บทที่ 91 อย่าเสแสร้ง การเสแสร้งจะถูกฟ้าผ่า

เมื่อคิดมาถึงตรงนี้ ในใจของฉู่หานปี้เกิดหวาดกลัวขึ้นมาทันที เมื่อนึกถึงคำสั่งเสียของท่านอาจารย์ก่อนที่จะจากไป บังคับตนเองทำจิตใจให้มั่นคง

ท่านอาจารย์กล่าวว่า ถ้าหากได้พบเจอผู้ฝึกตนท่านอื่น ให้นำ ยันต์หยกสำนักออกมา นำค่ายกลวิญญาณออกมา สามารถแสดงฐานะของสำนักเชียนจีเช่นนี้ ผู้ฝึกตนท่านอื่นจะต้องหวาดกลัวอย่างมากแน่

นึกไม่ถึงจริงๆ ทันทีที่เขาขึ้นมาก็ต้องใช้ของล้ำค่าที่เอาไว้กดล่างสุดของหีบ ตอนนี้เจ็บปวดใจจนเลือดจะหยดแล้ว

เขาสูดหายใจเข้าลึกๆ ทำอารมณ์ให้มั่นคง สีหน้าเผยให้เห็นรอยยิ้มที่มีเลศนัย

ผู้ฝึกตนที่แข็งแกร่งที่สุดคือผู้ที่อยู่รอด เขาไม่สามารถปล่อยไก่ได้เป็นอันขาด

“อินทรีมู่หยูคงจะบินไปที่อื่นแล้ว สร้างความตกใจกลัวให้แก่ฮ่องเต้ตงเสวียนและขุนนางทุกท่าน ภายในใจของข้าแท้จริงแล้วรู้สึกไม่สบายใจ ไม่เช่นนั้นก็เรียกสายฝนโปรยปรายลงมายามแห้งแล้งสักหนึ่งครั้ง ถือว่าเป็นการชดเชยให้แก่ทุกท่าน”

ดวงตาของฉู่เชียนหลีขยับ: การจับผิดที่นางแสดงออกมาเมื่อครู่ยังไม่นับว่าชัดเจน? ทำไมฉู่หานปี้ถึงไม่มาหาเรื่องนาง?

แต่ว่า นี่คือสายฝนแผ่กระจาย?

เขาเป็นเพียงผู้ฝึกตนระดับต้น ระดับสูงกว่านางน้อยนิดขนาดนั้นก็เท่านั้นเอง ยังถูกนางเหยียบจนกระดูกซี่โครงหัก นี่ยังสามารถเรียกลมเรียกฝนได้?

ครู่ต่อมา สายตาของนางจ้องเขม็งทันที

ฉู่หานปี้ยกมือขึ้นสูง ในมือถือยันต์หยกอันหนึ่งไว้แน่น ตรงกลางของยันต์หยกส่องประกายแวบหนึ่ง ค่ายกลวิญญาณลอยสูงขึ้นไปบนฟ้าและร่วงลงมา นำทุกคนห่อหุ้มไว้ในนั้น

ฉู่เชียนหลีรู้สึกถึงพลังเสวียนหนึ่งกลุ่มที่ติดอยู่บนร่างกายของตนเองได้อย่างชัดเจน สูบพลังชีวิตจากร่างกายนางอย่างบ้าคลั่ง

ฉู่เชียนหลีแววตาหวาดกลัว ก้าวไปด้านหน้าหนึ่งก้าวจับมือของเซินเป่าและเฟิ่งเสวียนตู้เอาไว้ ใช้พลังทิพย์ช่วยตัดพวกเขาให้ขาดจากพลังของค่ายกลวิญญาณ

แต่คนอื่นๆรู้สึกเพียงแค่ร่างกายไม่มีกำลังไปชั่วขณะ ครู่ต่อมา ฝนเม็ดเล็กโปรยปรายลงมาจากบนท้องฟ้า

“ฝนตกแล้ว?”

“ฝนตกแล้วจริงๆ?”

ฉู่เชียนหลีสีหน้าเคร่งขรึม ภายในใจมีจิตสังหารกลุ่มหนึ่งก่อตัวขึ้น

สูบเอาพลังชีวิตชาวบ้านธรรมดา รวมตัวกันกลายเป็นฝนตกลงมา โดยชีวิตของผู้อื่นที่สั้นลงเป็นของแลกเปลี่ยน เพียงเพื่อให้ฉู่หานปี้คนนี้เสแสร้ง?

นี่เป็นผู้ฝึกตนอะไรกัน เห็นได้ชัดว่านี่คือวิชามาร!

กฎระเบียบสำคัญอันดับหนึ่งขององค์กรกาลเวลา หากพบเจอมารปีศาจ ทุกคนสามารถลงมือฆ่าได้!

ฉู่เชียนหลีเก็บความคิดเล็กๆน้อยๆเอาไว้ เมื่อเท้าขยับ พลังทิพย์หลายกลุ่มซึมผ่านลงดิน แทรกซึมเข้าไปตรงกลางของค่ายกลวิญญาณที่กำลังหมุนอย่างทรงพลัง

หลังจากนั้น นางหมุนบิดค่ายกลวิญญาณ ขอบเขตหดเล็กลงพื้นที่เท่ากับที่นางอู๋และฉู่หลิงเซวียนยืนอยู่ทันทีทันใด

ครอบครัวที่มีแต่คนชั่วร้าย ไม่มีอะไรดีสักอย่าง ในเมื่อกล้าใช้วิชามาร ถ้าอย่างนั้นพวกเจ้าก็ผลิตเองใช้เองเถอะ!

นางอู๋และฉู่หลิงเซวียนภาคภูมิใจอย่างมากที่ได้อาบน้ำท่ามกลางสายฝนที่เทลงมา ในใจเริ่มเพ้อฝันถึงทิวทัศน์หลังจากนี้แล้ว

ทันใดนั้น ขาของพวกนางอ่อนลง รู้สึกเพียงมีอะไรบางอย่างกำลังดูดซับพลังชีวิตของพวกนางอย่างรวดเร็ว

พวกนางอยากจะร้องขอความช่วยเหลือ แต่พบว่าร่างกายไม่มีเรี่ยวแรง แม้แต่ปากก็ยังอ้าไม่ได้เลย

“อะ!”

มีคนที่อยู่ใกล้ๆกรีดร้องออกมาทันทีทันใด

“พวกเจ้า......รีบดู รีบดูสิ!”

ฉู่หลิงเซวียนที่เดิมทีหน้ามีสีแดงเปล่งปลั่ง ในตอนนี้หน้าขาวซีดทันที มองขึ้นไปไม่มั่นคงเอาเสียเลย

แต่นางอู๋ยิ่งน่าเวทนา ใบหน้าที่นางดูแลมาอย่างดีจู่ๆก็มีรอยยับเป็นเส้นๆเกิดขึ้นมากมาย เส้นผมค่อยๆกลายเป็นสีเทา มีแนวโน้มที่จะกลายเป็นสีขาวแล้ว

ฉู่หานปี้ตระหนักได้ถึงความไม่ถูกต้อง สีหน้าเผยความหวาดผวาออกมาแวบหนึ่ง การหมุนของค่ายกลวิญญาณกำลังจะหยุดลง แต่ยังไม่ทันจะได้คิดครู่ต่อมา ค่ายกลวิญญาณก็แตกละเอียดดังตูม พลังทั้งหมดไหลย้อนกลับมาตามเส้นลมปราณของเขา

เลือดคำหนึ่งล้นทะลักออกมาอยู่ตรงลำคอ เขาพยายามควบคุมเอาไว้ จนแก้มปูดบวมขึ้นมา และกลืนเลือดคำนั้นกลับลงไปอย่างฝืนๆ

เขาไม่สามารถแสดงสัญญาณออกมาให้เห็นว่าได้รับบาดเจ็บ ไม่เช่นนั้นที่เสแสร้งมาก่อนนั้นก็สูญเปล่า!

“ฮ่องเต้ตงเสวียน ฝนที่เทลงมายามแห้งแล้งสิ้นสุด ข้าจะไปตามหาอินทรีมู่หยู ขออภัยที่ต้องขอตัวไปก่อน”

ฝนที่เทลงมายามแห้งแล้งสิ้นสุด?

ทั้งหมดนี่เพิ่งตกลงมาเพียงแค่ไม่กี่หยด?

สายตาของฮ่องเต้ขยับเล็กน้อย สายตาสีหน้ามืดและเงียบไม่มีสิ้นสุด: “เจ้าท่าน นั่นคือมารดาและน้องสาวของท่าน?”

“ทั้งสองท่านกินยายาเซียน ร่างกายของคนธรรมดาคนหนึ่งรับไม่ไหว อีกสองวันก็ดีขึ้นแล้ว ไม่ต้องใส่ใจ ขอตัวลา”

พูดจบ ฉู่หานปี้ก็หมุนตัวกลับทันที พยายามรักษาลักษณะท่าทางทะนงองอาจเอาไว้ มุ่งหน้ากลับไปทางป่าเขาช้าๆ

ฉู่เชียนหลีสีหน้าขาวซีดเล็กน้อย ความเย็นชาในแววตาแต่ทว่าความหนาวสะท้านไม่เคยมีมาก่อน

ทำเรื่องเลวๆเอาไว้แล้วคิดอยากจะหนี? ง่ายๆแบบนี้มีที่ไหนกัน?