บทที่ 749 ตอนพิเศษ: ตี้จวินไล่ตามภรรยาไปสถานเก้าทมิฬตอน 62

ตามฝ่ามือหนึ่งฝ่ามือของฉู่เชียนหลีที่ซัดลงไป ค่ายกลที่ลึกลับซ้ำซ้อนนั้นจู่ๆ ก็มีลำแสงสีเงินสว่างออกมาหนึ่งเส้น ลำแสงสีเงินค่อยๆ พุ่งไปบนท้องฟ้า กดประทับไปบนรอบต่อของสถานเก้าทมิฬอย่างสะท้านไปอย่างต่อเนื่องในทันที สุดท้ายประตูใหญ่สีเงินก็ถูกเปิดออกเพื่อให้ผู้คนผ่านไปได้

จื่อโยตื่นเต้นจนยากที่จะทนไหวมานานแล้ว ได้ยินว่าฉู่เชียนหลีบอกว่าสามารถออกไปได้แล้ว ก็ไม่รอให้คนอื่นได้ตอบสนอง ตนเองก็พุ่งออกไปทางประตูใหญ่ก่อนเลย

ลำแสงบนประตูใหญ่สั่นไหวขึ้น นาทีต่อมาร่างของจื่อโยก็หายวาบไปเลย

ฉู่เชียนหลีปัดมือไปมา แล้วยกมือเกาหูครู่หนึ่ง

ไม่มีเสียงบ่นน่ารำคาญของพี่น้องคนนี้ หูก็สบายขึ้นมาในทันทีเลย

สายตาของเฟิ่งเสวียนตู้ค่อยๆ ขยับ: “ฮูหยิน ทางเชื่อมที่เจ้าเปิดใช้งานนี้ ดุเหมือนว่าจะไม่ใช่สถานที่จะพวกเราเข้ามา”

ฉู่เชียนหลีพยักหน้า บนใบหน้านั้นแฝงไว้ด้วยสีแห่งความภาคภูมิใจพาดผ่าน

“แน่นอนว่าไม่ใช่ ทางเชื่อมเมื่อก่อนไม่ค่อยมั่นคง และก็ถูกข้าทลายจนพังไม่เป็นท่าไปอีก หากคนที่เข้าออกเยอะเกินไปก็จะกระทบต่อรอยต่อผนึกทั้งหมด ดังนั้นข้าก็เลยเปิดประตูลับแห่งใหม่ขึ้นมา และปรับแก้ค่ายกลนี้สักเล็กน้อย และยังสามารถเชื่อมต่อกับห้วงกาลเวลากำไลหยกของข้าได้อีกด้วย ตั้งแต่วันนี้ไปหากมีใครมายั่วให้ข้าไม่พอใจละก็ ข้าก็เพียงแค่โยนเข้าไปตามอำเภอใจเท่านั้น โยนมาที่นี่ให้มาขุดทรายกับพวกอสูรเสวียนด้วยกันเลย ไม่ปรับแก้ให้เรียบร้อย ก็จะไม่ปล่อยให้พวกเขาออกไปได้แน่นอน ก็นับว่าเป็นการใช้ประโยชน์จากสวะได้เช่นกัน”

ได้ยินคำพูดนี้แล้วพวกหงส์ทั้งหลายต่างก็ตัวสั่นไปตามๆ กันเลย จากนั้นก็ปรากฏเป็นรอยยิ้มที่นับถือออกมาโดยที่ไม่ได้นัดหมายกันต่อหน้าฉู่เชียนหลี

“ราชินีหงส์ทรงพลัง ราชินีหงส์เยี่ยมจริงๆ”

“ราชินีหงส์ดี ราชินีหงส์ยอดเยี่ยม ราชินีหงส์

พวกเขาเชื่อฟังห็คือเชื่อฟัง บนโลกนี้ก็หาหงส์ที่เชื่อฟังยิ่งกว่านี้เช่นพวกเขาไม่ได้อีกแล้ว

สายตาของเฟิ่งเสวียนตู้เป็นประกายขึ้นมา สายตากวาดมองไปยังร่างของลูกน้องที่ไม่สบายใจเหล่านั้นรอบๆ จู่ๆ ก็มีความนึกคิดหนึ่งขึ้นมา

คืนนี้ปรึกษาหารือกับฮูหยินของตนดีๆ สังเกตการณ์ดูแผนการการปรับแก้ของลูกน้องสักหน่อย หลีกเลี่ยงการเกิดความไม่สบายใจขึ้นในฝูงแล้วก็จะมาแย่งความรักความเอ็นดูจากเจ้านายกับเขาในทุกวันได้

เฟิ่งเสวียนตู้คิดอยู่ จู่ๆ ก็คิดปัญหาออกมาได้หนึ่งอย่าง

“งั้นหากพวกเราออกไปจากตรงนี้ น่าจะไปถึงที่ใด หรือว่าเป็นเขาไร้เงาที่เดิมเหรอ?”