บทที่ 727 ตอนพิเศษ: ตี้จวินไล่ตามภรรยาในสถานเก้าทมิฬ 40

จื่อโยมองดูท่าทางที่จริงจังของเซินเป่า ยกมือขึ้นเช็ดหน้าหนึ่งที : “ไม่ทราบว่าเฉียนเป่าเป่าคนนี้คือ.....”

“นั่นเป็นลูกชายของเซินเป่า เป่าเป่าหาแก้วเสวียนเก่งมาก” เซินเป่าเต็มไปด้วยรูปลักษณ์ที่มีความภาคภูมิใจ

ผู้อาวุโสใหญ่ยิ้มและพยักหน้าอยู่ด้านข้าง ช่วยเซินเป่าอธิบายอย่างใจดี

“ครอบครัวของเป่าเป่าเป็นครอบครัวที่ร่ำรวยที่สุดในจงอวี้ ตอนนี้ล่ะก็ คาดว่าสองในสามของอุตสาหกรรมในจงอวี้ล้วนแล้วเป็นของตระกูลเฉียน ท่านจื่อโย ท่านทำงานอย่างหนัก ถ้าหากวันใดวันหนึ่ง เจ้าสามารถทำนายสิ่งที่จะเกิดขึ้นภายในหนึ่งชั่วยามได้อย่างแม่นยำ ข้าจะช่วยปลอบนายน้อยของพวกเรา ให้เขารับท่านเป็นลูกสาว เรื่องใหญ่เพียงใด!”

ทันใดนั้นดวงตาของจื่อโยกลายเป็นความขุ่นเคืองมากขึ้นเรื่อย ๆ

ทำนายสิ่งที่จะเกิดขึ้นภายในหนึ่งชั่วยามได้อย่างแม่นยำ?

ช่างเถอะ ปล่อยให้สถานเก้าทมิฬหายไปอย่างสิ้นเชิงดีกว่า!

“นี่เป็นเรื่องที่คนสามารถทำได้หรือ?”

ฉู่เชียนหลีมองดูความสนุกอย่างด้านข้างไม่ใช่เรื่องใหญ่ : “กลัวอะไร สภาพของเจ้าในตอนนี้ ก็นับไม่ได้ว่าเป็นคนแล้วไม่ใช่หรือ?”

จื่อโยรู้สึกเหมือนบนร่างกายถูกมีดแทง หายใจซูซ่าซูซ่าออกมาด้านนอก

“ข้า.....ข้าขอบคุณเจ้า”

“ไม่ต้องเกรงใจ”

เซินเป่าป้อนผลไม้ให้ฉู่เชียนหลีอย่างมีความสุขต่อ จื่อโยเหลือบมองนางนอนอย่างสบายอยู่แบบนั้น รู้สึกว่าไม่ยุติธรรมสี่ตัวอักษรราวกับภูเขาสี่ลูก ทุบมาที่หัวของนางโดยตรง ทุบจนหัวของนางส่งเสียงดังหึงหึง

“เดี๋ยวก่อน ข้าทำงานอย่างหนัก ทำไมฉู่เชียนหลีไม่ต้องทำ?”

เฟิ่งเสวียนตู้ เซินเป่าและยังมีคนทั้งหมดของเผ่าหงส์มองไปทางจื่อโยด้วยสายตาที่เหลือเชื่อ

ผู้อาวุโสใหญ่อดไม่ได้ที่จะเปิดปากพูดก่อน : “เจ้าบำเพ็ญตนมานานแค่ไหน?”

“นับรวมกับตอนที่ข้าคนไม่เป็นคนผีไม่เป็นผี น่าจะหนึ่งหมื่นสองพันปีแล้ว”

ผู้อาวุโสรอง : “ตอนนี้ราชินีหงส์เพิ่งจะอายุยี่สิบห้าปี”

จื่อโย: “เด็ก.....เด็กขนาดนี้?”

ผู้อาวุโสใหญ่ : “นี่ยังเป็นการนับอายุเกินจริงหนึ่งปี ไม่ทราบว่า ท่านสู้นางได้หรือไม่?”

จื่อโย : “สู้.....ไม่ได้”