บทที่ 89 ลูกเล่นเยอะเสียจริง

“เซียน......ท่านเซียน......”

มีคนอดไม่ได้ที่จะอุทานออกมา แก้วในมือร่วงหล่นลงไปยังไม่รู้ตัว

ฉู่เชียนหลีกะพริบตา เงยหน้าขึ้นมองลูกแก้วที่เปล่งแสงเจิดจ้าอยู่ด้านหลังของบุรุษหนุ่ม

จริง ๆ เลย ไม่ได้จะถ่ายวิดีโอเสียหน่อย ทำไมถึงต้องมี BGM ประจำตัวและไฟเติมแสงด้วย?

และแสงนั่นก็แยงตาเหลือเกิน อย่างน้อยก็คงมีถึงสามกิโลวัตต์สินะ

เซินเป่าขยี้ตา และดึงขอบกระโปรงของฉู่เชียนหลีเบา ๆ

“ท่านแม่ ไม่สบายตาจังเลย”

ฉู่เชียนหลีอุ้มเซินเป่าขึ้นมา ให้เขานอนลงในอ้อมแขนของเฟิ่งเสวียนตู้: “เซินเป่า อย่าได้ลืมตา แสงกะพริบไม่ดีต่อสายตา”

กล่าวจบ นางก็ขยับนิ้วเล็กน้อย พลังทิพย์ที่ซ่อนเล่นพุ่งตรงไปยังลูกแก้วที่ลอยอยู่ด้านหลังบุรุษผู้นั้น

ส่อง ๆ ๆ มีเวลามาเรียกน้ำย่อยอยู่เช่นนี้ ทำไมไม่เอาอาการหลักออกมาเลยเล่า เรียกไก่ขนม่วงตัวนั้นมา?

และไม่รู้หรือว่าสายตาของเด็กจะมองแสงที่สว่างเกินไปไม่ได้?

ลูกแก้วไร้คุณธรรม จักต้องถูกกำจัด!

ในเวลานี้ บุรุษชุดขาวยืนแน่นิ่ง เท้าลอยสูงจากพื้นหนึ่งนิ้ว

ทุกคนต่างลืมตาแดง ๆ ที่ถูกแสงไฟส่อง ในที่สุดก็มองใบหน้าของเขาได้อย่างชัดเจน

ชายหนุ่มผู้นั้นดูแล้วอายุยี่สิบต้น ๆ ใบหน้าหล่อเหลา ดวงตาเรียวยาว ริมฝีปากบอบบาง ตอนนี้มีรอยยิ้มอ่อน ๆ ทำให้คนรู้สึกยากที่จะคาดเดาอย่างแปลกประหลาด

ฮ่องเต้ค่อย ๆ ลุกขึ้น แววตาเคร่งเครียด ในใจรู้สึกประหลาด

“เจ้า......”

“ฮ่องเต้ตงเสวียน เจ้าท่านต้าวหยางขอคารวะ”

กล่าวอย่างเคารพ ทว่าบุรุษผู้นั้นกลับไม่มีท่าทีว่าจะทำความเคารพเลย แม้แต่พยักหน้าก็ไม่มี

“เจ้าท่านต้าวหยาง?”

“ถูกต้อง”

“ไม่ทราบว่าเจ้าท่านมาจากที่ใด มายังตงเสวียน ด้วยจุดประสงค์ใด?”

ชายหนุ่มยิ้มเยาะ และไม่ได้ตอบคำถาม เพียงแค่เบือนสายตา กวาดมองไปในหมู่ผู้คน สุดท้ายแล้วก็หยุดสายตาลงที่ฉู่เชียนหลี

“พบข้าแล้ว เหตุใดจึงไม่คุกเข่าคารวะ?”

ทุกคนถูกสายตาของบุรุษกวาดมองผ่าน รู้สึกเพียงคล้ายกับว่ามีภูเขาลูกใหญ่กดทับหัวใจเอาไว้ หายใจไม่ออกไปชั่วขณะ

พอดีกับในตอนนี้เอง ฉู่เชียนหลีได้เงยหน้าขึ้น และยิ้มอ่อน ๆ กระแสพลังผุดขึ้นมารอบกายเล็กน้อย ความกดดันทั้งหมดหายไปอย่างไร้ร่องรอยในฉับพลันทันที

“เจ้าท่านกำลังกล่าวกับข้าอยู่หรือ?”

เมื่อบุรุษได้เห็นใบหน้าของฉู่เชียนหลีอย่างชัดเจน ตาเรียวเปิดออกเล็กน้อย แววความตกตะลึงแวบผ่านไปอย่างรวดเร็ว

นางผู้นี้คือฉู่เชียนหลีที่ท่านแม่และหลิงเซวียนได้กล่าวถึง?

รูปร่างหน้าตาเช่นชี้ไม่เลวเลยจริง ๆ ไม่แน่ว่าอาจจะมีประโยชน์ก็ได้

“ไม่ใช่เจ้าแล้วยังจะมีใครอีกล่ะ?”

“เฉียบบบ!”

ทันใดนั้นเอง แสงที่อยู่ด้านหลังของบุรุษหนุ่มได้กะพริบ ขณะเดียวกันนั้นเสียงเสียดสีที่แสบหูก็ได้ดังขึ้น

บุรุษหนุ่มรู้สึกตะลึงอยู่ภายในใจ

ไข่มุกนาคลูกนี้เป็นสมบัติวิเศษที่อาจารย์มอบให้เขา ไม่เคยเกิดข้อผิดพลาดมาก่อน เหตุใดวันนี้ถึงได้เกิดความผิดปกติขึ้น?

หลังจากที่ไข่มุกนาคกะพริบอยู่สักพัก ก็ยังคงสว่างเหมือนเดิม

บุรุษแอบวางใจลง คงเป็นเพราะได้มายังโลกมนุษย์กะทันหัน ของวิเศษคงจะไม่เคยชิน ของที่อาจารย์มอบให้ จักต้องไม่มีปัญหาแน่นอน

วินาทีต่อมา เสียงตื่นเต้นดีใจก็ได้ดังขึ้น

“พี่ใหญ่!”

ทุกคนเพ่งสายตาไปมอง ก็พบกับฉู่หลิงเซวียนที่มีบ่าวคอยพยุงเอาไว้ เดินเข้ามาอย่างยากลำบาก อดไม่ได้ที่จะสงสัยขึ้นมา

ฉู่หลิงเซวียน นางมาได้อย่างไร? นอกจากนี้แล้วเมื่อสักครู่นางร้องเรียกออกมาวพี่ใหญ่?

ตระกูลฉู่มีบุคคลที่ยอดเยี่ยมเช่นนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?

เดี๋ยวก่อนนะ!

ขุนนางบางคนพลันนึกขึ้นมาได้ เมื่อเจ็ดปีก่อน ตระกูลฉู่มีบุตรชายคนโตนามหานปี้ ออกไปเที่ยวร่ำเรียนวิชาที่ภายนอก ไม่ได้กลับมาเป็นเวลานาน ตระกูลฉู่ก็ไม่ได้ออกตามหา และไม่ได้กล่าวถึงในหลายปีมานี้ หรือว่า......

ท่านเซียนที่อยู่ตรงหน้าผู้นี้ ก็คือบุตรชายคนโตของตระกูลฉู่ฉู่หานปี้นั่นเอง?

ฉู่หานปี้หันกลับไป เมื่อเห็นสภาพของฉู่หลิงเซวียน แทบอดไม่ได้ที่จะถอยหลังไปหนึ่งก้าว

“เจ้า......”

คนอัปลักษณ์จากที่ใดกัน?