บทที่ 724 ตอนพิเศษ: ตี้จวินไล่ตามภรรยาในสถานเก้าทมิฬ 37

เสือเผ่นอสนีบาตเสวียนจิงและจิ้งจอกเงามืดเริ่มมองจากรากต้นไม้ เงยหัวมองด้วยความตะลึง ยิ่งมองยิ่งสูง ถ้าหากไม่ใช่จำกัดสายพันธุ์ ฉู่เชียนหลีรู้สึกว่าอสูรเสวียนทั้งสองตัวนี้คงจะสามารถยืดตัวเป็นยีราฟได้อย่างแน่นอน

“มองพอหรือยัง?”

อสูรเสวียนสองตัวกลืนน้ำลายอย่างเงียบๆ และหลังจากนั้นก็วิ่งไปอย่างบ้าคลั่งอยู่ต่อหน้าต้นไม้สองต้น และหลังจากนั้นปลดปล่อยพลังเก้าทมิฬ เสียงดังตุ้มหนึ่งทีแปลงกายเป็นรูปร่างเดิม

เสือเผ่นอสนีบาตเสวียนจิงที่สูงและทรงพลังแขนขายาวขึ้น ลายบนเรือนร่างลึกขึ้นเรื่อยๆ ทุกลายบนเรือนร่างล้วนแล้วมีพลังเก้าทมิฬที่ดุร้ายวิ่งอยู่ พื้นที่ทั้งสี่ที่ที่ใกล้กับกรงเล็บกลับเป็นหิมะ ขนไม่ต่างกันเลย มีแสงไฟฟ้าล้อมรอบ

ร่างกายของมันใหญ่โต ราวกับว่าไม่กี่ก้าวก็ถึงหน้าต้นไม้ใหญ่สองต้นแล้ว โค้งร่างกายเล็กน้อย นำต้นไม้ใหญ่สองต้นไว้ตรงกลางลำตัว และหลังจากนั้นอ้าปากเสือ ส่งเสียงคำรามขึ้นไปบนท้องฟ้า!

“โฮก!”

จิ้งจอกเงามืดไม่ยอมแพ้ พลังแห่งความมืดของเก้าทมิฬแผ่ซ่านไปทั่วร่างกายทันที กระดิกหางฟูๆ ทุกที่ที่เหยียบย่ำ มีกลิ่นอายของจิตสังหาร ร่างกายยืดยาว กรงเล็บโดดเด่น มันก้าวไปข้างหน้า ก้าวไปทางต้นไม้ใหญ่สองต้นทีละก้าว ทุกครั้งที่เดินหนึ่งก้าว พลังในร่างกายแข็งแรงขึ้นอีกระดับหนึ่ง

“จิ้ดจิ้ด!”

ฉู่เชียนหลียกมือขึ้นและโบกฝุ่นที่เกิดจากการแปลงกายเป็นร่างเดิมของอสูรเสวียนทั้งสอง ขมวดคิ้วด้วยความรังเกียจ เปิดปากพูดอย่างหมดคำพูด :

“พวกเจ้า......ป่วยหรือ?”

เสือเผ่นอสนีบาตเสวียนจิงและจิ้งจอกเงามืดร่างกายแข็งทื่อ หันหัวกลับมามอง พบว่าคนที่เปิดปากพูดเป็นฉู่เชียนหลี ทันใดนั้นไม่กล้าแสดงความคิดเห็น

พวกมันตื่นเต้นมากเกินไปแล้ว

มีเกิดมีตาย มีการกลับชาติมาเกิด

และสถานเก้าทมิฬแห่งนี้ ไม่รู้ว่าเริ่มตั้งแต่เมื่อไหร่ ก็กลายเป็นตายอย่างสมบูรณ์แล้ว

เว้นแต่อสูรเสวียนที่มีพลังแข็งแกร่งอย่างพวกมัน สถานที่แห่งนี้ไม่รู้นานเท่าไหร่แล้วที่ไม่มีชีวิตเกิดขึ้น ในสายตาของผู้อื่น ต้นไม้ใหญ่สองต้นนั้นเบาบางและธรรมดา สำหรับพวกมันแล้ว กลับเป็นตัวแทนของความหวังที่ไม่สิ้นสุด

“โฮก คือว่า ท่านราชินีหงส์ เสือพบภรรยาครั้งแรก ตื่นเต้นมากเกินไปแล้ว แหะแหะ แหะแหะ.....”