บทที่ 7 ปัญหาร้ายแรงแล้ว

เมื่อองครักษ์ได้ยินคำสั่งของฉู่หลิงเซวียน ก็วิ่งตรงไปข้างหน้าทันที

แววตาของเซินเป่าเป็นประกาย : “ท่านแม่ เบามือหน่อยนะขอรับ !”

เขายังต้องการศึกษา ศึกษามนุษย์พวกนี้ให้ดีอีกนะ !

ฉู่เชียนหลียืนนิ่งอยู่ที่เดิมไม่ขยับไปไหน นางสะบัดแขนเสื้อ จากนั้นก็มีลำแสงเย็นเยียบจาง ๆ ปรากฏออกมา และพุ่งตรงเข้าใส่องครักษ์ที่กำลังวิ่ตรงเข้ามาในทันที

วินาทีต่อมา องครักษ์เหล่านั้นก็ยืนตัวแข็งทื่ออยู่ที่เดิม รวมถึงฉู่หลิงเซวียนที่ใบหน้าบิดเบี้ยวเล็กน้อย

ฉู่เชียนหลีหาว แล้วหันไปพยักหน้าให้กับเซินเป่าที่ยืนอยู่ข้าง ๆ : “องครักษ์ยกให้เจ้าทั้งหมด”

“ได้ ขอบคุณขอรับท่านแม่”

เซินเป่ารีบเดินตรงเข้าไปทันที แล้วใช้เท้าเตะขาขององครักษ์เหล่านั้นทีละคน ๆ ทำให้พวกเขาที่ยืนตัวแข็งทื่อเหมือนก้อนหินอยู่ ล้มลงกับพื้นทันที จากนั้นจึงหยิบฝักบัวรดน้ำบนพื้นขึ้นมา แล้วเคาะไปที่หัวของพวกเขาทีละคน ๆ

โป๊ก ๆ ๆ !

“กล้าจับข้าดีนัก ! กล้าขุดน้องชายของข้าดีนัก !”

ฉู่เชียนหลีเห็นเขามีความสุข จึงเดินเข้าไปหาฉู่หลิเซวียนที่ยืนอยู่ข้าง ๆ เดินพลางก็หยิบกริชออกมา

ฉู่หลิงเซวียนดวงตาเบิกโพลงด้วยความหวาดกลัว แต่ร่างกายกลับแข็งทื่อขยับเขยื้อนไม่ได้ : “เจ้า......เจ้าคิดจะทำอะไร ?”

ฉู่เชียนหลีเดินตรงเข้าไปหา หยิบกริชออกมาแล้วชี้ไปที่แก้มของฉู่หลิงเซวียน จากนั้นก็กรีดลงไปทันที บาดแผลเหมือนกับของร่างเดิมในตอนนั้นไม่มีผิด

“โอ๊ย !” ฉู่หลิงเซวียนกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด “มารสาว......เจ้ากล้าทำร้ายข้า ?”

ฉู่เชียนหลีลูบหน้าอกอย่างเกียจคร้าน ถึงแม้อาการแน่นหน้าอกและหายใจไม่ออกเมื่อครู่จะคลายลงเล็กน้อย แต่ความรู้สึกไม่เต็มใจและเกลียดชังที่ถูกระงับไว้ ยังคงรุนแรงอยู่เช่นเดิม

“เช่นนี้ก็เดือดร้อนแล้วนะสิ......”

หากไม่แก้แค้นให้ถึงที่สุด ชีวิตวัยเกษียณของนางก็ไม่อาจดำเนินต่อไปได้อย่างนั้นหรือ ?

ฉู่เชียนหลีคิดพลางก็เดินไปยังห้องครัวที่อยู่ข้าง ๆ หลังจากผ่านไปครู่หนึ่ง ก็หยิบแส้ยาวออกมา แล้วฟาดลงไปที่ฉู่หลิงเซวียนอย่างแรง ทุกรอยบาดแผลจากแส้ ล้วนเหมือนกับของร่างเดิมในตอนนั้นไม่มีผิด

“โอ๊ย !”

ฉู่หลิงเซวียนหันมององครักษ์รอบข้างที่ขยับเขยื้อนไม่ได้ ก็ตะโกนก่นด่าออกมา แววตากำลังข่มเจตนาฆ่าที่รุนแรงเอาไว้

“ข้าคือว่าที่พระชายาองค์ชายสาม เจ้าปฏิบัติต่อข้าเช่นนี้ ราชสำนักไม่มีทางปล่อยเจ้าไปแน่นอน !”

เมื่อฉู่เชียนหลีได้ยินคำว่าองค์ชายสาม ในใจก็รู้สึกเจ็บปวดขึ้นมา ความไม่เต็มใจและความโกรธแค้นพลุ่งพล่านขึ้นไปในสมองของนาง และส่งผลกระทบต่ออารมณ์ของนางอย่าสมบูรณ์

ใบหน้าของนางจริงจังขึ้น แล้วหยุดฟาดแส้ที่ถืออยู่ในมือทันที

ดูเหมือนว่าการแก้แค้นฉู่หลิงเซวียนแบบเดิม คงไม่เพียงพอที่จะทำให้ร่างเดิมคลายความแค้นลงได้อย่างสมบูรณ์ เช่นนั้นคงเป็นปัญหาร้ายแรงแล้ว !

ฉู่หลิงเซวียนเห็นนางหยุดเคลื่อนไหว จึงคิดว่านางคงรู้สึกกลัวขึ้นมาแล้ว : “เจ้าจงยกโสมเสวียนม่วงให้แก่ข้า แล้วข้าจะไว้ชีวิตเจ้า !”