บทที่ 740 ตอนพิเศษ: ตี้จวินไล่ตามภรรยาไปสถานเก้าทมิฬตอน 53

ภายใต้การพยายามของฉู่เชียนหลีอย่างต่อเนื่อง แรงบันดาลใจที่ผู้อาวุโสรองช่วยเอ้อร์เป่าออกแบบชุดกระโปรงปะทุออกมาอย่างเปี่ยมล้น เส้นใยไหมถูกใช้หมดอย่างรวดเร็ว แล้วก็เลยจำเป็นต้องมาขอความช่วยเหลือจากโม่หลี

หลังจากที่โม่หลีได้เห็นวัตถุดิบของชุดกระโปรงเล็กแล้ว จึงไม่ลังเลเลยที่จะเอาเส้นใยไหมในมือของตนอุทิศให้ออกไปทั้งหมด

ดังนั้นผู้อาวุโสรองนอกจากจะต้องดูแลเด็กๆ ในทุกๆ วันแล้ว ยังเพิ่มภาระใหม่มาอีกอย่างหนึ่งด้วย นั่นก็คือคอยจับตามองเทียนชูและเทียนเสวียนบุกเบิกบทละครอย่างพยายาม ตัวละครหลักในนั้นแน่นอนว่าต้องเป็นเซินเป่าและเอ้อร์เป่าอยู่แล้ว

ผู้อาวุโสใหญ่ยังมาหาเฟิ่งเสวียนตู้เพื่อหารืออย่างเป็นพิเศษ ตัดสินใจว่าบทละครเล่มนี้ต้องถูกจัดให้เป็นฉบับสิ่งสะสมลับสุดยอด เผ่าหงส์โดยทั่วไปต่างไม่คู่ควรที่จะมี มีเพียงคนที่อุทิศอย่างยิ่งใหญ่ต่อเผ่าหงส์เท่านั้นจึงจะสามารถขอสิทธิ์นั้นได้

ฉู่เชียนหลีรู้สึกว่ามันไม่มีเหตุผลเอาซะเลย แม้ว่าพวกหงส์ต่างก็ชอบเด็กทารกมากเป็นพิเศษ แต่เจ้าใช้เล่มบทละครเช่นนี้หนึ่งเล่มมาเป็นรางวัลกระตุ้นเผ่าหงส์ให้พยายามอุทิศตน เป็นเรื่องที่ดูเกินเรื่องไปหน่อยใช่หรือไม่ล่ะ?

สุดท้ายนางก็ยังไม่ได้กล่าวถึงความคิดของตนเลย ก็เห็นเทียนเฉวียนและยู่เหิงรวมทั้งพวกเผ่าหงส์ทั้งฝูงที่เข้ามาด้วยดวงตาเป็นประกายอย่างแปลกประหลาด ค่อยๆ มาที่ด้านหน้าของผู้อาวุโสใหญ่ แล้วถามว่าช่วงนี้มีโอกาสได้ทำการอุทิศตนอย่างกระตือรือร้นอะไรบ้างหรือเปล่า

สามารถเข้าใจในคำพูดของเขาได้ว่าจะบทละครหรือไม่บทละครไม่สำคัญ ที่สำคัญก็คือเต็มใจที่จะอุทิศตนให้โดยไม่เห็นแก่ตัว

พอฉู่เชียนหลีเห็นฉากที่อยู่ตรงหน้าได้เพียงแอบขยับมุมปากไปมาไปตามพวกเขา

แต่ที่ทำให้นางไม่คาดคิดก็คือเดิมคิดว่าหงส์หลายตัวนี้ที่สนิทกับเอ้อร์เป่าจะชอบอัลบั้มเล่มนี้เป็นพิเศษ คาดคิดไม่ถึงเลยจริงๆ ว่ารางวัลนี้จะทำให้หงส์นับไม่ถ้วนพยายามต่อสู้ฟาดฟันกันขึ้นมาในช่วงเวลานับร้อยปีต่อจากนี้

หลังจากร้อยปีไปแล้วกลิ่นอายของการต่อสู้ของอัลบั้มครั้งนี้จึงค่อยๆ สงบลงได้ แต่ก็ไม่ใช่เพราะว่าพวกหงส์จะไร้ความสนใจไปหรอกนะ ที่สำคัญก็คือเพราะว่าอัลบั้มถึงฉบับสุดท้ายแล้วอย่างสิ้นเชิง และคนที่มีอัลบั้มให้ตายก็ไม่ยอมเปลี่ยนมือเด็ดขาด อยากได้ก็ไม่มีแล้ว

แน่นอนอยู่แล้ว นี่คือคำพูดตอนท้าย

เล่นเสียงดังโวยวายเป็นเพื่อนเอ้อร์เป่ามาพักหนึ่ง ฉู่เชียนหลีก็ไปสำรวจดูดอกทมิฬ

ตามการคาดการณ์ของนาง วันนี้เป็นวันที่ดอกทมิฬจะเบ่งบานพอดี ได้รับเอาดอกทมิฬมา ก็สามารถออกจากที่นี่ไปได้แล้ว จากนั้นก็ไปเก็บรวบรวมตัวยาต่อ

แต่คิดไม่ถึงว่ากิ่งด้านสาขาและใบที่เขียวชอุ่มของดอกทมิฬก็เติบโต แต่ดอกกระดูกนั้นกลับไม่ผลิบานออกมาเสียที

ฉู่เชียนหลีสำรวจดูค่ายกลที่อยู่รอบกระถางอย่างละเอียด ก็ไม่ได้พบว่าไม่มีตรงไหนที่ไม่ปกติเลยแม้แต่นิด

“ดอกไม้นี้ทำไมจึงยังไม่บานล่ะ?”