บทที่ 734 ตอนพิเศษ: ตี้จวินไล่ตามภรรยาในสถานเก้าทมิฬ 47

เวลาครึ่งเดือนผ่านไปในพริบตา

มองไปหนึ่งที ทะเลทรายที่ไม่เห็นขอบ พายุทรายสีเหลืองหมุนไปข้างหน้า ทำให้ท้องฟ้ามืดมนเป็นสีเหลืองซีด

ทรายสีเหลืองยังคงเดินหน้าต่อไป แต่เมื่อเวลาที่เข้าใกล้จุดศูนย์กลางสถานเก้าทมิฬ ความเร็วลดลงอย่างช้าๆ พร้อมกับเล็กลงเรื่อยๆ

ฝุ่นค่อยๆจางลง สุดท้ายแล้วกลายเป็นสายลมเบาๆ พัดผ่านภายในคูเมืองที่มีความงดงาม

ที่ใจกลางคูเมืองมีพระราชวังที่สวยงามอย่างมาก ข้างใต้พระราชวัง เก้าอี้โยกตัวหนึ่งโยกไปโยกมา ข้างบนมีคนหนึ่งที่สวมกระโปรงชุดแดงนอนอยู่ หญิงสาวที่มีใบหน้าสวยไร้ที่ติ

และที่หน้าพระราชวัง เหล่าอสูรเสวียนรูปร่างต่างๆหมอบอยู่บนพื้นอย่างเงียบๆและรอ ภายในดวงตาเต็มไปด้วยความวิตกกังวล แต่ว่ากลับไม่มีใครกล้ารบกวนการนอนของหญิงสาว สามารถทำได้ใช้พลังเก้าทมิฬ สื่อสารอย่างเงียบ ๆ

【อู้ ตกลงเจ้าท่านจะตื่นได้ตอนไหน? ครั้งเดือนที่ผ่านมาข้าทำงานอย่างหนัก ทำงานอย่างหนักจนขนจะร่วงหมดแล้ว ก็เพื่อวันนี้จะสามารถพาภรรยาของข้ากลับไปได้】

【ซู นี่ล้วนแล้วนอนเกือบจะหนึ่งชั่วยามแล้ว ใกล้ตื่นแล้วมั้ง? หรือไม่ก็เจ้าทำการเคลื่อนไหวหน่อย รบกวนให้เจ้าท่านตื่น?】

ทันทีที่คำพูดนี้ออกมา เหล่าอสูรเสวียนจ้องมองมันด้วยความดุร้ายทันที

【อู้หู หาเรื่องตายเช่นนี้ล่ะก็ ทำไมเจ้าไม่ทำ?】

【ซู พวกเจ้าคิดว่าข้าไม่อยากทำหรือ? เหตุผลที่ข้าไม่ทำ ก็เป็นเพราะว่ากลัวตายไม่ใช่หรือ?】

เชอะ!

เหล่าอสูรเสวียนเต็มไปด้วยการดูถูก พร้อมกับค่อยๆหมอบลงบนพื้น

เห้อ พวกมันก็ไม่กล้าเหมือนกัน

แบบนี้ไปเรื่อยๆ ฉู่เชียนหลีจนกระทั่งนอนไปสองชั่วยาม ค่อยลืมตาขึ้นอย่างพอใจ

และหลังจากนั้นมองเห็นเหล่าอสูรเสวียนหมอบอยู่ มุมปากอดไม่ได้ที่จะขยับ

“ก่อนหน้านี้บอกพวกเจ้าไปแล้วไม่ใช่หรือ? หลังเที่ยงค่อยเริ่มแบ่งภรรยา พวกเจ้ามาเช้าขนาดนี้ทำไม?”

“อู้ เจ้าท่าน พวกเราไม่มีความชอบอะไร ก็แค่มีความอดทนสูง”

มองดูรอยยิ้มที่ประจบสอพลอของหมาป่าดูดวิญญาณ ถ้าหากไม่ใช่ว่าเห็นมันกับเงาของตัวเองล้วนแล้วสามารถทะเลาะกันได้ ฉู่เชียนหลีดูเหมือนว่าจะเชื่อคำพูดหลอกลวงของมันไปแล้ว

เฟิ่งเสวียนตู้เดินมาพร้อมกับชาและของว่าง : “ฮูหยินตื่นแล้ว กินอะไรก่อน เรื่องอื่นไม่รีบร้อน”

ระหว่างที่พูดไปด้วย พร้อมกับเงยหน้ามองดูอสูรเสวียนในสถานเก้าทมิฬ

เหล่าอสูรเสวียนพยักหน้าอย่างเร่งรีบ : “......ไม่รีบไม่รีบ พวกเรามีความอดทนอย่างมาก”