บทที่ 652 ตอนพิเศษ : ฮ่องเต้ไล่ตามภรรยาในโลกธุลี 37

ฉู่เชียนหลีได้ยินเสียงของเฟิ่งเสวียนตู้ ทันใดนั้นภายในใจขุ่นเคืองเล็กน้อย กำลังคิดอีกสักพักจะทำให้เขาลำบากใจได้อย่างไรสักหน่อย หลังจากนั้นก็ได้ยินเสียงของเขากำลังต่อรองกับเซินเป่าที่ประตูห้อง ทันใดนั้นความโกรธนั้นก็เหมือนกับลูกโป่งที่ถูกเข็มแทง ซูหนึ่งทีก็หายไปหมดแล้ว

เซินเป่ากลับมาที่ห้องอีกครั้ง กระโดดโลดเต้นมาอยู่ต่อหน้าฉู่เชียนหลี กอดแขนของนางแล้วเริ่มทำตัวเป็นเด็กขี้อ้อน : “ท่านแม่ หยุดโกรธได้แล้ว เซินเป่าช่วยท่านทำให้ท่านพ่อโมโหแล้ว เมื่อกี้สีหน้าของท่านพ่อล้วนแล้วเขียวแล้ว”

ฉู่เชียนหลีตะลึงเล็กน้อย คิดไม่ถึงเลยว่าเซินเป่าจะสังเกตเห็นอารมณ์ของนาง : “ทำให้เซินเป่าเป็นห่วงแล้ว แม่ไม่เป็นอะไร”

นับตั้งแต่หลังจากตั้งท้อง อารมณ์แปรปรวนของนางมากขึ้นเล็กน้อยจริงๆ

“เซินเป่าสามารถฟังออกได้ ตั้งแต่เมื่อคืนท่านแม่ก็ไม่มีความสุขเล็กน้อยแล้ว”

ฉู่เชียนหลีลูบหัวเล็กๆของเขา หวนคิดถึงหัวใจที่ไร้มลทินของเขาที่สัมผัสได้ทุกสิ่ง ก้มหน้าจูบหน้าผากของเขา

“เป็นแม่ที่ลืมไปเอง เซินเป่าของแม่มีหูคู่หนึ่งที่ค่อนข้างอ่อนไหว แม่ก็แค่ประชดประชันท่านพ่อของเจ้านิดหน่อย ตอนนี้ไม่เป็นอะไรแล้ว”

หลังจากเซินเป่าได้ยิน รีบส่ายหน้า : “ท่านแม่ ท่านแม่นิสัยดีเช่นนี้ไม่ดี แบบนี้จะทำให้ท่านพ่อกลายเป็นคนเลว ท่านย่าเฟิ่งบอกว่า ห้ามปล่อยให้ผู้ชายชินกับพฤติกรรมเช่นนี้”

“ผู้อาวุโสรองบอกเจ้าหรือ?”

“อืมอืม ท่านย่าเฟิ่งยังบอกอีก ก่อนหน้านี้ท่านเข้าไปบนภูเขา ยังช่วยท่านแม่ตัดไม้หนามหมื่นปีมาหลายต้น ท่านแม่ท่านเอาหรือไม่? ท่านต้องการให้เซินเป่าไปหาท่านย่าเฟิ่ง แอบขนมาให้ท่านแม่”

ฉู่เชียนหลีมองดูดวงตาที่สดใสของเซินเป่า มุมปากอดไม่ได้ที่จะยกขึ้น : “อย่างนั้นเซินเป่าว่า แม่ต้องการหรือว่าไม่ต้องการล่ะ?”

เซินเป่ารีบพยักหน้า : “เซินเป่าคิดว่าท่านแม่ต้องการ”

เซินเป่าอยากจะเห็นท่าทางที่หดหู่ของท่านพ่อ หึหึ ใครให้เขาบอกว่าขนของเซินเป่าไม่สวย

ท่านแม่เคยพูดแล้ว เซินเป่าเป็นลูกชายที่งดงามที่สุด!