บทที่ 751 ตอนพิเศษ: ตี้จวินไล่ตามภรรยาไปสถานเก้าทมิฬตอน 64

ได้ยินคำพูดของฉู่เชียนหลีแล้วจื่อโยก็จ้องมองไปทางนางอย่างอึ้งๆ ไป

“ข้ายังอยากจะไปทุกหนทุกแห่งกับเจ้าอยู่เลยนะ หากเจ้าไม่อยู่ที่นี่ งั้นข้าไปเที่ยวเล่นไปก็ไม่มีความหมายอะไรเลยน่ะสิ?”

ฉู่เชียนหลีมองไปยังสีหน้าที่โดดเดี่ยวเหงาหงอยของนาง ก็อดไม่ได้ที่จะขำออกมา: “ทำไม นี่ถ้าไม่รู้นึกว่าเจ้ามีความรักที่ลึกซึ้งต่อข้าเสียอีก?”

เฟิ่งเสวียนตู้ได้ยินคำพูดนี้ดวงตาก็สั่นประกายขึ้นมาทันที ในใจก็แวบเป็นแสงแห่งการปกป้องขึ้นมา

ซ่างอวี้และจงอวี้นั้นช่วงนี้ก็ไม่รู้ว่าเป็นอะไรไป คิดไม่ถึงว่ายังมีการก่อตั้งสมาคมที่ชื่อแปลกประหลาดขึ้นมาด้วย

ดูเหมือนว่าจะชื่ออะไรนะ เพื่อประจบสอพลอและต่อสู้เพื่อชีวิต เป้าหมายที่สำคัญที่สุดในนั้นก็ดูเหมือนว่าจะอยู่ข้างกายของฮูหยินตนเองเพื่อเป็นราชาแห่งการประจบสอพลอ

เดิมคิดว่าในนั้นน่าจะมีเพียงผู้ฝึกตนชายเท่านั้น แต่กลับไม่อยากให้เทียนเสวียนไปสืบดูเลย ก็เลยพบอย่างคาดไม่ถึงว่าผู้หญิงในนั้นเยอะมากกว่าผู้ชายเสียอีก ช่างเป็นเรื่องที่ไม่อาจคาดคิดได้เลยจริงๆ

ดังนั้น จื่อโยที่อยู่ตรงหน้านี้แม้ว่าจะเป็นผู้หญิง แต่ก็ไม่ป้องกันไว้ไม่ได้

จื่อโยกระแอมออกมาหนึ่งเสียง: “กำไลหยกเลือดหงส์ของเจ้าสามารถขึ้นรูปออกมาได้ ก็มีผลงานของข้าอยู่ในนั้นส่วนหนึ่ง นี่ข้าก็ไม่ได้จะสอดส่องจับผิดเจ้าอยู่ตลอดเวลาเสียหน่อย อย่าหยิบกำไลหยกมาทำอะไรบ้าๆ ได้ไหม?”

“งั้นข้าก็ต้องขอบคุณเจ้ามากเลย รอข้ายุ่งเสร็จก่อน แล้วหากมีธุระอะไรที่ต้องจัดการจริงๆ ก็จะกลับมาให้เจ้าดูนะ เพื่อเลี่ยงไม่ให้เจ้าจะต้องเป็นห่วงอกสั่นหวั่นไหวไปทุกวัน พอแล้วล่ะ งั้นพวกเราก็ไปก่อนนะ เจ้าอยู่ที่เขาไร้เงาก็ปรับตัวเอาหน่อยละกัน และก็ถือโอกาสอย่าลืมศึกษาอี้จิงที่อยู่ในมือเจ้าต่อเนื่องด้วยล่ะ”

จื่อโยมองดูทิวทัศน์รอบๆ ที่เต็มไปด้วยเสียงนกร้องและกลิ่นหอมของดอกไม้ ก็อดไม่ได้ที่จะอ้าปากเอ่ย: “รอก่อน หรือไม่เช่นนั้นเจ้าก็ส่งข้ากลับไปเถอะ ข้ารู้วึกว่าทางด้านนครจิ่วโยอ๋องนั้นยังก่อสร้างไม่ดีเท่าไร ยังต้องพยายามต่อไปอีก”

ฉู่เชียนหลีมองดูสีหน้าที่เคร่งเครียดของนาง ในใจก็มีความแน่ชัดพาดผ่านขึ้นมา: “พี่น้อง แม้แต่ข้า เจ้ายังกล้าที่จะยั่วยุเลย นับประสาอะไรกับการหวาดกลัวสภาพแวดล้อมแปลกหน้าที่อยู่รอบๆ นี้เล่า?”

“เจ้ากำลังพูดจาส่งเดชอะไรกัน ข้านี่เหรอจะกลัว?”

“ในเมื่อไม่กลัว งั้นก็ไปเดินดูรอบๆ หน่อยไป สถานเก้าทมิฬกักขังเจ้าไปนานเป็นเวลาหลายปีเช่นนี้ บัดนี้เจ้าเป็นอิสระแล้ว สามารถไปทำในสิ่งที่เจ้าอยากทำได้แล้ว แต่อย่าเพียงเพราะกลัวก็เลยเกิดอาการเก็บเนื้อเก็บตัวขึ้นมา ไม่กล้าที่จะเดินไปข้างหน้าต่อ?”

“ก็บอกไปแล้วว่าข้าไม่กลัว”

“อืม ใช่ เจ้าสามารถทนรับอารมณ์แปรปรวนที่ปะทุรุนแรงของผู้หญิงอย่างข้าได้เชียวนะ แน่นอนว่าไม่มีอะไรต้องกลัวอีกแล้ว กล้าหาญเข้าจื่อโย อย่ากลัวความยากลำบาก สู้ๆ!”

ฉู่เชียนหลีหันหน้ามองมายังเฟิ่งเสวียนตู้: “เจ้าขี้เหร่ พาเจ้าเมฆอ้วนท้วนก้อนนั้นไปด้วย จ้าพาเจ้าไปเที่ยวเล่นนะ?”

“ได้”