บทที่ 725 ตอนพิเศษ: ตี้จวินไล่ตามภรรยาในสถานเก้าทมิฬ 38

เดิมทีฉู่เชียนหลีล้วนแล้วเตรียมพร้อมที่จะทุบตีจื่อโยให้กลายเป็นแป้งแล้ว เมื่อได้ยินประโยคสุดท้าย อดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้วและยอมแพ้ หลบไปด้านข้าง

“เผ่า.....เผ่าพันธุ์สถานเก้าทมิฬของพวกเจ้า ล้วนแล้วไม่ปกติเช่นนี้?”

เมื่อได้ยินคำพูดนี้ จื่อโยกระโดดขึ้นแสดงความไม่พอใจ : “ตรงไหนไม่ปกติหรือ?”

ระหว่างที่พูดนางก้มหน้ามองดูตัวเอง จากนั้นมองไปทางเต่าเสวียนและคนอื่นๆ หนึ่งจมูกสองตา นี่ค่อนข้างปกติไม่ใช่หรือ? หรือว่า เผ่าพันธุ์ของสถานเก้าทมิฬของพวกเขาไม่ได้สัมผัสกับภายนอกมาเป็นเวลานาน คุณค่าทางวัตถุล้าหลังไปแล้ว ไม่เข้าใจกระแสของโลกภายนอกแล้วหรือ?

แต่ว่าไม่ว่ากระแสจะเปลี่ยนเป็นเช่นไร ก็ไม่มีทางเปลี่ยนเป็นสี่ตาสองปากค่อนข้างดูดีใช่ไหม?

ฉู่เชียนหลีหมดหนทาง : “สถานเก้าทมิฬเป็นดินแดนอันสันโดษ ต่อให้ดูดพลังทิพย์ของข้าจนแห้งทุกวัน ติดต่อกันหนึ่งร้อยปี ก็ไม่เพียงพอที่จะใช้พลังทิพย์ทำให้สภาพแวดล้อมที่นี่เปลี่ยนแปลงได้ ดังนั้น ข้าไม่มีวิธีช่วยพวกเจ้าจริงๆ”

สิ้นสุดเสียง ทันใดนั้นจื่อโยน้ำตาคลอเบ้าแล้ว

“หนึ่งร้อยปีทำไม่ได้ อย่างนั้นก็ใช้เวลามากขึ้นอีกแล้ว ยิ่งกว่านั้น ข้าได้ทำนายออกมาแล้ว ชีวิตของเจ้าค่อนข้างมีเอกลักษณ์ ก่อนหน้านี้รอดจากความตาย แม้ว่าจะสามารถอยู่รอดต่อไปได้ ก็จะต้องใช้ชีวิตอยู่อย่างยากจนและลำบาก แต่เจ้าสามารถดึงชีวิตจากความตายได้ เปลี่ยนจากความตายให้กลายเป็นความมั่งคั่งและความรุ่งโรจน์ได้ พรหมลิขิตสูงสุด เจ้าเกิดมาก็เพื่อเปลี่ยนชะตาชีวิต”

เมื่อฉู่เชียนหลีได้ยินคำพูดนี้ ขมวดคิ้วเล็กน้อย : “เจ้านี่ทำนายได้เก่งจริงๆเลยนะ?”

จื่อโยกัดฟัน ภายในใจหงุดหงิดแต่ไม่กล้าโจมตี สามารถทำได้แค่มองฉู่เชียนหลีอย่างขุ่นเคือง : “หรือว่าก่อนหน้านี้เจ้าล้วนแล้วไม่เชื่อ?”

“ก็ไม่สามารถพูดเช่นนี้ได้” ฉู่เชียนหลียิ้มให้นางหนึ่งที “สิ่งสำคัญคือก่อนหน้านี้ทุบตีร่างทรงค่อนข้างเยอะ”

ก่อนหน้านี้ร่างทรงที่ทำให้ผู้คนสับสนในคำพูดที่ถูกนางทุบตีจนตาย มากจนสามารถใช้รถขนสองวัน แต่ต่อมา ร่างทรงที่สามารถรอดจากเงื้อมมือของนางได้ ล้วนแล้วถูกแย่งตัวจากหลายประเทศ กระทั่งต่อจากร่างทรงอธิบายความแข็งแกร่งและความอ่อนแอของตัวเอง ทั้งหมดนี้ขึ้นอยู่กับความสามารถในการตีสองสามครั้งในมือของนาง ยิ่งถูกทุบตีเยอะแต่ยังไม่ตาย ถูกขานนามว่าเป็นจุดสูงสุดของโลกร่างทรง

หลงใหลอย่างมากเช่นกัน

เฟิ่งเสวียนตู้ก้าวมาข้างหน้า ให้ฉู่เชียนหลีพิงอยู่บนไหล่ของตัวเอง : “ฮูหยิน คนที่อยู่ตรงหน้าเจ้าจะทุบตีจนตายหรือไม่?”

เชียนหลีของตัวเองกลัวปัญหาที่สุดแล้ว แม้ว่าสถานเก้าทมิฬจะเป็นอาณาจักรก็ตาม ก็ไม่สำคัญไปกว่าทำให้นางมีความสุข ไม่อยากรับปัญหานี้ ทุบตีคนที่เสนอปัญหาตายโดยตรงก็พอแล้ว

จื่อโยกระโดดไปข้างหลังอย่างรวดเร็ว หลังจากมองหนึ่งรอบ มองหาความช่วยเหลือจากผู้อาวุโสใหญ่และผู้อาวุโสรองและคนอื่นๆ

“ทั้งสองท่าน อี้จิง ของข้ายังอ่านไม่จบ ข้ารู้สึกว่าเพียงแค่ข้าอารมณ์ดี พยายามฝึกฝนอีกสักหน่อย สามารถทำนายได้อย่างแน่นอนว่าองค์หญิงน้อยจะสำลักน้ำเมื่อไหร่”

ผู้อาวุโสใหญ่และผู้อาวุโสรองหวั่นไหวทันที เพียงแต่ พวกเขาก็เป็นนายท่านของทั้งสองไม่ไหวเช่นกัน สามารถทำได้แค่มองอย่างใจจดใจจ่อ