บทที่ 742 ตอนพิเศษ: ตี้จวินไล่ตามภรรยาไปสถานเก้าทมิฬตอน 55

ช่องเซียนผนึกรวมเข้าหากันอีกครั้ง พลังทิพย์ที่อยู่รอบกายของฉู่เชียนหลีปะทุขึ้นอย่างแรงกล้า ลมปราณยิ่งปะทุก็ยิ่งแข็งแกร่งขึ้นเรื่อยๆ

นางเงยหน้ามองไปบนเส้นขอบฟ้า

เมฆที่แปรปรวนบนท้องฟ้าทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ เดิมคิดว่าสายฟ้าจะลงมาในทันที แต่น่าเสียดายรอไปครึ่งชั่วยาม เมฆสายฟ้าก็ได้เพียงลอยกลิ้งหายไปอย่างรวดเร็ว ไม่มีท่าทีว่าจะผ่าลงมาเลยแม้แต่นิด

“ฮึ? เกิดอะไรขึ้น?”

เจ้าโง่เทียนเต้านี้เปลี่ยนใจแล้วหรือ?

ในตอนที่ทุกคนกำลังสงสัยอยู่ เมฆดำเล็กๆ ก้อนหนึ่งก็ค่อยๆ พัดลอยลงมาจากบนท้องฟ้า และมาอยู่ที่ข้างหน้าของฉู่เชียนหลีด้วยความระมัดระวังตลอดทาง ร่างที่อ้วนท้วนบิดไปมา ราวกับว่ารู้สึกเกรงใจอยู่บ้างเล็กน้อย

“เจ้าท่าน ไม่พบกันนานเลย”

เสียงเด็กหย่านมเสียงหนึ่งดังมา

จื่อโยได้ยินเสียงนี้ ดวงตาเป็นประกายขึ้นแล้วก็รีบลอยขึ้นไปทันที บีบเมฆดำอ้วนไว้ในกำมือ ใช้แรงนวดไปมา มือรู้สึกดีสุดๆ ไปเลย

“ว้าว พี่น้อง นี่มันคืออะไรกัน บีบแล้วมันสนุกติดใจจริงๆ เลย”

ฉู่เชียนหลียิ้มขึ้นมาที่มุมปาก: “ข้าเตือนให้เจ้าปล่อยมันลงเสีย”

เมฆดำน้อยรับรู้ถึงความสนิทแนบชิดของจื่อโย รีบบิดตัวอ้วนๆ กลิ้งไปมาทันที แล้วก็เข้าไปแอบอยู่ในอ้อมอกของจื่อโย เต็มไปด้วยท่าทางร้องขอที่คุ้มครอง

“ฮือๆ พี่สาวคนสวย ปกป้อมหยุนหยุน แนบชิดๆ”

“ฮ่าๆๆ”

จื่อโยดีใจใหญ่เลย ถูกฉู่เชียนหลีและคนอื่นๆ บีบบังคับให้เป็นคนใช้แรงงานมานานขนาดนั้น ในที่สุดก็มีคนมองทะลุรูปลักษณ์กรอบนอกที่เป็นคนใช้แรงงานอย่างดื้อดึงของนาง และค้นพบจิตวิญญาณที่แท้จริงของนางเสียที?

“เจ้าเด็กดีตัวน้อย อย่ากลับไปเลย พี่สาวจะปกป้องเจ้าเอง”

“ฮือๆ พี่สาว เจ้าช่างดีจริงๆ”

เมฆดำน้อยซุกตัวเข้าไปในอ้อมอกของจื่อโย เปี่ยมไปด้วยท่าทางเชื่อฟังอ่อนนุ่ม

ฉู่เชียนหลียกมือขึ้นจับที่หน้าอก สีหน้าค่อยๆ เปลี่ยนไป

เฟิ่งเสวียนตู้รีบเข้ามา แล้วยกมือประคองนางเอาไว้ มีความกังวลอยู่ในดวงตานั้น: “ฮูหยิน เจ้าเป็นอะไรไป? เป็นเพราะเมื่อครู่ผนึก