บทที่ 737 ตอนพิเศษ: ตี้จวินไล่ตามภรรยาไปสถานเก้าทมิฬตอนที่ 50

สถานเก้าทมิฬค่อยๆ เดินเข้ามายังทางที่ถูกที่ควร ฉู่เชียนหลีก็รู้สึกว่าตนเองนั้นทำหลายอย่างจนเสร็จดีแล้ว ก็เลยพาเซินเป่าไปเที่ยวเล่นที่สถานเก้าทมิฬสักครึ่งงวัน ไม่ใช่ว่าไม่อยากจะเที่ยวเล่นนาน แต่ที่สำคัญก็คือสถานเก้าทมิฬไม่ได้มีที่น่าสุกอะไรมากนัก ทิวทัศน์ในแต่ละที่ต่างก็เกือบจะเหมือนกันเลย

เฟิ่งเสวียนตู้มองท่าทางการเคลื่อนไหวของนางก็รู้ทราบว่านางมีการวางแผนใหม่ขึ้นมา: “ฮูหยินน่าจะอยู่ที่นี่จนเบื่อแล้ว?”

ฉู่เชียนหลียืดเอวที่เมื่อยล้าของนางขึ้นมาแล้วเอนไปในอ้อมกอดของเฟิ่งเสวียนตู้ด้วยความขี้เกียจ

“ใช่แล้วล่ะ เป็นพื้นที่ทะเลทรายทั้งผืน เผาจนผิวไหม้ไปหมดแล้ว พวกเราลองไปเดินทางดูสถานที่อื่นบ้างไม่ดีกว่าหรือ?”

จื่อโยรีบโผเข้ามาทันที ยกมือขึ้นมาอยากจะไปจับแขนเสื้อของฉู่เชียนหลี แต่กลับถูกการเคลื่อนไหวที่คล่องแคล่วของนางหลบออกไปเสียก่อน

“พี่น้อง มีเรื่องอะไรก็พูดมา อย่าลงไม้ลงมือกัน มิเช่นนั้นระวังจะโดนตัดกรงเล็บเข้า”

จื่อโยมองมายังฉู่เชียนหลีด้วยความรันทด: “ไม่ไปได้ไหม”

“แผนการที่เกี่ยวกับสถานเก้าทมิฬ ข้าไม่ใช่บอกกับเจ้าไปอย่างชัดเจนแล้วหรือ? ต่อไปเจ้าก็เพียงแค่จะต้องบำรุงรักษาการขับเคลื่อนของค่ายกลให้ได้เท่านั้น หลังจากนั้นก็ปรับแก้พืชพรรณพวกนั้นอย่างต่อเนื่อง ต้องมีสักวันที่สถานเก้าทมิฬสามารถฟื้นกลับมามีชีวิตชีวาได้อีกอย่างแน่นอน ข้าจะมาจับจ้องอยู่แต่ที่ตรงนี้ก็จะเป็นการเปล่าประโยชน์”

“เหตุผลข้าก็ทราบดี หลักการข้าก็เข้าใจดี แต่ว่า......ไม่ง่ายเลยที่จะมีคนที่เข้าใจข้าอย่างเจ้ามาอยู่ข้างกายข้าคนหนึ่งได้ เจ้าไปแล้ว ข้าก็ยังต้องเฝ้าที่นี่อยู่อีก ไม่รู้ด้วยว่านานเท่าไหร่”

“ที่สำคัญคือข้าก็ไม่มีทางที่จะอยู่เป็นเพื่อนเจ้าที่นี่ได้ตลอดไปหรอกนะ เจ้าเป็นราชินีของสถานเก้าทมิฬ ก็คิดหาวิธีดูว่ามีหนทางที่จะจากที่นี่ไปอย่างสิ้นเชิงหรือไม่”

จื่อโยกะพริบตา น้ำตาเจิ่งนองและมองมายังฉู่เชียนหลี มองมาด้วยท่าทางที่ผิดหวัง: “จะไปจริงๆ เหรอ?”

“แม้ว่าข้าจะอยู่ต่ออีกหลายวันก็เถอะ แต่สุดท้ายแล้วก็ย่อมต้องไปอยู่ดี”

“งั้นเจ้าจะอยู่ต่ออีกกี่วันเหรอ?”

ฉู่เชียนหลีเอ่ยปากกล่าว: “อย่างมากก็รอจนดอกทมิฬเบ่งบานออกมาอย่างเต็มที่ บัดนี้ได้งอกดอกกระดูกออกมาแล้ว น่าจะต้องใช้เวลาอีกสิบกว่าวันได้ ก็สามารถสุกงอมจนเด็ดไปได้แล้ว”

จื่อโยอดไม่ได้ที่จะแอบด่าว่าเจ้าดอกทมิฬนั้นว่าช่างทำให้คนผิดหวังจริงๆ ตอนนั้นอยู่ที่นครจิ่วโยอ๋องก็มีความปิดบีงตนเองเป็นอย่างมากเหลือเกิน สิบปีถึงจะออกดอกทีหนึ่ง สุดท้ายมาอยู่ในมือของฉู่เชียนหลี ก็เปลี่ยนมาเป็นว่านอนสอนง่ายขึ้นมาอย่างจริงจังเลย ให้โตขึ้นก็โตขึ้น ความสงบเสงี่ยมเจียมตัวแม้แต่นิดก็ไม่มี

“อันนั้นหากพอพิจารณาระหว่างความสัมพันธ์ที่มีความสุขเช่นนี้ของเราทั้งสองคน เจ้าจะรับปากคำร้องขอของข้าครั้งสุดท้ายได้หรือไม่?”

ฉู่เชียนหลีสังเกตอาการของจื่อโยครู่หนึ่ง แม้จะบอกว่าอยากจะเอานางโยนใส่เข้าไปในหม้อทอดน้ำมันบ่อยครั้งก็ตาม แต่ตอนนี้ยังไงนางก็เป็นคนทำงานมือวางอันดับหนึ่งภายใต้การสั่งการของตน การไว้หน้าในจุดนี้ก็ยังคงต้องมีให้บ้างแหละ