บทที่ 729 ตอนพิเศษ: ตี้จวินไล่ตามภรรยาในสถานเก้าทมิฬ 42

ฉู่เชียนหลีลงสู่พื้น มองดูพืชเล็กๆที่งอกออกมาต้นนั้น นั่งยองๆและยื่นมือดีดเบาๆ

“อย่า!” จื่อโยรีบส่งเสียงห้าม “ว่ากันว่าดอกทมิฬเคยเติบโตอยู่ในสุสาน ค่อนข้างบอบบาง เพียงแค่กลิ่นอายของมนุษย์ปนเปื้อนโดน พวกมันก็จะเหี่ยวเฉา”

เดิมทีดอกทมิฬในวังทมิฬถูกนำมาเป็นดอกประจำชาติ ไม่ว่าใครล้วนแล้วแตะต้องไม่ได้ ผู้ฝ่าฝืน จะต้องถูกลากลงไปทรมาน ด้วยประการนี้ คนมากมายยังคงถูกความสวยของดอกทมิฬดึงดูด ต้องการเอามาเป็นเจ้าของ ผลที่ได้คือสัมผัสเล็กน้อย ทำให้ดอกทมิฬได้รับความเสียหายจำนวนมาก

โชคดีที่สถานเก้าทมิฬเหมาะมากสำหรับการเติบโตของดอกทมิฬ โดยเฉพาะในนครจิ่วโยอ๋อง สืบทอดจากรุ่นสู่รุ่น ดอกทมิฬก็เขียวชอุ่มเช่นกัน

เพียงแต่น่าเสียงดายจื่อโยพูดสายไปแล้ว นิ้วมือของฉู่เชียนหลีตกสู่บนใบไม้เล็กๆนั้นแล้ว

“จบแล้ว ดอกทมิฬไม่มีทางช่วยแล้วอย่างแน่นอน”

จื่อโยเปิดปากพูดอย่างรู้สึกผิด หลังจากนั้นรอให้นางมองไป กลับพบว่าดอกทมิฬไม่ได้เหี่ยวเฉาเหมือนกับที่จินตนาการ ตรงกันข้ามแกว่งไปแกว่งมาแทน มองดูแล้วมีความสุขอย่างมาก กระทั่งยังต้องการยื่นใบออกมา ไปแตะนิ้วมือของฉู่เชียนหลี ด้วยรูปลักษณ์ที่ประจบสอพอ

ฉู่เชียนหลียื่นมือไปเด็ดใบของดอกทมิฬ เด็ดจนส่ายไปส่ายมา และหลังจากนั้นเงยหน้ามองไปทางจื่อโยด้วยความสงสัย : “เมื่อกี้เจ้าพูดอะไร? บอบบาง?”

“ข้า.....ข้าไม่ได้พูดอะไร”

เป็นไปได้ไหมว่าหลังจากการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่นี้ ลักษณะเฉพาะของดอกทมิฬเปลี่ยนไปแล้ว?

จื่อโยคิดไปเรื่อยๆ ยื่นมือต้องการสัมผัสดอกทมิฬสักหน่อย ปรากฏว่าดอกทมิฬที่ยังมีชีวิตชีวาอยู่ทันใดนั้นราวกับว่าได้รับผลกระทบจากการโจมตีของลมและหิมะ ภายในพริบตา เริ่มเหี่ยวหย่อนคล้อยทันที

“เอ่อเอ่อเอ่อ.....ข้าไม่ได้ตั้งใจ ดอกทมิฬนี้ไม่ใช่ว่าให้คนสัมผัสหรือ? ทำไมตอนนี้ถึง.....”

เมื่อเห็นว่าดอกทมิฬมีรูปลักษณ์ที่กำลังจะเหี่ยวเฉาทันที ฉู่เชียนหลีรีบยื่นนิ้วมือออกมา ส่งพลังทิพย์ออกไปเล็กน้อย

“อย่าอย่า เจ้าทำเช่นนี้ไม่ได้นะ ดอกทมิฬดูดพลังของสถานเก้าทมิฬ ต่อต้านความแข็งแกร่งของเจ้า ดอกไม้นี้ไม่มีทางช่วยแน่นอน.....”

จื่อโยยังไม่ทันพูดจบ ก็มองเห็นดอกทมิฬที่เหี่ยวเฉาเมื่อกี้ ภายในพริบตากลับมายืนแข็งแรงอีกครั้ง กระทั่งยังชูสูงขึ้นมานิดหน่อย มีใบหลายใบยื่นออกมา

ฉู่เชียนหลีเงยหน้ามอง มองจื่อโยด้วยความสงสัยอย่างมาก

“ทำไมข้าถึงรู้สึกว่าตำแหน่งจักรพรรดินีของเจ้าเป็นเหมือนกับเด็กเล่นเลย? ตกลงเจ้าเข้าใจบ้างหรือเปล่า?”

จื่อโยเก็บมือกลับอย่างเงียบๆ : “เมื่อก่อนข้าคิดว่าข้าเข้าใจ ตอนนี้เหรอ ช่างเถอะ.....เจ้าดูสิ แม้แต่ดอกทมิฬล้วนแล้วชอบเจ้าเช่นนี้ สถานเก้าทมิฬแห่งนี้เจ้ารับเอาไว้เถอะ?”

ฉู่เชียนหลีลงมือขูดดอกทมิฬออกมาโดยตรง ยกมือขึ้นโบกหนึ่งที แสกกระถางต้นไม้ออกมาหนึ่งใบ ปลูกดอกทมิฬเข้าไป เหลือบมองจื่อโยที่กำลังลอยอยู่ : “เจ้าให้แก้วเสวียนกับข้าหรือไม่?”

“ตอนนี้ข้าไม่มีแม้แต่รูปร่างของคน จะเอาแก้วเสวียนมาจากไหน?”

“ก่อนหน้านี้เจ้าบอกว่าสถานเก้าทมิฬค่อนข้างคึกคักไม่ใช่หรือ? เช่นนั้นจะต้องมีขุมสมบัติซ่อนอยู่ใช่หรือไม่ เจ้ามอบสมบิตในขุมสมบัติให้ข้า ข้าก็สามารถพิจารณาสักหน่อย”

“เจ้าอย่าเข้าใจผิดต่อความคึกคักอะไรนั่นที่ข้าพูดถึง ก่อนหน้านี้สถานเก้าทมิฬมีขุมสมบัติจริงๆ เพียงแต่ผ่านมานับหมื่นปีแล้ว ของที่เก็บสะสมมาเหล่านั้นมันผุพังไปแล้ว ตอนนี้แม้แต่ขุมสมบัติล้วนแล้วกลายเป็นฝุ่นไปแล้ว สมบัติมาจากไหน”