บทที่ 741 ตอนพิเศษ: ตี้จวินไล่ตามภรรยาไปสถานเก้าทมิฬตอน 54

ฉู่เชียนหลีมองดูว่าดอกทมิฬทำไมจึงไม่ยอมบานเสียที ก็อดไม่ได้ที่จะนึกถึงตอนนั้นที่หาองค์กรกาลเวลาของลูกสาวตนเองพบ เดิมก็กอดเอาไว้ดูท่าที ตรวจสอบดูว่าที่แท้แล้วนั้นเป็นพวกเขาที่ทำเรื่องอะไรบางอย่างในที่ลับหรือไม่ คิดไม่ถึงว่าพอได้กำไลหยกเลือดหงส์มาลองดู ก็เดาไว้ไม่ผิดจริงๆ เลยอย่างคาดไม่ถึง

ตามองไปยังเสียงฟ้าร้องที่รวมตัวเข้าหากันอีกครั้ง ความโมโหในใจของฉู่เชียนหลีเก็บงำเอาไว้ไม่ไหวแล้ว

ปลดลปล่อยการระงับไว้ของพลังทิพย์ พลังที่พลุ่งพล่านตระหง่านออกไปราวกับภูเขาและทะเลก็ไม่ปาน

รังสีแสงของแหวนจิตหงส์เปล่งประกายออกมา ผนึกรวมออกมาเป็นกระบี่ยาวที่ส่องแสงออกมาเป็นรังสีเย็บวาบหนึ่งเล่ม นางกำกระบี่ยาวไว้แน่น ดวงตาที่เต็มไปด้วยเพลิงพิโรธมองไปยังเมฆที่คำรามพลิกลอยไปมาบนท้องฟ้าในทันที

“ตอนนั้นพวกเราคุยกันถึงเงื่อนไขไว้ดีแล้ว รอข้าเสร็จสิ้นภาระหน้าที่แล้วก็จะถอนตัวอย่างเต็มรูปแบบ บัดนี้กลับเบี่ยงประเด็นมาที่ลูกสาวของข้าอย่างไม่คาดคิด ในเมื่อเป็นเช่นนี้ งั้นก็อย่าโทษว่าข้าไปหาด้วยตัวเองแล้วก็จัดการพวกเจ้าเสีย!”

เฟิ่งเสวียนตู้เงยหน้าขึ้น ร่างสั่นไหวครู่หนึ่ง จากนั้นปรากฏเป็นร่างของฉู่เชียนหลีที่อยู่ข้างกาย กระบี่ยาวถูกจับไว้ในมือเช่นเดียวกัน

“ฮูหยิน ที่แท้แล้วใครที่เป็นคนลงมือกัน?”

กล้าจะมีส่งผลต่อชีวิตของลูกสาวเขาในที่ลับ อันดับแรกต้องถามเขาที่เป็นตี้จวินหงส์ผู้นี้ก่อนว่ายอมหรือไม่

แสงในดวงตาของฉู่เชียนหลีสั่นไหวจางๆ หันหน้ามองมายังเฟิ่งเสวียนตู้: “เจ้าขี้เหร่ เจ้าไม่สงสัยที่มาที่ไปของข้าเหรอ?”

ในแววตาของเฟิ่งเสวียนตู้เต็มไปด้วยความรัก: “ฮูหยินตัดสินใจจะบอกข้าแล้วเหรอ?”

ฮูหยินของตนมีความสามารถที่แปลกประหลาดทั้งตัวเช่นนี้ แน่นอนว่าเขาก็สงสัย เพียงแต่ว่าหากเปรียบกับการสืบหาความจริงพวกนี้แล้วนั้นเขาให้ความสำคัญกับเชียนหลีว่าจะใช้ชีวิตไปได้อย่างมีความสุขตามปรารถนาหรือไม่ ดังนั้นเลยไม่เคยถามมาตั้งแต่ต้นอยู่แล้ว บัดนี้เชียนหลียินยอมที่จะบอกเขา แน่นอนว่าย่อมเป็นเรื่องที่ขอก็ขอมาไม่ได้

พอดีสถานเก้าทมิฬก็อยู่จนเบื่อไปหมดแล้ว ข้าพาเจ้ากลับไปเจอเพื่อนเก่าเสีนหน่อย ถือโอกาสช่วยตัดหัวพวกเขาไปเลย!”

เจ้าโง่ทั้งกลุ่มเลย!

ก็ไม่คิดดูว่าตอนนั้นประจบประแจงร้อยเล่มเกวียนต่อหน้าของตนเช่นไรบ้าง บัดนี้เห็นนางไม่ได้กลับไปนาน กล้าที่จะวางกับดักในที่ลับอย่างเงียบๆ งั้นเหรอ?

จะว่าไปแล้วเรื่องราวที่อยู่ในกาลเวลาพวกนั้นมันจะง่ายดายเกินไปหน่อย ไม่สามารถทำให้พวกเขาได้รับรู้ถึงความรู้สึกร้อนรนจนเผาไหม้ขนคิ้วได้ตลอดเวลา ดังนั้นก็เลยมีเวลามาก่อเรื่องโน่นนี่นั่นทางนี้ของตน

ในเมื่อเป็นเช่นนี้ งั้นตนก็จะกลับไปเติมเชื้อไฟให้พวกเขา!