บทที่ 753 ตอนพิเศษ: องค์กรกาลเวลาของตี้จวินไล่ตามภรรยา ตอนอวสาน

ภายในห้องทำงานขององค์กรกาลเวลา หัวหน้าตำแหน่งรองคนอื่นๆ ต่างพากันถอยหลังไปหนึ่งก้าวตามๆ กัน แล้วพยายามอย่างเต็มที่ที่จะยืนชิดผนัง ให้เจ้าท่านที่ผมน้อยเป็นพิเศษยืนผึ่งอยู่ด้านนอกอย่างมิได้นัดหมายกันเลย

เจ้าท่านแห่งองค์กรกาลเวลาตกใจไปชั่วขณะเลย หันหลังไปจ้องมองพวกลูกน้องของตนอย่างโหดๆ ครู่หนึ่ง

【ข้าเป็นถึงเจ้าท่าน พวกเจ้าทำเช่นนี้กับข้าเหรอ?】

ในขณะเดียวกันทุกคนอื่นๆ นั้นก็ปรากฏรอยยิ้มที่เหนื่อยอ่อนแรงอย่างเจื่อนๆ ออกมา

【เจ้าท่านมีความสามารถมากก็ย่อมทำงานมาก】

【หักเงินเดือน!】

【หักไปเลยตามสบาย】

【แม้แต่เงินพวกเจ้าก็ไม่เอาแล้วเหรอ?】

【เงินหาเอาใหม่ก็ได้ แต่ชีวิตมีแค่ชีวิตเดียว】

ตามที่เห็นแล้วนั้นไม่มีทางที่จะผลักลูกน้องคนอื่นๆ ออกมาเป็นไม้กันหมาได้เลย เจ้าท่านแห่งองค์กรกาลเวลาจึงได้เพียงมองมายัง

ฉู่เชียนหลีด้วยรอยยิ้ม

“เชียนหลีเหรอ ไม่ได้พบกันนานเลย คิดถึงจริงเลย ในที่สุดเจ้าก็รู้ว่าต้องกลับมาเยี่ยมบ้านแม่ของตนบ้างเนอะ?”

ยื่นมือไม่ทำร้ายคนที่หน้าตายิ้มแย้ม ความสนิทชิดเชื้อปานนี้ที่ตนพูดยังชักแม่น้ำทั้งห้าถึงบ้านแม่มาด้วย จอมมารหญิงคงไม่อาจทำลายญาตได้อย่างชอบธรรมหรอกมั้ง?

เซินเป่าสังเกตการณ์สิ่งก่อสร้างที่อยู่ตรงหน้าตระการตาด้วยความสงสัย ดูทางนี้ที ดูทางนั้นที ปากที่นุ่มชมพูนั้นก็ค่อยๆ อ้าออก ท่าทางดูแปลกตาอย่างสุดขีด ไม่รู้ถึงท่าทางที่น่ารักเช่นนี้ของตัวเองแม้แต่นิดเลย ทำให้หัวจของพวกหัวหน้าเหล่านั้นเต้นระรัวเพราะความน่ารัก

“ท่านแม่ ตรงนี้สวยมากเลย!”

และผมของพวกท่านปู่พวกนั้นต่างก็ร่อยหรอมาก เจ้าปู่เฟิ่งบอกว่ามีเทคนิคติดตัวไว้ย่อมสบายตัว บัดนี้ดูไปแล้วก็น่าจะเป็นเช่นนี้จริงๆ

เทคนิคผมปลอมถักของเขาสามารถเอามาใช้การได้แล้ว แต่ก็ไม่รู้ว่าพวกท่านปู่เหล่านี้จะมีเงินหรือเปล่า สามารถซื้อผมปลอมได้กี่อันกัน?

แต่ว่าบนศีรษะของพวกเขามากน้อยยังไงก็ยังมีผมอยู่บ้าง หากใส่วิกผมปลอมไปเป็นไปได้ว่าจะไม่สบายเช่นนั้น

เจ้าท่านแห่งองค์กรที่กำลังมองดูฉู่เชียนหลีที่ยิ้มไม่หยุดจู่ๆ ก็รู้สึกคันหนังหัวขึ้นมา ก็เลยจับไปที่หัวของตนครู่หนึ่ง จากนั้นก็พบว่าผมที่บางเบาอยู่แล้วนั้น แค่เพียงชั่วพริบตาก็ร่วงลงมาอีกกำหนึ่ง

ให้ตายเถอะ?

ไม่อาจให้จอมมารหญิงอยู่ในองค์กรได้จริงๆ เมื่อไหร่ที่นางอยู่ แรงกดดันของตนก็เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ผมก็ย่อมร่วงลงมาเรื่อยๆ!

ฉู่เชียนหลีสังเกตการณ์รอบด้านครู่หนึ่ง สายตาก็มาหยุดอยู่บนร่างของเจ้าท่านแห่งองค์กร ในใจเปี่ยมไปด้วยความปลงอย่างใจหาย

“เจ้าท่าน ท่านบอกว่าเป็นคนบ้านแม่ของข้าไง นี่เป็นครั้งแรกที่ข้าพาลูกมาเยี่ยมเยียนด้วย ของขวัญรับขวัญต้องเตรียมไว้หน่อยไหม?”

“นั่นจำเป็นต้องเตรียมไว้อยู่แล้ว แต่ตอนนี้เจ้าเป็นราชินีหงส์ ข้าก็ไม่ทราบเช่นกันว่าเจ้ายังขาดอะไรอีกน่ะ?”

ฉู่เชียนหลีกะพริบตาอยู่ครู่หนึ่ง: “แม่น้ำกาลเวลายืมให้ข้าใช้หน่อย”

“อันนั้นไม่ได้จริงๆ!” เจ้าท่านองค์กรรีบส่ายหัว “และไม่ต้องให้ข้าพูดเจ้าก็น่าจะทราบดี ในแม่น้ำกาลเวลาเปี่ยมไปด้วยพลังกาลเวลามากมาย แม้ว่าจะเป็นเจ้าก็ตามที่แทรกแซงเข้าไปมาก ก็ย่อมถูกโจมตีกลับมาเช่นกัน”

“ไม่ได้เหรอ? งั้นเอาเหล้าดีที่ท่านเก็บซ่อนไว้ออกมาให้ข้าดื่มสักสองไหเถอะ”

ฉู่เชียนหลีก็ไม่ได้บังคับขู่เข็ญมากเกินไป อีกอย่างในทางกลับกันก็ยังเสนอความต้องการอีกอย่างหนึ่งออกมาด้วย

“เจ้า......” เจ้าท่านแห่งองค์กรเอามือกดหน้าอกเอาไว้แนบแน่น หลังจากนั้นไม่นานก็พยักหน้าอย่างทนเจ็บปวด “ได้ ข้าจะไปเอามาให้เจ้าเดี๋ยวนี้แหละ”

จะสู้ก็สู้ไม่ได้แล้ว ก็เลยได้เพียงต้องตามใจนางไป