บทที่ 747 ตอนพิเศษ: ตี้จวินไล่ตามภรรยาไปสถานเก้าทมิฬตอน 60

เรื่องที่เกี่ยวข้องกับเฟิ่งเสวียนตู้ในอดีตที่ผ่านมานั้น ฉู่เชียนหลีก็ไม่ได้เอ่ยปากถามมากมาก่อนเลย ก็เฉกเช่นเดียวกับเฟิ่งเสวียนตู้ที่ไม่ได้ต้อนถามช่วงเวลา 300 กว่าปีนั้นที่อยู่ที่องค์กรกาลเวลาว่าเป็นมาอย่างไรบ้าง

การคบหากันของคู่รักมากมาย โดยส่วนใหญ่แล้วต่างก็ชอบที่จะสืบสาวหาความถึงเรื่องในอดีตให้ถึงที่สุด เมื่อรู้ถึงเรื่องที่ไม่ดีขึ้นมาบ้าง ก็จะไม่มีความสุข จนอาจจะส่งผลให้เกิดการทะเลาะกันขึ้นมาของคนที่งสองคนขึ้นก็ว่าได้

ฉู่เชียนหลีกลับไม่เป็นเช่นนั้น นางรู้สึกว่าไปยึดติดกับสิ่งในอดีตที่ผ่านมาแล้วไม่สามารถไปแก้ไขอะไรได้พวกนั้น นางชอบที่จะใช้ชีวิตในตอนนี้กับเจ้าขี้เหร่มากกว่า สร้างความหวานชื่นระหว่างพวกเขาสองคนด้วยกัน

ใช้ความหวานในตอนนี้มากลบเกลื่อนความขมขื่นในอดีต ก็ดีขึ้นมากเลยไม่ใช่เหรอ?”

วันต่อมา พอจื่อโยรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาก็รู้ข่าวที่ดอกทมิฬได้เบ่งบานออกแล้ว จู่ๆ ก็ถลำลึกเข้าสู่ห้วงแห่งความวิตกกังวลขึ้นมา

หากไม่ใช่ว่าสภาพในตอนนี้ไม่มีทางที่จะเสียผมไป นางก็น่าจะงามได้เท่าเทียมกับผู้อาวุโสใหญ่

ฉู่เชียนหลีนอนพอแล้วก็ลุกขึ้นมา เพิ่งจะเปิดประตูออกมาก็สบตาเข้ากับความไม่พอใจของนาง

“พี่น้อง เจ้าไม่ต้องแสร้งมาทำเป็นปีศาจก็เหมือนมากพอแล้ว ไม่ต้องแสร้งทำโดยเฉพาะหรอก”

“ฮือๆ ฉู่เชียนหลี เจ้าใช่พี่น้องที่ดีของข้าหรือเปล่าเนี่ย?”

“นับว่าใช่นะ”

“งั้นเจ้าเพียงเพื่อข้าแล้ว ที่สถานมรณาแห่งนี้จะอยู่ต่ออีกสักช่วงเวลาหนึ่งไม่ได้เหรอ? ที่นี่ไม่มีเจ้า มันไม่ได้จริงๆ นะ!”

ฉู่เชียนหลียืดเอวที่เมื่อยล้าเดินออกมาด้านนอก: “เจ้าพูดคำพูดเมื่อครู่ของเจ้าอีกรอบหนึ่ง”

“เจ้าสามารถเพื่อข้าแล้ว อยู่ต่อที่สถานมรณาอีกระยะเวลาหนึ่งได้ไหม?”

“ไม่ใช่ประโยคนี้”

จื่อโยสงสัย แต่กลับเอ่ยปากพูดออกมาอย่างเชื่อฟัง: “ที่นี่ไม่มีเจ้าไม่ได้จริงๆ”

“ก็ไม่ใช่ประโยคนี้อีก เป็นประโยคเริ่มแรกสุดเลย”

“เจ้าเป็นพี่น้องที่ดีของข้าไม่ใช่หรือ?”

“ไม่ใช่ ไปให้พ้น!”

“แงๆๆ!” จื่อโยสิ้นหวังไปเลยในหนึ่งวินาที “สถานเก้าทมิฬยังไงก็เป็นที่ช่วยฟูมฟักดอกทมิฬ ช่วยเจ้าเป็นอย่างมากเลยนะ ทำไมเจ้าถึงได้เหมือนดังผู้ชายเลวๆ พวกนั้นได้ ใช้เสร็จก็ทิ้งน่ะ?”

“พวกค่ายกลต่างก็เป็นอะไรที่จำต้องได้ แต่ข้าอยู่ที่นี่ไปมันก็ไม่มีประโยชน์อะไรหรอก”