ลมหายใจเยือกเย็น： คนของเทียนเสวียนเป็นเช่นนี้หรือ? ดูเหมือนว่าเขาควรจะโยนเทียนเสวียนไปขั้วโลกเหนือ ให้สมองเขาได้กระทบความเย็นเสียหน่อย！

ฉู่เชียนหลีเอาแต่คิดถึงสิ่งที่ตนต้องการจะซื้อ จึงพูดออกไป： “นำทาง”

“ขอรับ” นัยน์ตาพนักงานฉายความเสียดาย ก้มหน้าลงแล้วนำทางด้วยความเคารพ

ห้องขนาดใหญ่ คล้ายห้องสำหรับรับแขกโดยเฉพาะ ทุกอย่างครบครัน ถึงขั้นที่ว่าด้านหลังม่านกั้น มีเตียงที่ปูด้วยผ้าสีแดง

เฟิ่งเสวียนตู้นึกถึงการกระทำของพนักงานเมื่อครู่ หน้าดำเคร่งเครียดทันที： ประเดี๋ยวเขาจะสั่งโยนตัวเทียนเสวียนออกไป！

งานประมูลเริ่มต้นขึ้นอย่างรวดเร็ว ภายในห้อง ฉู่เชียนหลีถอนหายใจเฮือกใหญ่ นั่งพิงเก้าอี้ด้วยความเกียจคร้าน

เหนื่อยจริงๆ！

กำหนดการในวันนี้ ราวกับกำหนดการเร่งรีบจริงๆ

ไม่ดีต่อสุขภาพยิ่งนัก！

เซินเป่าเห็นท่าทีของมารดาตน รู้สึกสงสารขึ้นมาทันที เลือกผลไม้ที่ดีที่สุดแล้วป้อนให้ฉู่เชียนหลี

“ท่านแม่ กินผลไม้ขอรับ เมื่อครู่เซินเป่าชิมแล้ว สีแดงอร่อยที่สุด”

ฉู่เชียนหลีอ้าปากแล้วกัดผลไม้ รสชาติหวานเข้าปาก： “อร่อย”

“เช่นนั้นท่านแม่ทานให้มากๆ ไม่ต้องขยับ เซินเป่าป้อนท่านแม่เองขอรับ”

เซินเป่าป้อนฉู่เชียนหลีหนึ่งคำ แล้วยังเอาผ้าเช็ดหน้ามาเช็ดปากของนาง ช่างใส่ใจยิ่งนัก

เฟิ่งเสวียนตู้เห็นท่าทีของเซินเป่า จู่ๆ ก็รู้สึกหงุดหงิดกับลูกชาย

ป้อนผลไม้ เช็ดปาก ให้ผู้ใหญ่เป็นคนทำไม่ได้หรืออย่างไร?

เซียวจวินยี่มองฉู่เชียนหลีที่เปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือ ปรับอารมณ์เล็กน้อย แล้วพ่นลมหายใจออกไปอย่างไม่อาจหักห้าม

สตรีตรงหน้ามีรูปโฉมงดงามราวกับงานแกะสลักชั้นสูง คิ้วเรียวยาว ดวงตาทอประกาย รอยยิ้มที่งดงามดั่งทิวทัศน์

เวลานี้ นางนั่งพิงด้วยความเกียจคร้าน ร่างอรชร มุมปากอมยิ้ม คล้ายเพียงแค่มองก็ทำให้คนพร้อมจะกระโดดลงไปในกองไฟเพื่อนาง

“จิ่นจือ เจ้าช่วยข้าแนะนำ แนะนำ......”

ซูจิ่นจือตกอยู่ในการต่อสู้ภายในใจ เขาขมวดคิ้วเป็นปม ทำหน้าคล้ายอยากจะถามแต่ก็กลัวความหวังจะดับสลาย ไม่สนใจเซียวจวินยี่แม้แต่น้อย

เซียวจวินยี่มองฉู่เชียนหลี ชั่วขณะหนึ่งเขารู้สึกหัวใจเต้นแรง

“น้องหญิงเชียนหลี น้องหญิงอยากจะซื้ออะไร ข้าซื้อแล้วยกให้เจ้า”

แม้จะเจอกันครั้งแรก แต่เขามั่นใจว่า บนโลกใบนี้ไม่มีสตรีคนใดที่ทำให้เขาหวั่นไหวได้เหมือนฉู่เชียนหลีที่อยู่ตรงหน้า

ฉู่เชียนหลีเงยหน้าขึ้น ส่ายหัว

เซินเป่าที่อยู่ข้างๆ คอยแปลให้ฟัง： “ท่านอา ท่านแม่ของข้าบอกว่า นางมีเงิน ไม่รบกวนท่านแล้ว”

“น้องหญิงหมายถึงเงินที่ได้มาจากองค์ชายสามหรือ? เงินเหล่านั้นเจ้าเก็บเอาไว้ซื้อเครื่องประทินผิว ซื้อเสื้อผ้าให้ตนเองเถอะ”

ฉู่เชียนหลีส่ายหน้าอีกครั้ง： “ขอบคุณองค์ชาย ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ”

ตระกูลซูตกอยู่ในสถานการณ์เช่นนี้ ทั้งหมดล้วนเป็นเพราะองค์ชายสาม

เวลานี้ จะรักษาซูจิ่นจือให้หาย ช่วยท่านลุงซูยี่รักษาบาดแผล ก็ย่อมต้องใช้เงินที่ได้มาจากองค์ชายสาม เช่นนี้ถึงจะยุติธรรม

รอให้บาดแผลของซูจิ่นจือและซูยี่รักษาจนหายดี นางจะพาทั้งสองไปดูเรื่องสนุกๆ ที่จวนองค์ชายสาม ให้พวกเขาได้เห็น องค์ชายสามใช้ชีวิตด้วยความยากลำบากอย่างไรเพื่อรวบรวมเงินให้พวกเขา แค่คิดก็ระบายความโมโหได้ดียิ่งนัก

เวทีด้านนอก เสียงงานประมูลเริ่มต้นขึ้น

“......ต่อจากนี้คือหญ้าทมิฬ มีพิษ เป็นหญ้าที่หายาก ประโยชน์อื่นๆ ไม่แน่ชัด ราคาประมูลเริ่มต้นที่สองพันตำลึงเงิน เพิ่มหนึ่งพันตำลึงเงินทุกครั้ง”

：