บทที่ 640 ตอนพิเศษ: ตี้จวินไล่ตามภรรยาไปโลกธุลีตอนที่ 25

มีคำสัญญาของฉู่เชียนหลี บรรยากาศของงานเลี้ยงครึกครื้นมากยิ่งขึ้น เป็นเวลาที่ทุกคนมารวมตัวกันเพื่อดื่มเฉลิมฉลอง โกวอานที่มาสายในที่สุดก็เร่งเดินทางมาถึง

“กระหม่อมมาช้า ขอฝ่าบาททรงอภัย”

“ไม่เป็นไร ขุนนางโกวที่รักลุกขึ้นเถิด”

ฉู่เชียนหลีกำลังลิ้มรสสุราดอกท้อที่มีเฉพาะโลกธุลี ทันใดนั้นก็ได้ยินเสียงจ้อกแจ้กจอแจดังขึ้นมาครู่หนึ่ง ตรงกลางยังคละปะปนไปด้วยเสียงเห่าหอนเบาๆอย่างเดือดดาลเป็นระลอกๆ เหลือบตามองไปทางประตูของตำหนัก

เสียงเหล่านี้เหตุใดถึงคุ้นเคยขนาดนั้นนะ เหมือนกับสัตว์เทพของซ่างอวี้เหล่านั้น?

หรือว่าสหายฝูงนี้จะไล่ตามนางมาจนถึงในพระราชวังแล้ว?

บนใบหน้าของโกวอานแฝงด้วยรอยยิ้มแวบหนึ่ง: “ฝ่าบาท เดิมทีกระหม่อมอยากมาร่วมงานเลี้ยงในพระราชวัง ผลสุดท้ายในระหว่างทาง ได้พบกับบรรดานายท่านที่พิเศษเหล่านี้ จึงทำให้ล่าช้าไปเสียหน่อย”

ฉู่เชียนหลีวางถ้วยสุราลงด้วยความเรียบเฉย ภายในใจแอบถอนหายใจอย่างเงียบๆให้แก่สัตว์เทพเหล่านั้น

เจ้ากล่าวว่าพวกเจ้าเข้าเมืองก็เข้าเมืองซิ ทำอะไรไม่ดี เหตุใดถึงได้บังเอิญพบเจอกับโกวอานเข้านะ?

นี่มิใช่ว่ารีบร้อนจนถูกเขาหลอกเอาหรือ?

ฮ่องเต้ตรัสออกมาด้วยความสนพระทัย: “มิทราบว่าเป็นผู้ใดกัน?”

“ถ้ากล่าวด้วยความหมายที่จริงจังละก็ น่าจะไม่ใช่มนุษย์ แต่เป็นสัตว์เทพฝูงหนึ่ง ที่มาจากซ่างอวี้”

“รีบเชิญเข้ามา” พระทัยของฮ่องเต้ปีติยินดี องค์หญิงเจิ้นกั๋วกลับมาก็ไม่เป็นเหมือนเดิม ตอนนี้แม้แต่สัตว์เทพก็ดึงดูดมาด้วย โอกาสที่ตงเสวียนของพวกเขาจะได้ผงาดขึ้นอย่างรวดเร็วอีกครั้งมิใช่ว่าอยู่ใกล้ๆตรงหน้านี้แล้วหรือ?

ในไม่ช้าพวกขนปุกปุยที่ขนโกร๋นฝูงหนึ่งก็กลิ้งเข้ามาในตำหนัก มองไปยังฮ่องเต้ที่นั่งอยู่ด้านบนสุด แล้วก็มองไปยังฉู่เชียนหลีที่สีหน้าท่าทางที่เต็มไปด้วยกำลังดูการแสดงดีๆของฉู่เชียนหลี รีบวิ่งไปทางด้านหลังด้วยน้ำตาที่ไหลพรากๆ

“ฮือฮือ ราชินีหงส์ บรรดาพี่สาวของโลกธุลีนั้นช่างเลวจริงๆ ท่านจะต้องช่วยให้ความเป็นธรรมแก่พวกข้า!”

ฉู่เชียนหลีอิงไปบนบ่าของเฟิ่งเสวียนตู้ หยิบตะเกียบในมือขึ้น ตะเกียบอันหนึ่งยันอสูรวานรที่เตรียมตัวจะกระโจนเข้ามา

“จะเล่าก็เล่าไปซิ จะกระโดดโลดเต้นไปมาทำไมกัน?”

ในเวลาปกติ นางยังมีความคิดที่จะลูบสัตว์เทพสักสองที แต่ทว่าบัดนี้ขนล้วนโกร๋นไปหมดแล้ว ยังไงก็ช่างมันเถอะ ลดปัญหาโรคติดต่อผมร่วง

เฟิ่งเสวียนตู้เหลือบดวงตาขึ้น ลำแสงเย็นยะเยือกแวบหนึ่งปรากฏขึ้นภายในดวงตาชั่วพริบตาเดียว จากนั้นอสูรวานรตัวนั้นที่กระโจนตัวเข้ามายังไง ก็ลอยกระเด็นออกไปอย่างนั้น พึมพำอยู่ครู่หนึ่งแล้วก็ลมลงไปบนพื้น ทันใดนั้นก็ร้องไห้ด้วยความเสียใจยิ่งขึ้น

“ฮือฮือ ตี้จวินหงส์ ราชินีหงส์ นึกไม่ถึงว่าพี่สาวของโลกธุลีจะปฏิเสธพวกข้า พวกข้าเสียใจมากจริงๆ”