บทที่ 752 ตอนพิเศษ: ตี้จวินไล่ตามภรรยาไปสถานเก้าทมิฬตอน 65

น้ำเสียงของหัวหน้าท่านนั้นพอดังออกมาแล้วก็เห็นทางทิศทางที่นิ้วมือของนางชี้ไปเมื่อครู่ค่อยๆ ปรากฏเป็นแสงสีแดงออกมา

ค่อยๆ แสงสีแดงนั้นยิ่งแข็งแกร่งขึ้นเรื่อยๆ ในขณะเดียวกันอุณหภูมิทั่วทั้งองค์กรกาลเวลาก็สูงขึ้นด้วยเช่นกัน

ลมปราณและแรงกดดันที่คุ้นเคยก้อนหนึ่งค่อยๆ แผ่ปกคลุมในองค์กรกาลเวลาเอาไว้

“ตูมตาม!”

พวกหัวหน้าขององค์กรกาลเวลาต่างพากันกลืนน้ำลายกันลงไปอึกหนึ่งในเวลาเดียวกัน

“อันนั้น จู่ๆ ก็นึกขึ้นมาได้ว่าข้ายังมีเรื่องของกาลเวลาอีกสองอย่างต้องไปจัดการ ตอนนี้ข้าก้ต้องขอตัวไปแล้วล่ะ พวกเจ้าจะต้องรับหน้าที่ปกป้องความมั่นคงขององค์กรกาลเวลาให้ดีๆนะ รอข้ากลับมา”

หัวหน้าท่านหนึ่งพูดอยู่แล้วก็ใกล้จะวิ่งไป แต่กลับถูกคนที่อยู่ด้านข้างดึงเอาไว้แน่น

“เรื่องอะไรกันที่ต้องให้เจ้าออกตัวลงมือเองเช่นนี้?”

“มีกาลเวลาบางอัน คนและจิงโจ้ตีกันขึ้นมา ที่สำคัญก็คือก็ยังสู้ไม่ได้อยู่ดี......”

“ช่าง......ช่างหนักหนานัก เจ้าไปคนเดียวเกรงว่าก็สู้จิงโจ้ตัวนั้นไม่ได้ พาพวกเราทั้งสองไปด้วย พวกเราไปด้วยกัน”

“ไปอะไรกัน คนสู้กับจิงโจ้ที่ไหนจะสำคัญเท่ากับเมียข้าออกลูกกัน? พวกเจ้าต้านทานอยู่ตรงนี้ครู่หนึ่ง ตอนนี้ข้าจะกลับไปทบทวนดูว่าจะรักษาเมียหรือว่าลูกกันแน่?”

“เจ้าพูดจาเลอะเทอะอะไรกันเนี่ย? หลายคนโตของเจ้าจะแต่งเมียแล้ว เมียของเจ้ายังจะคลอดลูกอีกเหรอ?”

“ตอบสนองความเรียกร้องออกลูกคนที่ 2 ไม่ได้หรือไง?”

หัวหน้าที่ผมร่อยหรอค่อยๆ ก้าวเข้ามา มองดูฉากที่วุ่นวายชุลมุนอยู่ จู่ๆ ก็บันดาลโทสะออกมาเสียงดัง มองไปยังลูกน้องกลุ่มนี้ที่ถูกทำให้ตกใจจนบ้าบอกันไปหมดด้วยความเกลียดชัง

“ไม่ต้องทะเลาะกันแล้ว อยู่ตรงนี้เฉยๆ นี่แหละ วันนี้ใครก็ไปไหนไม่ได้ทั้งนั้น”

“ทำไม เจ้าท่าน ท่านลืมไปแล้วเหรอว่าเหล้าเลิศรสพันปีโบราณพวกนั้นที่ท่านเก็บสะสมเอาไว้ถูกดื่มไปจนเกลี้ยงได้อย่างไร? ยังมีวิกผมพวกนั้นที่ท่านเก็บซ่อนไว้อีก เปลี่ยนไปเป็นไม้ถูพื้นได้อย่างไร?”

เจ้าท่านขององค์กรกาลเวลาจู่ๆ ก็ถูกแทงเข้ามาตรงจุดที่เจ็บปวด มุมปากเผยอขึ้นอย่างน่าเห็นใจ: “ที่สำคัญก็คือในตอนนี้พวกเจ้าคิดอยากจะหนีก็หนีไม่พ้นหรอก”

“นี่เป็นเพราะอะไร?”

“เพราะเมื่อครู่ข้าเพิ่งลองไปแล้ว บริเวณโดยรอบถูกล้อมไว้ด้วยค่ายกลหมดแล้ว”