บทที่​ 585 ฝูงหงส์สตอร์

ผู้อาวุโสใหญ่เบิกตากว้าง​ พยายามที่จะลุกขึ้นมา​ แต่พลังเสวียนในร่างกายกลับถูกควบคุมไว้​ ได้แต่มองร่างของผู้อาวุโสรองอย่างหวาดกลัว

“ฮูหยิน​ มีอะไรก็พูดกันดีๆ!”

“พูดมาดีๆ? เจ้าทำอะไรผิดไป ในใจของเจ้าไม่รู้ตัวเลยเหรอ?”

ผู้อาวุโสใหญ่ยกมือขึ้นกอดศรีษะไว้: “คุยกันดีๆ​ ไม่ได้​ งั้นก็ต้องตีแต่อย่าตีหน้า!”

เหยากวงกำลังแสร้งทำน่าสงสารอยู่บนพื้นแน่ะ​ ไดยินความเคลื่อนไหวแบบนี้ล่ะก็​ ปีกสั่นไหวโดยฉับพลัน​ รีบกลายร่างเป็นร่างมนุษย์​ พยายามทำลายพัธนาการแห่งพลังแห่งดาราในร่างกาย

จบเห่เลย​ คราวนี้ท่านแม่ของนางโกรธจริงๆ​ ซะแล้ว

ฉู่เชียนหลีกลับสูดอากาศเย็นๆ​ เข้าไปหนึ่งที​ แล้วกังวลว่า: “เจ้าขี้เหร่​ ผู้อาวุโสใหญ่ไม่เป็นไรมั้ง?”

“พวกท่านทั้งสองชอบเล่นหยอกล้อทะเลาะกันแบบนี้ตลอดแหละ​ คงไม่ถึงแก่ชีวิตหรอก”

เชียนเฮ่อและพวกต่างพากันตกตะลึงโดยสิ้นเชิง ทางด้านนี้คือพวกเขาเตรียมพร้อมที่จะสู้ตายด้วยความกล้าหาญ​ ปรากฏ​ว่าหงส์สีดำตัวนั้นกลับหันไปตีคนซะแล้ว หรือว่าสามสำนักใหญ่ของพวกเขาเป็นของปลอมงั้นหรือ? หรือว่าการบุกล้อมเมืองชางหลานของพวกเขาเป็นเรื่องไม่จริงงั้นหรือ?

ให้ความสำคัญกับพวกเขาหน่อยได้ไหม?

ไฟโกรธที่ถูกดูหมิ่นดังก้องอยู่ในใจของเขา​ เชียนเฮ่อแทบจะทนไม่ไหวที่จะแหงนหน้ามองท้องฟ้าแล้วแผดเสียงคำรามยาว

ในอีกฝั่งหนึ่ง​ ฝูงหงส์ที่ติดตามผู้อาวุโสรองมานั้นต่างพากันเบียดและผลักกันไปมา​ กลุ่มสัตว์เทพที่มีรูปร่างขนาดใหญ่เบียดกันจนเป็นก้อน

แต่ละคนท่าทางกระตุ้งกระติ้ง อยากจะไปอยู่ข้างหน้าของฉู่เชียนหลีแต่ก็ไม่กล้า​ จึงกลายเป็นว่า​ เจ้าผลักข้าทีหนึ่ง​ ข้าผลักเจ้าทีหนึ่ง​ และแอบทำอะไรลับหลังที่ตนคิดว่าถูกต้อง โดยไม่ได้สังเกตเลยว่า​ เนื่องจากอารมณ์ตื่นเต้นจนเกินไป​ ช่วงเวลาที่ผลักกันไปมาไม่ได้ควบคุมแรงให้ดี​ พื้นจึงถูกการกระทำของพวกเขากระแทกจนเกิดเสียงดังครืน​ ทั่วทั้งเมืองชางหลานก็เกิดการสั่นสะเทือนอย่างต่อเนื่อง

หลังจากผ่านไปหนึ่งชั่วยาม​ ในที่สุด ผู้อาวุโสรองก็หยุดการกระทำที่เป็นฝ่ายทุบตีผู้อาวุโสใหญ่อยู่ฝ่ายเดียว​ กระโดดพรึ่บลงจากเมืองชางหลาน​ มาถึงตรงหน้าของฉู่เชียนหลีโดยตรง

ฉู่เชียนหลีเวลานี้ถึงได้เห็นหน้าของผู้อาวุโสรองอย่างชัดเจน​ มองดูแล้วใบหน้าของนางเคร่งขรึม​ แต่คิ้วกับดวงตามีความอ่อนโยนเป็นอย่างมาก​ ดูอ่อนกว่าผู้อาวุโสใหญ่มาก​ บนแก้มแม้จะมีริ้วรอยแห่งวัยอยู่บ้าง​ แต่ก็ยากที่จะปกปิดความงามสง่าและความสามารถที่มี

“ข้าน้อยเฟิ่งโม่คารวะนายท่าน​ คารวะฮูหยิน​ ไม่คิดว่าเฟิ่งหมิงจะไร้ประโยชน์​ขนาดนี้​ แม้แต่ฮูหยินกับนายน้อยก็ยังไม่สามารถปกป้องได้​ ข้าน้อยเพิ่งให้การสั่งสอนเล็กน้อยเมื่อครู่นี้​ หลังจากนี้จะให้เขามาขอโทษอย่างดี”

“ ผู้อาวุโสรองตามสบาย​” ฉู่เชียนหลีกล่าว​ “ตลอดทางนี้เจ้าลุงเฟิ่งท่านลุงเฟิ่งได้ดูแลข้ากับเซินเป่ามามากมาย​ เรื่องที่เกิดขึ้นในครั้งนี้ท่านเองก็คิดไม่ถึง​ ดังนั้นถึงได้ถูกมุ่งร้าย

ฉู่เชียนหลีรู้สึกว่าตัวเองยังจะต้องช่วยพูดขอร้องดีๆ​ ให้กับผู้อาวุโสใหญ่

“ไม่ได้ไตร่ตรองรอบคอบ​ นั่นเป็นความผิดของเขา​ สมควรลงโทษ​ ในฐานะที่เป็นผู้อาวุโสใหญ่แห่งเผ่าหงส์​ ยังจะให้ฮูหยินกังวลใจเพื่อเขา​ ต้องลำบากมาคอยช่วยเขาอธิบายเรื่องราว​ ก็เป็นความผิดของเขา​ ยิ่งสมควรลงโทษ”

ผู้อาวุโสรองมองดูฉู่เชียนหลี​ ยิ่งมองก็ยิ่งรู้สึกตื่นตาตื่นใจ​

ก่อนหน้านี้ดูบทละคร ก็รู้สึกว่าเลยหน้าตาของฮูหยินนั้นไม่มีใครเทียบได้อีกแล้ว​ มาวันนี้ถึงได้รู้ บทละครนั้นเป็นแค่อะไร​ มันยากที่จะวาดความงามสง่าและความสามารถที่ไม่มีใครเทียบได้ของฮูหยินออกมาได้อย่างถูกต้องแม่นยำอยู่แล้ว

เหยากวงอดไม่ได้ที่จะส่งเสียงที่อ่อนแออยู่ข้างๆ​ : “ท่านแม่​ หากท่านมีเวลาว่าง​ ก็หันศรีษะมามองลูกสาวตัวเองบ้างสิ?”

นางยังถูกขัง​อยู่ตรงนี้นะ

ผู้อาวุโสรองหันศรีษะไปอย่างฉับพลัน​ ดึงเอาไม้หนามที่มีขนาดเล็กหน่อยออกมาจากผังสุเมรุหนึ่งอัน​ เผยรอยยิ้มที่ “รักและเมตตา” ให้กับเหยากวง​หนึ่งที​ “เจ้าวางใจเถอะ​ แม่จะลืมเจ้าได้อย่างไร​ การเฆี่ยนตีสำหรับครั้งนี้ยังเก็บไว้ให้เจ้าอยู่นะ!”

เหยากวงหนาวสะท้านขึ้นมาทันที​ ส่งรอยยิ้มที่เอาใจให้กับท่านแม่ของตัวเอง​ : “ท่านแม่​ ไม่มีเวลาก็ช่างมันเถอะ​ ไม่นึกถึงลูกสาวก็ไม่เป็นไรหรอก”

ผู้อาวุโสรองจ้องมองเหยากวงด้วยสายตาที่โกรธหนึ่งที​ ด้วยความรู้สึกที่ว่าเข้มงวดกับนางเพราะอยากให้นางดีขึ้น​ แล้วหันศรีษะไปมองฉู่เชียนหลีด้วยสายตาที่รู้สึกผิด​