บทที่ 736 ตอนพิเศษ: ตี้จวินไล่ตามภรรยาไปสถานเก้าทมิฬตอน 49

เซินเป่าได้ยินคำพูดของฉู่เชียนหลี จู่ๆ ก็ถลึงดวงตาที่กลิ้งไปมาสีดำนั้นออกมา แล้วมองมายังจื่อโย

“ท่านแม่ ผีปาท่องโก๋ก็อร่อยเหมือนกับปาท่องโก๋ไหม?”

“อร่อยหรือไม่อร่อยไม่รู้ แต่น่าจะดูดี จื่อโย เจ้าว่าใช่หรือไม่?”

“เหอะๆๆ ......” จื่อโยหันหน้าไปแล้วก็วิ่งหนีหายไปเลย สุดท้ายถูกฉู่เชียนหลีจับหมับเอากลับมาได้ หิ้วเดินมาทางด้านในคูเมือง

จื่อโยรู้สึกว่าตนเองเกือบตกใจตายไปแล้ว จึงรีบพลิกมือแล้วก็กอดแขนของนางไว้แน่น

“อย่าๆๆ พี่น้องกันมีอะไรก็ค่อยพูดค่อยจากัน ผีปาท่องโก๋น่าสะพรึงกลัวมากนะ ถึงแม้ว่าเซินเป่าจะไม่กลัว หากดอกไม้และใบหญ้าที่กำลังเกิดมาใหม่ถูกทำให้ตกใจกลัวขึ้นมาก็จะไม่เป็นการดีนะ!”

ฉู่เชียนหลียิ้มขึ้นที่มุมปาก แล้วก็ลากนางเดินเข้าไปด้านในต่อ

จู่ๆ จื่อโยก็รู้สึกว่าตนเองนั้นจะใกล้กับคำว่าความตายมากขึ้นเรื่อยๆ : “พี่จ๋า เจ้าให้โอกาสข้าอีกสักครั้งหนึ่งเถอะ ครั้งหน้าข้าก็จะไม่รบกวนการแสดงความรักของเจ้าและเจ้าขี้เหร่แล้ว ไม่ถูกสิ รอครั้งหน้าตอนที่พวกเจ้าแสดงความรักกันอีก ข้าจะช่วยเรียกผู้ชมมาให้พวกเจ้าหลายคนหน่อย ใครไม่ตั้งใจดูให้ดีข้าจะจัดการเขาคนนั้นให้ตายเลย”

“พอแล้ว ไม่ต้องโวยวายแล้ว”

ใต้ตาของจื่อโยเต็มไปด้วยน้ำตา แล้วก็มีท่าทีที่เศร้าโศกอย่างเป็นอย่างมาก: “คนที่จะต้องลงหม้อทอดน้ำมันก็ไม่ใช่เจ้า เจ้าก็ย่อมไม่กลัวอยู่แล้ว วันนี้ไม่แน่ว่าเป็นข้าที่จะได้เห็นท้องฟ้าที่มืดครึ้มไปหมดเช่นนี้ครั้งสุดท้ายก็เป็นได้ ตอนที่เจ้าลากข้าก็เดินให้ข้าหน่อยก็แล้วกัน ตอนนี้ข้าจะร้องเพลงสักบท”

เซินเป่าใช้มือปิดปากหัวเราะอยู่ด้านข้างอย่างมีความสุขมาก กระโดดโลดเต้นอยู่ข้างๆ มาตลอดทางเลย

ฉู่เชียนหลีตวัดสายตามองด้วยตาขาวไปหนึ่งที: “แก้วเสวียนที่เจ้าติดข้าไว้ยังไม่ได้คืนจนหมดเลยนะ ก่อนที่จะถึงตอนนั้นข้าก็ลังเลอยู่ที่จะเอาเจ้าไปทอด”

จู่ๆ จื่อโยก็ดึงสติขึ้นมาได้: “ฮ่าๆ ข้าว่าแล้วไม่มีผิด พวกเราทั้งสองคนเป็นพี่น้องที่ดีต่อกัน เจ้าจะเอาข้าไปทอดเพียงเพราะเจ้าขี้เหร่ที่เป็นผู้ชายเพียงคนเดียวได้ยังไงกัน? งั้นตอนนี้พวกเราไปทำอะไรดีล่ะ?”

จื่อโยพูดจบก็นึกถึงอะไรบางอย่างขึ้นมาใดในทันที แล้วรีบยกมือขึ้นมาปิดกั้นด้านหน้าของหน้าอกตัวเองเอาไว้

“รอก่อน ข้าไปรบกวนการพลอดรักของเจ้ากับเฟิ่งเสวียนตู้ เจ้าน่าจะไม่ทำอะไรกับขาใช่ไหม? ข้าจะบอกเจ้าให้นะ แม้ว่าข้าจะถูกผู้ชายเลวๆ รังแกก็เถอะ แต่ข้าก็เป็นแม่นางดีงามที่ยังบริสุทธิ์อยู่ เรื่องที่มาแบบเฉียบพลันไม่ทันตั้งรับข้าไม่ทำเด็ดขาด”

เฟิ่งเสวียนตู้เดินเข้ามาและอุ้มเซินเป่าไปในอ้อมกอด: “เซินเป่า พวกเราไปห้องเครื่องกันก่อนเถอะ”