บทที่ 726 ตอนพิเศษ: ตี้จวินไล่ตามภรรยาในสถานเก้าทมิฬ 39

เมื่อได้ยินฉู่เชียนหลีตอบตกลงเซินเป่า จื่อโยและอสูรเสวียนสามตัวดีใจจนเกือบจะกระโดดขึ้นมา กำลังรอฉู่เชียนหลีอย่างมีความสุขเพื่อใช้พลังเซียน กอบกู้สถานเก้าทมิฬ ปรากฏว่ารอไปรอมา กลับเห็นฉู่เชียนหลีนอนอยู่บนเก้าอี้นุ่ม ๆ อย่างสบาย ๆ

เฟิ่งเสวียนตู้ชงชาเก๋ากี้เพื่อสุขภาพให้นาง เซินเป่าถือส้อมเล็กๆป้อนผลไม้ให้นาง ระหว่างที่ทั้งสองคนเคลื่อนไหวไปด้วย ยังคงไม่ลืมที่จะเตือนอยู่ด้านข้าง

“ฮูหยิน สองวันนี้เจ้าล้วนแล้วผอมแล้ว ดื่มให้มากๆ อย่าเคลื่อนไหว ข้าป้อนเจ้า”

“ท่านแม่ สถานเก้าทมิฬพายุทรายแรง เป่าจนผิวของท่านแม่เสียมันก็แย่น่ะสิ รีบกินผลไม้บำรุง เซินเป่าป้อนท่านแม่ เมื่อกี้ท่านยืนแม่อุ้มน้องนานมาก ลำบากอย่างมาก”

จื่อโยมองฉากนี้ด้วยความตะลึง มักจะรู้สึกว่าจักรพรรดินีเก้าทมิฬที่ตัวเองเป็นก่อนหน้านี้เหมือนตัวตลก

ตอนที่นางเป็นจักรพรรดินี ก็ไม่เคยถูกคนปรนนิบัติเช่นนี้ นอกจากนี้เดิมทีสถานเก้าทมิฬก็ถือว่าเป็นสถานที่แห้งแล้ง ทรัพยกรไม่มากเท่าไหร่ นางเป็นจักรพรรดินีต้องประหยัดอาหารและเครื่องนุ่งห่ม นอกจากนี้ก็เหมือนกับที่ฉู่เชียนหลีพูดก่อนหน้านี้ ความฉลาดทางสติปัญญาของอสูรเสวียนในสถานเก้าทมิฬไม่ค่อยสูงเท่าไหร่ มักจะก่อความวุ่นวายเป็นระยะๆ

นางมีนามเป็นจักรพรรดินี อันที่จริงวิ่งไปทั่วทั้งสถานเก้าทมิฬจนขาหัก หลังจากนั้นหัวใจเก้าทมิฬในร่างกายของนางถูกคนควักออกมา นางเลยต้องสร้างค่ายกลอย่างสุดวิสัย ดูดพลังทั้งหมดของสถานเก้าทมิฬมาปกป้องชีวิตของตัวเอง

ไม่ใช่ว่านางอยากให้ตัวเองมีชีวิตอยู่ต่อ แต่เป็นเพราะว่าเพียงแค่นางตายอย่างสมบูรณ์ สิ่งมีชีวิตในสถานเก้าทมิฬทั้งหมดจะสูญสิ้นอย่างสิ้นเชิง แม้ว่าตอนนี้โลกจะอยู่ห่างออกไปหลายพันไมล์ แต่ยังมีอสูรเสวียนที่ยังมีชีวิตอยู่

คิดไปเรื่อยๆ จื่อโยถอนหายใจอย่างหนัก นางเกิดมาเพื่อเป็นจักรพรรดินีเก้าทมิฬ เคยมีการค้นหาเบาะแสอย่างตั้งใจเช่นกัน แต่ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองมาจากไหน เพียงแค่รู้ว่าหลังจากที่นางตื่นขึ้นมา นางก็นั่งอยู่ตำแหน่งนี้แล้ว ดังนั้นนางจึงต้องรับผิดชอบหน้าที่นี้

จื่อโยหัวเราะเยาะตัวเอง นานแค่ไหนแล้วไม่ได้คิดถึงเรื่องเหล่านี้ ทำไมตอนนี้ทันทีที่พบเจอฉู่เชียนหลี เริ่มคิดถึงเรื่องในอดีตเหล่านั้น นางสะบัดหัว พุ่งไปอยู่ต่อหน้าฉู่เชียนหลีโดยตรง

“ฉู่เชียนหลี ตกลงเจ้าเตรียมจะลงมืออย่างไร พูดจาไม่ฝึกทักษะปลอม เจ้าใช้พลังทิพย์ให้หมดก่อน ลองใช้ในสถานเก้าทมิฬ หลังจากนั้นพวกเราคำนวณอย่างละเอียด ดูว่าเจ้าต้องบำเพ็ญตนอีกกี่ปี ถึงจะสามารถทำให้สถานเก้าทมิฬกลายเป็นทุ่งหญ้าอุดมสมบูรณ์นับพันไมล์ได้?”

ฉู่เชียนหลีกลอกตาหนึ่งทีโดยตรง : “ทำไมเจ้าถึงพูดเหมือนกับการใช้พลังทิพย์ให้หมดง่ายเหมือนกับการกินข้าวหนึ่งมือ?”