บทที่ 84 ข้าเป็นคนมีหลักการ

ฉู่เยี่ยนชิงได้ยินเมื่อฉู่เชียนหลีเอ่ยปากก็เป็นเงินห้าหมื่นตำลึงเงิน ก็เบิกตาโพลงทันที

“เจ้าบ้าไปแล้วหรืออย่างไร”

ห้าหมื่นตำลึง แถมยังเป็นระยะแรก?

รังปักษีแบบไหนกัน ถึงต้องใช้เงินเยอะขนาดนี้ เห็นได้ชัดว่าฉู่เชียนหลีคิดจะขูดเลือดขูดเนื้อเขา!

“ใต้เท้าฉู่ นั่นคือสิ่งมงคลที่ฝ่าบาททรงประทานเชียวนะ ล้ำค่าอย่างหาที่เปรียบไม่ได้ มิอาจดูหมิ่น”

ความหมายแฝงก็คือ: ขูดเลือดขูดเนื้ออย่างแน่นอน แน่จริงก็เถียงข้าว่าปักษีสองตัวนี้ไร้ข้าต่อหน้าฮ่องเต้สิ

สีหน้าของฉู่เยี่ยนชิงพลันเปลี่ยนไป รีบคุกเข่าขอประทานโทษ: “ฝ่าบาทโปรดประทานอภัย กระหม่อมมิได้มีความหมายเช่นนั้นอย่างแน่นอน”

ฉู่เชียนหลีเอ่ยขึ้นมา: “เช่นนั้นก็จ่ายเงินมา!”

ฮ่องเต้ยิ้มพลางทอดถอนใจ ท่าทางไม่อยากจะเข้าไปยุ่งเรื่องภายในครอบครัวของขุนนาง

“เชียนหลียังคงมีนิสัยเหมือนเด็ก ใต้เท้าฉู่ เจ้าจัดการการเองก็แล้วกัน”

“ฝ่าบาท......กระหม่อม กระหม่อมยินดีที่จะชดใช้ปักษีขาวทั้งสองอย่างแน่นอน”

“อืม ในเมื่อเจ้าเป็นเฉิงเสี้ยง ยังจ่ายถึงห้าหมื่นตำลึงเงิน นางซุนได้ทำให้ปักษีขาวทั้งสองตกใจก็เป็นเรื่องจริง และต้องจ่ายเป็นเงินเช่นเดียวกัน เช่นนั้นก็จ่ายให้เชียนหลีสองหมื่นตำลึงเงิน เพื่อให้ในการรักษาบาดแผลภายในใจของปักษีขาว”

ฉู่เชียนหลีดวงตาเป็นประกายขึ้นมา สายตาที่มองฮ่องเต้เต็มไปด้วยความซาบซึ้งใจ: “ขอบพระทัยฝ่าบาท!”

ฮ่องเต้พยักหน้าอย่างพอใจ ความคิดที่เคร่งเครียดพลันผ่อนคลายลง

ชื่นชอบในเงินทอง เป็นงานอดิเรกที่ไม่เลวเลยทีเดียว กลัวก็แต่ว่าคนผู้นี้จะไม่มีความต้องการใด ๆ เลย นั่นถึงยากต่อการควบคุมอย่างแท้จริง

“ใต้เท้าฉู่ บ่าวรับใช้ในจวนของเจ้าจักต้องตรวจสอบให้ดี อย่าได้ทำให้เกิดมหันตภัยครั้งใหญ่เพียงเพราะความใจอ่อน”

ฉู่เยี่ยนชิงรีบตอบรับในทันที: “พ่ะย่ะค่ะ หลังจากกลับไป กระหม่อมจะต้องทำการตรวจสอบบ่าวรับใช้ภายในจวนอย่างแน่นอน ใช้พวกเขาปฏิบัติตามกฎตลอดเวลา”

“เจ้าเป็นคนใจกว้าง เกรงว่าคงตัดใจลงมืออย่างเหี้ยมโหดไม่ได้ เอาอย่างนี้แล้วกัน ข้าจะให้เกาหลินคัดเลือกบ่าวรับใช้ในวังให้เจ้าจำนวนหนึ่ง ให้เรียกใช้เป็นบ่าวก็แล้วกัน”

ฉู่เยี่ยนชิงมีสีหน้าตกตะลึงที่ได้รับพระกรุณา: “ฝ่าบาท กระหม่อมมิบังอาจ มิกล้าที่จะรบกวนฝ่าบาท......”

“เกาหลิน อีกเดี๋ยวเลือกบ่าวรับใช้มาสักสิบคน ให้ใต้เท้าฉู่พากลับไป”

“พ่ะย่ะค่ะ ฝ่าบาท”

ประกายความคิดผ่านไปในดวงตาของฉู่เชียนหลี

ประทานบ่าวรับใช้ของราชสำนัก?

เจ้าขี้เหร่บอกว่า เทียนเสวียนชำนาญด้านการบริหารค้าขาย มีหูตาอยู่มากมาย ในพระราชวังก็มีอยู่ไม่น้อย พอจะเลือกสักสองสามคน อาศัยโอกาสนี้ส่งเข้าไปในจวนตระกูลฉู่ได้หรือไม่?

เช่นนี้แล้ว ต่อไปหากมีแผนการอะไร ก็จะง่ายต่อการดำเนินการ

“เอาล่ะ ใต้เท้าฉู่ เจ้าออกไปก่อนเถอะ ข้ายังมีสองสามประโยค ที่ต้องฝากฝังเชียนหลี”

“พ่ะย่ะค่ะ ฝ่าบาท”

ฉู่เชียนหลีมองดูแผ่นหลังที่จากไปของฉู่เยี่ยนชิง ร่องรอยความโศกเศร้าปรากฏขึ้นมาในดวงตา

เมื่อฮ่องเต้ได้เห็น ก็เอ่ยขึ้น: “เชียนหลี ถึงอย่างไรฉู่เยี่ยนชิงก็เป็นบิดาของเจ้า เจ้าทำเช่นนี้ เกรงว่าจะทำให้เขาไม่พอใจ”

“ฝ่าบาท หม่อมฉันและใต้เท้าฉู่ เกรงว่าจะมีพรหมลิขิตของการเป็นพ่อลูกอยู่ไม่มากนัก”

ฮ่องเต้ดูเหมือนค่อนข้างจะจนใจ: “เฮ้อ เจ้าเนี่ยนะ เช่นนั้นต่อไปถ้ามีปัญหาอะไร ก็ให้มาหาข้า ข้าจะจัดการให้เจ้าเอง”

“ขอบพระทัยฝ่าบาท ความจริงแล้วสร้างรังให้กับปักษีขาว ไม่จำเป็นต้องใช้เงินมากขนาดนั้น หม่อมฉันได้รับเงินมาจากตระกูลฉู่และตระกูลซุนทั้งหมดเจ็ดหมื่นตำลึงเงิน วันนี้ได้รบกวนฝ่าบาท หม่อมฉันยืมดอกไม้ถวายพระ ขอนำห้าหมื่นตำลึงในนั้นถวายต่อพระองค์เพื่อเป็นการขอประทานโทษ ขอฝ่าบาทโปรดรับเอาไว้”

แววตาของฮ่องเต้เคลื่อนไหวเล็กน้อย ยิ้มกล่าว: “ไม่ต้องหรอก เจ้าเก็บเอาไว้เถอะ ซื้อโสมหยกหิมะขาวเมื่อก่อนหน้านี้ คงใช้เงินไปไม่น้อยสินะ?”

“เพคะ ทองที่ได้รับมาจากองค์ชายสามไม่พอ ใช้ทรัพย์สินส่วนตัวของหม่อมฉันไปกว่าครึ่ง”

ฉู่เชียนหลีตอบอย่างเคอะเขิน

“ข้ามอบทองคำห้าร้อยตำลึง ผ้าต่วนสิบม้วน เครื่องประดับสองชุด ให้เจ้ารับเอาไว้ ดูและปักษีขาวที่ข้าประทานให้ให้ดี”

ฉู่เชียนหลีดีอกดีใจ แสงสว่างในดวงตาเปล่งประกายขึ้นมากว่าเดิม: “หม่อมฉันขอบพระทัยฝ่าบาท!”

“ลุกขึ้นเถอะ อีกสองวัน ก็จะถึงงานล่าสัตว์ในฤดูใบไม้ผลิที่จัดขึ้นปีละครั้ง ข้าจะพาเหล่าขุนนางไปล่าสัตว์ที่ตีนเขาไต้หยุนเจ้าเองก็ไปด้วยเถอะ พาเซินเป่าไปด้วย”

“เพคะ ขอบพระทัยฝ่าบาททรงพระกรุณา”

ชั่วขณะต่อมา ฉู่เชียนหลีเอาทองคำห้าร้อยตำลึงที่ฮ่องเต้มอบให้ออกมาจากพระราชวัง

พึ่งจะมาถึงประตูวัง ก็ได้พบกับซุนยู่จือที่กำลังเตรียมจะขึ้นรถม้าเข้า

เมื่อซุนยู่จือมองเห็นฉู่เชียนหลี ก็ได้ยกมือขึ้นกุมแผลบนแก้มข้างหนึ่งที่เจ็บจนแทบจะแตกเป็นเสี่ยง ๆ แววความแค้นเคืองที่เข้มข้นแวบผ่านไปในดวงตาของนาง

“ฉู่เชียนหลี!”

ฉู่เชียนหลีเงยหน้ามองไป ก็ต้องประหลาดใจขึ้นมาในทันที

ผ่านไปเป็นเวลานานถึงเพียงนี้แล้ว ตำแหน่งที่ซุนยู่จือถูกแส้ของนางฟาดเข้า ควรจะตกสะเก็ดขึ้นเป็นครั้งแรกแล้วถึงจะถูก

ทว่าบาดแผลบนใบหน้าของนางกลับมีสีเขียวคล้ำขึ้นมา มีบางจุดที่ถึงขนาดกลายเป็นสีขาว