ตอนที่ 77
บทที่ 77 รังแกคนไม่มีทางสู้อย่างพวกเรา?
October 22, 2026
สีหน้าของฉู่เชียนหลีดูสับสน สายตาจ้องไปข้างหน้าเหมือนวิญญาณหลุดออกจากร่าง แต่เวลาลงมือกลับไม่มีความลังเลแม้แต่นิดเดียว
“ให้ไม่ได้ ให้ของของอาจารย์ไม่ได้!”
“เพี๊ยะ!”
แส้เส้นยาวถูกนางฟาดออกมาจนทิ้งภาพติดตา
ซุนยู่จือกุมใบหน้าส่งเสียงร้องคร่ำครวญไม่หยุด ในส่วนลึกของแววตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัวที่บริสุทธิ์
นางเสียโฉมแล้ว!
“นางแพศยาฉู่เชียนหลี!”
“เพี๊ยะ!”
แส้เส้นยาวฟาดลงบนแผ่นหลังของซุนยู่จือ ฟาดจนผิวหนังของนางปริ
นางไม่มีทักษะศิลปะการต่อสู้ ต่อต้านไม่ได้ ทำได้แต่หนีไปหลบหลังของนางอู๋และฉู่หลิงเซวียน
คราวนี้ ตรงตามความต้องการของฉู่เชียนหลีพอดี
“เพี๊ยะ!”
“เพี๊ยะ!”
“เพี๊ยะ!”
แส้จู่โจมใส่พวกนางทั้งสามคนอย่างต่อเนื่อง ทำให้เกิดเสียงกรีดร้องไม่รู้จบ
ซุนยู่จือยังดีที่สามารถหลบได้ นางอู๋เดิมทีก็มีอาการบาดเจ็บอยู่แล้ว คราวนี้ต้องการกลิ้งก็ไม่สามารกลิ้ง ทำได้แต่พยายามขดตัวให้มากที่สุด แหกปากร้องคร่ำครวญไม่หยุด
โดยเฉพาะฉู่หลิงเซวียนอยู่ในความดูแลเป็นพิเศษ จงใจฟาดใส่หมวกไม้ไผ่ที่ปิดบังใบหน้าของนางจนหลุด เผยให้เห็นใบหน้าที่เต็มไปด้วยผื่นสีแดง
“อ๊าก! ท่านแม่ ช่วยข้าด้วย!”
นางอู๋รีบตะโกนเรียกคน “ใครก็ได้ รีบมาหยุดฉู่เชียนหลี!”
เฟิ่งเสวียนตู้หันหน้าไปส่งสัญญาณ เทียนซูและเทียนเสวียนรีบหาคนไปปิดล้อมหน้าบ้านทันที ขวางคนของตระกูลอู๋และฉู่ไว้ด้านนอก
เฟิ่งเสวียนตู้กวาดสายตามองนางอู๋และคนอื่นอย่างไม่เห็นด้วย พูดเตือนด้วยน้ำเสียงที่เย็นชา
“เสียงเบาหน่อย ถ้ารบกวนโดนเชียนหลี พวกเจ้าชดใช้ไม่ไหว”
เสียงของเฟิ่งเสวียนตู้ดังออกมา นางอู๋และฉู่หลิงเซวียนที่ถูกฟาดจนล้มลงไปนอนกลิ้งอยู่บนพื้นเหมือนกับน้ำเต้าแทบจะกระอักเลือด
ตกใจ?
ตกลงใครกันแน่ที่กำลังตกใจ?
จนกระทั่งระบายอารมณ์จนหมด ท่าทางของฉู่เชียนหลีอึ้งอีกครั้ง สายตาดูกลับมามีสติมากขึ้น สีหน้ากลับซีดขาวมาก
นางยกมือขึ้นกุมศีรษะ ในระหว่างที่หันหลัง กะพริบตาใส่ซูยี่และซูจิ่นจือ ตรงมุมปากเผยให้เห็นรอยยิ้ม
ซูยี่มองภาพนี้ด้วยความอึ้ง ผ่านไปสักพัก กุมหน้าอกของตนเองด้วยท่าทางที่อ่อนแอ พูดด้วยความเป็นห่วง
“โถ ต้องเป็นเพราะเชียนหลีตกใจจนสติแตกแน่”
ซูจิ่นจือตั้งสติได้ ยืนพยักหน้าอย่างหนักแน่นที่ด้านข้าง
“อืม!”
สะใจ!
น้องเชียนหลี ทำได้ดีมาก!
ฉู่เชียนหลีโยนแส้ทิ้ง ถามด้วยความตกตะลึง
“ทำไมข้าถึงรู้สึกปวดหัวเช่นนี้? เมื่อกี้เกิดอะไรขึ้น? ว๊าย พวกเจ้าเป็นอะไรไป?”
นางอู๋ทั้งสามคนที่มีรอยแส้เต็มร่างกายล้มอยู่บนพื้น ชุดกระโปรงที่หรูหราเปื้อนไปด้วยฝุ่น เหลือเพียงสภาพที่สะบักสะบอม
เซินเป่ารีบก้าวออกไปประคองแขนของฉู่เชียนหลี ช่วยนางเก็บแส้
“ท่านแม่ ท่านไม่ต้องกลัว ไม่เป็นไร เซินเป่าอยู่เป็นเพื่อนท่าน”
ฉู่เชียนหลีเก็บแส้ หลังจากนั้นอุ้มเซินเป่าขึ้นมา มองไปทางนางอู๋ทั้งสามคนที่อยู่บนพื้นด้วยสายตากระสับกระส่าย
ในขณะเดียวกัน นางโคจรพลังทิพย์ ยาหมีหลี่เซียงที่ร่ายล้อมรอบตัวของซุนยู่จือถูกพลังทิพย์เปลี่ยนเป็นรุ่นที่แรงกว่า พุ่งเข้าไปในโพรงจมูกของฉู่หลิงเสวียนโดยตรง
ทันทีที่ฉู่หลิงเซวียนได้กลิ่นหอม สติสัมปชัญญะของนางหายไปทันที กระโดนลุกขึ้นพร้อมกับคว้าก้อนหินที่อยู่บนพื้นขว้างไปทางฉู่เชียนหลีอย่างกะทันหัน
“นางแพศยา! เจ้ากล้าทำร้ายข้า?”
“เจ้า……พวกเจ้าทำอะไร? อาศัยตัวเองมียศบรรดาศักดิ์ รังแกหญิงหม้ายลูกกำพร้าอย่างพวกข้าเหรอ?”
ฉู่เชียนหลีอุ้มเซินเป่าก้าวถอยหลัง หลบก้อนหินพ้นได้อย่างคล่องแคล่ว มีความเย็นชาปรากฏขึ้นในใจ
ยาหมีหลี่เซียง หากใช้ได้อย่างดี มันคือของศักดิ์สิทธิ์ที่เอาไว้ควบคุมมนุษย์ดีๆนี่เอง สามารถทำให้บรรลุเป้าหมายของตนเองได้อย่างง่ายดาย
แต่ถ้าหากใช้ไม่ดี มันคือยาพิษที่ช่วยกระตุ้นความปรารถนาของมนุษย์ ทำให้ปลดปล่อยธาตุแท้ที่จริงออกมา
แม้กระทั่งเจ้าแม่กวนอิมก็มีช่วงที่โกรธ ยิ่งไปกว่านั้นคนอย่างฉู่หลิงเซวียนที่มีจิตใจสกปรกเช่นนี้ยังต้องพูดถึงอีกเหรอ?
นางไม่กล้าไปขอยาถอนพิษจากฝ่าบาทและฉีเฟยหันมาบีบคั้นตระกูลซูแทน เช่นนี้ยังไม่ใช่การรังแกคนที่อ่อนแอกว่าอีกเหรอ?
ในเมื่อเป็นแบบนั้น นางจะทำให้นางอู๋และฉู่หลิงเซวียนได้เข้าใจ ตระกูลซูไม่ใช่สถานที่ที่พวกนางสามารถมาทำตามอำเภอใจ!
ฉู่หลิงเสซวียนถูกความโกรธและความเจ็บปวดเข้าครอบงำสมอง บวกกับเห็นรูปลักษณ์ที่งดงามของฉู่เชียนหลี ยิ่งรู้สึกโมโหเข้าไปใหญ่
“ฉู่เชียนหลี นางแพศยาที่มีแม่คลอดแต่ไม่มีแม่เลี้ยง วันนี้ข้าจะต้องฆ่าเจ้าให้ได้!”
ฉู่เชียนหลีตบก้นของเซินเป่าอย่างแผ่วเบา ส่งซิกทางสายตาให้เขา หลังจากนั้นอุ้มเขาวิ่งไปทางโต้เกิ๋นและเผิงเกิ๋นปักษีขาวทั้งสองตัว
ของของฮ่องเต้เฒ่าจอมโลภ ย่อมต้องใช้ให้เกิดประโยชน์
ฉู่หลิงเซวียนเห็นภาพนี้ วิ่งเข้าไปทันทีด้วยไม่สนใจอะไรทั้งนั้น
เติมทีนางอู๋ต้องการเข้าไปห้าม แต่บาดแผลใหม่บวกกับบาดแผลเก่า ทำให้นางไม่สามารถขยับตัว
“หลิงเซวียน เจ้า……หยุดเดี๋ยวนี้!”