บทที่ 733 ตอนพิเศษ: ตี้จวินไล่ตามภรรยาในสถานเก้าทมิฬ 46

มองเห็นหญ้าและต้นไม้เขียวขจี เหล่าอสูรเสวียนไม่จำเป็นต้องให้จื่อโยพูดอะไรด้วยซ้ำ ลุกขึ้นมาอย่างช้าๆ รวมตัวไปอยู่ข้างกายเต่าเสวียนและอสูรเสวียนสามตัว จ้องมองพืชสีเขียวเหล่านั้นอย่างไม่ละสายตา แทบรอไม่ไหวอยากจะเอาลูกตาออกมา ติดไว้ข้างบนโดยตรง

“ซู หอมมากเลย นี่ก็คือกลิ่นของหญ้าสีเขียว นานแค่ไหนแล้วที่ไม่ได้กลิ่นนี้”

“ต้นไม้ใหญ่ต้นนี้ก็สวยเหมือนกัน เจ้าดูเอวเล็กนั่นสิ หนาเพียงใด เจ้าดูใบไม้นั่นสิเขียวเพียงใด พี่เสือเผ่นอสนีบาตเสวียนจิง สามารถมอบใบไม้หนึ่งใบให้ข้าเก็บไว้เป็นที่ระลึกได้หรือไม่”

เสือเผ่นอสนีบาตเสวียนจิงปกป้องภรรยาต้นไม้ใหญ่ของตัวเองอย่างสุดความสามารถ เมื่อได้ยินคำพูดนี้ พลิกมือแล้วปล่อยกรงเล็บโดยตรง ตบไปหนึ่งที

“โฮก! นี่เป็นภรรยาของข้า เจ้าอย่าแม้แต่จะคิด คาดไม่ถึงว่าเจ้าต้องการเด็ดใบไม้ของภรรยาข้า? เอาหัวของเจ้าลงมา ให้ข้าเก็บเป็นของที่ระลึกได้หรือไม่?”

“อู้ พี่ชายอย่าเพิ่งใจร้อน พวกเราล้วนแล้วเป็นพี่น้องที่ใช้ชีวิตอยู่ในสถานเก้าทมิฬนานขนาดนั้น ภรรยาของเจ้าก็เป็นเหมือนกับภรรยาของพวกเราไม่ใช่หรือ? ข้าก็ไม่ได้คิดที่จะเด็ดใบไม้โดยตรง ข้าก็แค่อยากจะรอจนกว่าภรรยาของพวกเราผมจะร่วง ให้ข้าเก็บเอาไว้หนึ่งใบ ข้าเอาไว้บูชา แบบนี้ก็ไม่ได้หรือ?”

เสือเผ่นอสนีบาตเสวียนจิงเบิกตากว้างขึ้นเรื่อยๆ ท้ายที่สุดจ้องมองเหมือนระฆัง

“โฮก! เจ้ากล้าดียังไงมาสาปแช่งให้ภรรยาของข้าผมร่วง? พวกเจ้าใครที่คิดว่าข้าเป็นพี่น้อง ก็ทุบตีมันอย่างแรง กลับไปข้าจะให้พวกเจ้ากลับไหว้ภรรยาของข้าหนึ่งที!”

สิ้นสุดคำพูด อสูรเสวียนที่มองดูต้นไม้ใหญ่อยู่รอบๆกลืนน้ำลายอย่างเงียบๆ หยุดชะงักทันที จับตัวหมาป่าดูดวิญญาณที่ต้องการใบไม้แล้วทุบตีหนึ่งรอบ

“อู้หูหู.....”

ชั่วขณะหนึ่งบนพื้นเต็มไปด้วยฝุ่น

เสือเผ่นอสนีบาตเสวียนจิงรีบระงับเสียงและคำรามหนึ่งที : “โฮก พวกเจ้ากำลังทำอะไร อย่าทำให้ภรรยาของข้าตกใจล่ะ ภรรยาของข้าชอบยืนอยู่ที่นั่นไม่ขยับ พวกเจ้าทำให้เต็มไปด้วยฝุ่น ล้วนแล้วทำให้ผมของมันสกปรกแล้ว”

ทันทีที่สิ้นสุดเสียง อสูรเสวียนเหล่านั้นเปลี่ยนจากการเตะเป็นการหยิก ดึงขนหมาป่าบนตัวของหมาป่าดูดวิญญาณทีละทีๆ

ฉู่เชียนหลีมองดูฉากที่วุ่นวาย อดไม่ได้ที่จะยกริมฝีปากขึ้น หลังจากนั้นมองไปทางจื่อโยอย่างเห็นอกเห็นใจ

“เพื่อนเอ๋ย จู่ๆข้าก็รู้สึกว่าสถานเก้าทมิฬกลายเป็นสภาพที่เป็นอยู่ในตอนนี้ ก็ไม่ใช่ความผิดของเจ้าคนเดียว จะพูดยังไงดีล่ะ หลายปีมานี้เจ้าไม่ง่ายเลย”

คนโง่คนหนึ่ง นำพาคนโง่กลุ่มใหญ่ ทำให้นางยากลำบากจริงๆ