บทที่ 81 วันนี้เป็นปลาเค็มกลิ่นชาเขียว (ไร้เดียงสา)

ในจวนเฉิงเสี้ยง ฉู่เยี่ยนชิงมองดูนางอู๋และฉู่หลิงเซวียนที่ถูกหามเข้ามาในจวน ก็รู้สึกสมองว่างเปล่าไปชั่วขณะ

“เกิดอะไรขึ้นกัน?”

มือเปื้อนเลือดของนางอู๋จับชายเสื้อของฉู่เยี่ยนชิงเอาไว้แน่น ร้องไห้น้ำตาอาบใบหน้า

“นายท่าน ฉู่เชียนหลี! นังสารเลวฉู่เชียนหลีนั่นตีข้าและหลิงเซวียน แถมยังได้แอบใช้วิชามาร หักขาทั้งสองข้างของข้าและหลิงเซวียน! ท่านต้องล้างแค้นให้พวกเราสองแม่ลูกนะ!”

เมื่อฉู่เยี่ยนชิงได้ยินเช่นนั้น และมองดูสภาพทุลักทุเลของนางอู๋และฉู่หลิงเซวียน เส้นเลือดที่ขมับเต้นอยู่ไม่หยุด ราวกับมีคนเอาสว่าน เจาะลงไปที่หัวของเขาอยู่ตลอดเวลา

“นางซุนล่ะ? เจ้าพานางไปเอายาด้วยไม่ใช่หรอกหรือ?”

“อย่ากล่าวถึงนางเลย!”

“นังสารเลวนั่นไร้ประโยชน์ยิ่งนัก ก่อนไปนางกล่าวเสียดิบดีว่า จะต้องทำให้ฉู่เชียนหลีมอบยาถอนพิษออกมาอย่างว่าง่าย แต่ในความเป็นจริง ภายใต้เงื้อมมือของฉู่เชียนหลีนางไม่มีความสามารถที่จะต่อต้านใด ๆ เลยสักนิด วิธีไหนก็ไม่อาจใช้ได้”

“เช่นนั้นทางองค์ชายสามว่าอย่างไรบ้าง?”

“เขา......เขามาแล้ว ไม่เพียงไม่ช่วยข้าและหลิงเซวียน กลับบังคับให้หลิงเซวียนขอโทษฉู่เชียนหลี! นอกจากนี้แล้ว นายท่าน ข้าคิดว่าท่าทีขององค์ชายสาม......”

“เป็นเช่นไร?”

สีหน้าของนางอู๋ไม่ค่อยจะดีนัก ในแววตาแฝงไปด้วยความโกรธแค้น

“เหมือนว่าเขาจะรังเกียจหลิงจมปลักยนเอามาก สภาพของหลิงเซวียนในวันนี้ท่านเองก็เห็นแล้ว ท่านว่าเขาจะเปลี่ยนใจ และทำลายหมั้นหมายที่มีกับหลิงเซวียนหรือไม่?”

ฉู่เยี่ยนชิงสีหน้าเคร่งเครียด

“เขาจะไม่ทำแบบนั้น และตระกูลฉู่ของข้าจะไม่ยอมให้เขาทำเช่นนั้นอย่างแน่นอน!”

“แต่จากที่ข้าได้มองดูท่าทางของเขาอย่างละเอียดแล้ว มักรู้สึกว่าสายตาที่เขามองหลิงเซวียน เหมือนกันสายตาที่มองฉู่เชียนหลีในตอนนั้นไม่ผิด......”

ฉู่เยี่ยนชิงเงียบไป

ที่เขาให้ความสำคัญกับองค์ชายสามนั้น เพราะองค์ชายสามมีนิสัยเหมือนกับฮ่องเต้ในตอนเป็นหนุ่ม ละเอียดรอบคอบ สุภาพอ่อนโยน

ทีละนิดละน้อย เขาได้จมปลักอยู่ในภาพลวงตาที่องค์ชายสามสร้างขึ้น ลืมไปว่า ภายในใจของเขานั้นเลือดเย็นถึงเพียงใด

“ดูเหมือนว่า ถึงเวลาที่จะเรียกหานปี้กลับมาแล้ว”

“หานปี้” นางอู๋ดวงตาเป็นประกายขึ้นมา “หานปี้ลูกชายของข้า ใช่แล้ว ขอแค่เขากลับมา จะต้องมีวิธีจัดการกับฉู่เชียนหลีแน่!”

ฉู่เยี่ยนชิงลุกขึ้น และสั่งให้คนเตรียมเสื้อยศ

“นายท่าน ท่านจะเข้าวังหรือ?”

“เจ้าและหลิงเซวียนได้ทำร้ายปักษีขาวที่ฝ่าบาททรงพระราชทาน ข้าจะไม่ไปขอรับโทษได้เช่นนั้นหรือ?” ฉู่เยี่ยนชิงขมวดคิ้วแน่น และหันหลังเดินออกไป

นางอู๋นอนคว่ำอยู่บนเตียง จ้องมองประตูที่ว่างเปล่าอย่างเลื่อนลอย จนกระทั่งฟื้นขึ้นมาและโอดครวญด้วยความเจ็บปวด นางถึงได้รู้สึกตัวกลับมา

“หลิงเซวียน ลูกอย่ากลัวไปเลย พี่ชายของเจ้าใกล้จะกลับมาแล้ว เพียงแค่เขากลับมา ฉู่เชียนหลีจะต้องตายอย่างแน่นอน!”

เมื่อฉู่หลิงเซวียนได้ยินดังนั้น ในที่สุดก็มีชีวิตชีวาขึ้นมาบ้าง

“ท่านแม่ ท่านต้องเร่งท่านพี่ ให้เขารีบกลับมานะ!”

“วางใจเถอะ”

ในพระราชวัง ทหารรับใช้รายงานอย่างเคารพนอบน้อม

“กราบทูลฝ่าบาท เกากงกงได้พาคนกลับมาแล้ว นอกจากนี้ องค์ชายสามและคุณหนูใหญ่ตระกูลฉู่รออยู่ที่ด้านนอกพ่ะย่ะค่ะ”

“ให้พวกเขาเจ้ามา”

“พ่ะย่ะค่ะ”

ทันทีที่ฉู่เชียนหลีเดินเข้ามาในตำหนัก ก็สัมผัสได้ถึงสายตาพิจารณาของจักรพรรดิ นางทำจมูกฟุตฟิตขึ้นมาทนที ขยับดวงตาขึ้นลง หยดน้ำตาใส ๆ แวบผ่านไปในดวงตา

เมื่อตอนอยู่ที่องค์กรกาลเวลา นางเคยได้เจอกับแม่นางชาเขียว (แม่นางไร้เดียงสา) มาก่อน และวิธีนี้นางก็ได้เรียนมาจากสตรีนางนั้น

ในตอนที่แสดงถึงการได้รับความไม่เป็นธรรมออกมา จะต้องแอบซ่อนเอาไว้ และต้องรับประกันว่าคนอื่นมองเห็นมัน ถึงมีความเป็นได้สูงที่สุดที่จะทำให้ผู้อื่นเกิดความเห็นใจ

ว่าไปแล้ว ตอนที่นางได้ปลดเกษียณ แม่นางชาเขียวผู้นั้นยังหมกมุ่นอยู่ในทะเลที่นางได้เลี้ยงปลา (ผู้ชาย) เอาไว้ ไม่รู้ว่าเรือแม่ของนางได้ล่มแล้วหรือเปล่า (รถไฟได้ชนกัน)