บทที่ 677 ตอนพิเศษ: ตี้จวินไล่ตามภรรยาไปโลกธุลีตอนที่ 62

เฟิ่งเสวียนตู้ยิ่งผ่อนคลายก็ยิ่งรู้สึกตื่นเต้น เกรงว่าทันทีที่เดินไม่มั่นคงก็จะทำให้บุตรสาวที่เพิ่งเกิดหล่นลง ทำได้เพียงแค่ยืนอยู่กับที่ไม่ขยับตัว

หากลิ่นอายที่คุ้นเคยที่สุดของตนเองไม่เจอ องค์หญิงน้อยเอ้อร์เป่าที่เพิ่งถือกำเนิดออกมาเริ่มโมโหมากขึ้น น้ำตาไหลพรากออกมาจากดวงตากลมโต ร้องไห้จนทำให้ใจคนแตกสลายแล้ว

ผู้อาวุโสรองที่อยู่อีกข้างร้อนใจจนเหงื่อออก: “ตี้จวินหงส์ ท่านรีบเดินเข้าซิ องค์หญิงน้อยร้อนใจแล้ว”

เฟิ่งเสวียนตู้มองไป: “เช่นนั้นเจ้ามาอุ้ม?”

ผู้อาวุโสรองรีบก้าวถอยหลังไปครึ่งก้าวด้วยความตกใจ: “ช่างเถอะช่างเถอะ ท่านจัดการเถอะ”

ให้พวกนางหงส์ตัวเมียไปต่อยตีละก็ไม่มีปัญหาอะไร แต่ทว่าให้อุ้มองค์หญิงน้อยที่อ่อนแอเปราะบางขนาดนี้ กลัวว่าถ้าไม่ระวังเพียงแค่นิดเดียวก็จะทำให้ได้รับบาดเจ็บได้

เมื่อฉู่เชียนหลีมองเห็นภาพเหตุการณ์นี้ ก็ยิ้มออกมาอย่างอดเอาไว้ไม่เล็กน้อย ประจวบเหมาะกับพลังทิพย์ในร่างกายก็ฟื้นฟูกลับมาแล้วเล็กน้อย ในที่สุดก็ยกมือขึ้นแล้วกวักมือ พลังทิพย์รองเอ้อร์เป่าเอาไว้ แล้วลอยมาในอ้อมอกของนาง

เอ้อร์เป่าสังเกตได้ถึงกลิ่นอายที่คุ้นเคย ในที่สุดก็หยุดส่งเสียงร้อง ใบหน้าที่เต็มไปด้วยน้ำตาพยายามลืมตา มองไปทางฉู่เชียนหลี

ฉู่เชียนหลียกมือขึ้น สัมผัสอย่างแผ่วเบาไปที่แก้มของนาง ผิวพรรณของเด็กน้อยที่เพิ่งเกิดละเอียดนุ่มนวลราวกับเต้าหู้อ่อนอย่างไรอย่างนั้น สัมผัสมือรู้สึกดีเป็นอย่างยิ่ง

เอ้อร์เป่าหันศีรษะไปยังอ้อมอกของฉู่เชียนหลีด้วยความผูกพันเป็นอย่างมาก อ้าปากเล็กออก เผยให้เห็นรอยยิ้มรอยยิ้มหนึ่ง

“จิ๊บจิ๊บ! น้องชาย น้องชาย พี่ชายเซินเป่ามาแล้ว!”

เซินเป่าพุ่งตัวเข้าไปในประตูห้อง มองดูผ้าอ้อมที่อยู่ในอ้อมกอดของฉู่เชียนหลี บินพร้อมกระโดดกระโจนไปบนเตียงนอน

“จิ๊บจิ๊บ น้องชาย!”

ในที่สุดตอนนี้ขาของเฟิ่งเสวียนตู้ก็ไม่อ่อนอีกแล้ว เดินอย่างรวดเร็วไปถึงข้างเตียง นำเซินเป่ามากอดไว้ในอ้อมแขน: “เซินเป่า เรื่องราวอาจจะไม่เหมือนกับที่เจ้าคาดหวังสักเท่าไหร่”

เซินเป่ากะพริบดวงตาสีดำขลับปริบๆ เอ่ยปากถามด้วยความสงสัยไม่เข้าใจ: “จิ๊บจิ๊บ ท่านพ่อ น้องชายเป็นอะไรหรือ?”

“ไม่ใช่น้องชาย”