บทที่ 746 ตอนพิเศษ: ตี้จวินไล่ตามภรรยาไปสถานเก้าทมิฬตอน 59

จื่อโยที่ขุ่นเคืองได้ตัดสินใจหยุดงาน เต่าเสวียนและพวกอสูรเสวียนทั้งหมดมองมาที่นางที่ด่าว่ากลิ้งไปมาอยู่ที่นั่นจนจบอย่างสงบ แล้วก็ลากไปทางด้านค่ายกลนั้นอย่างเด็ดขาด และจัดส่งพลังเก้าทมิฬไปอย่างต่อเนื่อง

เดิมทีฉู่เชียนหลีวางแผนไว้ว่ารอให้ดอกทมิฬเบ่งบานออกมาแล้วก็จะจากไป บัดนี้เกิดเรื่องคาดคิดก็คือกลายเป็นหัวหน้าของสถานเก้าทมิฬไปแล้ว แน่นอนว่าท่าทีการปฏิบัติต่อที่นี่ก็เลยแตกต่างไปจากเดิมโดยธรรมดา

ต่อไปก็เพียงแค่เอาที่นี่ไว้เป็นสถานที่ที่จะให้เซินเป่าและเอ้อร์เป่ามาเที่ยวเล่นได้ ทรมานตามอำเภอใจไปสักหน่อยก็สิ้นเรื่องแล้ว บัดนี้ตัดสินใจที่จะก่อสร้างสถานที่พักผ่อนหย่อนใจแห่งนี้ให้ดียิ่งขึ้นไปอีก

ดังนั้นจื่อโยและพวกอสูรเสวียนในสถานเก้าทมิฬก็โดนลูกหลงไปด้วยอย่างไม่รู้ตัว เมื่อก่อนทำงานยังไงก็ยังพอมีเวลาไปอยู่เป็นเพื่อนภรรยาบ้าง บัดนี้ยุ่งจนเส้นเอ็นตึงไปทั้งสี่ขาแล้ว

แต่ทว่าพวกอสูรเสวียนดูมีความสุขอยู่ในนั้น พวกเขากำลังทำงานกันอยู่เหรอ? ไม่ใช่!

พวกเขากำลังสร้างสภาพแวดล้อมในการดำรงชีวิตที่ดีงามยิ่งขึ้นให้แก่ภรรยาของตน ดังนั้นคนทำงาน วิญญาณทำงาน ทั้งหมดต่างเป็นคนเหนือคนทั้งนั้น วันนี้ทำงานเหนื่อยกระอักเลือด พรุ่งนี้ภรรยาก็อยู่คฤหาสน์แล้ว!

ไม่พูดแล้ว ไปขนย้ายอิฐต่อแล้ว

ฉู่เชียนหลีมองดูอสูรเสวียนทั้งหมดที่ยุ่งวุ่นวายไปหมด ก็ยิ้มออกมาที่มุมปากได้

อย่าว่าแต่อสูรเสวียนเหล่านี้ที่อยู่ในสถานเก้าทมิฬเลย พวกมันดูเชื่อฟังมากยิ่งกว่าพวกที่อยู่ด้านนอกนั้นเยอะเลย

ตามที่การสร้างสถานเก้าทมิฬราบรื่นขึ้นทุกวัน พืชพรรณสีเขียวที่ได้รับการปรับปรุงค่ายกลออกมาก็ยิ่งมากขึ้นเรื่อยๆ

รอบๆ นครจิ่วโยอ๋องค่อยๆ เปี่ยมไปด้วยความมีชีวิตชีวา และดอกทมิฬที่มีเปลือกนอกปกคลุมอยู่นั้น ในที่สุดก็ค่อยๆ ผลิบานเกสรตัวผู้ออกมาในยามค่ำคืน

ฉู่เชียนหลีรับรู้ได้จึงลุกขึ้นมาในตอนค่ำคืนดึกดื่นอย่างยากเย็น รอคอยการเบ่งบานอย่างสมบูรณ์แบบของดอกทมิฬ หลังจากเด็ดออกมาด้วยความรอบคอบแล้ว ก็ใช้พลังทิพย์หล่อเลี้ยงเอาไว้

เฟิ่งเสวียนตู้อยู่เป็นเพื่อนนางข้างกาย รอนางเก็บดอกทมิฬเรียบร้อยแล้ว ถึงจะกุมมือของนางเอาไว้แน่น

“ฮูหยิน เรื่องของเอ้อร์เป่า......เจ้าจะยอมให้เอ้อร์เป่าคบค้ากับองค์กรกาลเวลาจริงๆ หรือ?”

ฉู่เชียนหลีเงยหน้าขึ้นแล้วมองมาด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยลำแสงแห่งกระแสคลื่นซัดสาด

“เจ้าขี้เหร่ เมื่อก่อนข้าไปเชื่อในชะตาชีวิต แต่เมื่อมาพบเจอกับเจ้าที่นี่เอง เป็นครั้งแรกที่ข้าเชื่อเลยว่าอะไรที่กล่าวไว้ว่าในบรรดาสรรพสิ่งทั้งหลายฟ้าย่อมกำหนดมาแล้ว เฟยหรั่นก็ย่อมมีชะตาชีวิตของนางเอง พวกเราเป็นพ่อแม่สามารถเป็นที่พึ่งให้นางได้ แต่กลับไม่อาจเป็นกรงครอบนางเอาไว้ได้ กักขังนางไว้อยู่ข้างกายตลอดไปอย่างโหดร้าย”