บทที่ 98 ชื่อเสียงไม่ควรโดนแปดเปื้อน

ฉู่หานปี้จ้องเขม็งไปที่ฮ่องเต้: "ฮ่องเต้ตงเสวียนท่านเห็นแล้วหรือไม่？ ซูจิ่นจือและซูยี่เพราะเข่นฆ่าไปทั่วจนเป็นมารตั้งนานแล้ว ไม่ใช้คนปกติแล้ว ฉู่เชียนหลีและพวกเขาเหมือนกัน หลายวันมานี้ ภายในเมืองหลวงเรื่องแปลกไม่เว้นวัน เป็นคำเตือนจากเบื้องบน แต่ฮ่องเต้ตงเสวียนท่านไม่ฟังสักคร่า ยิ่งเห็นแก่ตัวปกป้องมารสาวคนนี้ เพราะเช่นนั่นเลยมีภัยพิบัติในวันนี้!”

ทุกคนเห็นรูปร่างหน้าตาของซูจิ่นจือ สีหน้าเต็มไปด้วยตกตะลึง

เป็นมาร? ปีศาจ?

ตัวต่อร่างแดงโดยรอบบินวนไปมาอย่างไม่หยุดหย่อน เสียงหึ่งๆ ก็ทำให้ประสาทตึงเครียด

ทุกคนมองไปที่ซูจิ่นจือที่รู้สึกไม่สบายอย่างผิดปกติ จิตใจของพวกเขาค่อยๆ คล้อยไปตามฉู่หานปี้

ตระกูลเทพสงครามที่แต่ก่อนค่อยปกป้องตงเสวียน ได้กลายเป็นเจ้าปีศาจไปแล้วจริงๆหรือ? ยังนำมาซึ่งหายนะในวันนี้?

ในเวลานี้ ซุนซื่อวิ่งออกมาร้องไห้อย่างขมขื่น คุกเข่าลงตรงหน้าของฉู่หานปี้

“เจ้าท่าน ขอท่านเป็นธรรมให้ข้าด้วย!”

ฉู่หานปี้หรี่ตาลง: “เจ้ามีเรื่องไม่เป็นธรรมเช่นไร?”

“เจ้าท่าน สามีของข้าคือซูหมินแม่ทัพผู้ทรงเกียรติ และก็คือพี่ชายของซูยี่ ลุงแท้ๆของซูจิ่นจือ แต่ว่า เขากลับถูกฆ่าโดยทั้งสองคนนี้ร่วมมือกัน!”

อะไรนะ？

ในสมัยนั้นตระกูลซู เจ้าบ้านคนเก่าแก่ยังคงอยู่ ตระกูลเดียวมีสามแม่ทัพ สะเทือนสยบสนามรบไม่มีใครเทียบเทียม แค่เพียงกล่าวถึง ล้วนใช้คำว่าเทพสงครามเรียก เป็นเทพปกป้องในใจของประชาชนตงเสวียน

แม้จะอาศัยอยู่ชายแดน ตราบใดที่รู้ว่าตระกูลซูเป็นผู้นำกองทหารแนวหน้า บนจากวัยเฒ่าชรา ล่างไปถึงเด็กที่ยังไม่สิ้นกลิ่นน้ำนม เผชิญหน้าทหารม้าเหล็กของศัตรู ไม่มีใครหลบหนี ไม่มีแม้เสียงร้องไห้ เพียงเพราะพวกเขามั่นใจว่า ตราบใดที่มีแม่ทัพของตระกูลซูยังอยู่ นั่นก็คือไม่มีสงครามไหนไม่ชนะ ไม่มีสงครามไหนสู้ไม่ได้!

เมื่อหกปีก่อน ซูหมินเสียชีวิตในสนามรบ ผู้คนในรอบชายแดนล้วนห่มขาว ร้องไห้เป็นเวลาเจ็ดวันโดยไม่หยุด ความเศร้าโศกก็ท่วมท้นล้นฟ้า

แม้ว่าจะผ่านไปหกปีแล้ว เพียงกล่าวถึงท่านแม่ทัพซูหมิน ก็ยังไม่รู้ว่ามีกี่คนที่ดวงตาแดงก่ำ

การจากไปของเขา ก็เหมือนแผลเป็น นานขนาดไหนก็ยังไม่หาย...

ปัจจุบัน กลับได้ยินข่าวว่าสาเหตุการตายของเขามีเลศนัย ทุกคนก็มุ่งความสนใจไปบนตัวของซุนซื่อ

มีคนถามซุนยู่จือว่า: “ซุนซื่อ เจ้าบอกว่าซูยี่ฆ่าพี่ชายของเขา มีหลักฐานหรือไม่?”

ซุนยู่จือ ร้องไห้จนใบหน้าเต็มไปด้วยน้ำตา

“ซูยี่เป็นน้องชายแท้ๆ แต่กลับอิจฉาความสามารถในการนำทัพของพี่ชายมาโดยตลอด ต่อหน้าเป็นมิตร เขาใจดี แต่ลับหลังกลับวางแผนไปหมด ตอนนั้นสามีของข้าซูหมินเป็นผู้นำกองทัพ แต่ซูยี่อยู่หลังค่อยกดดัน เหตุใดอยู่ดีๆ เขาก็ตายในสนามรบล่ะ?”

ซูจิ่นจือลุกขึ้นยืนอย่างกะทันหัน ลำคอเหมือนถูกคนบีบรัดไว้ ความโกรธและความเกลียดชังพุ่งขึ้นคอ

“หุป……หุปปาก！”

ซุนยู่จือ จ้องเขม็งไปที่ ซูจิ่นจือ: "เจ้าปีศาจ วันนี้มีเจ้าท่านอยู่ ข้าก็จะเปิดโปงใบหน้าที่แท้จริงของพวกเจ้า!"

“เจ้า……”

ฉู่เชียนหลีก้าวไปข้างหน้า มองที่ซุนยู่จืออย่างเย็นชา

“ในตอนนั้น ท่านน้าใหญ่เกิดเรื่อง เจ้าแบ่งแยกตระกูลซูอย่างไม่ลังเล เอาทรัพย์สมบัติของตระกูลซูไปสองในสาม หลายปีที่ผ่านมา เรื่องเหลวไหลไร้สาระของเจ้า ไม่รู้ยั่วเย้าไปแล้วผู้ชายกี่คน บัดนี้ เจ้าในฐานะเช่นไร คุณสมบัติอะไรมาประณามท่านน้าและท่านผู้พี่ของข้าที่นี่?”

“ถ้าตอนนั้นข้าไม่แบ่งแยก คงถูกซูยี่และซูจิ่นจือทรมานจนตายไปตั้งนานแล้ว ยิ่งกว่านั้น ซูยี่แสวงชอบในความงามของข้า กลับ...กลับมาทำเรื่องไม่ดีต่อข้าพี่สะใภ้คนนี้ ข้าก็ต้องแบ่งบ้านอยู่แล้ว"

นัยตาของซูจิ่นจือเปื้อนด้วยความโกรธ พลังภายในแต่ละชั้นถูกกระตุ้น กลิ่นอายรอบกายสั่นไหว เจตนาฆ่าที่ทะยานขึ้นฟ้าก็ระเบิดออก พุ่งออกจากการกักขังของพลังยาในทันที มุ่งตรงไปยังซุนยู่จือ

“ข้าไม่อนุญาตให้เจ้าใส่ร้ายป้ายสีชื่อเสียงของบิดาข้า!”

“อ๊า!” ซุนยู่จือกรีดร้อง “เจ้าท่านช่วยข้าด้วย! เจ้าปีศาจนี้เป็นบ้าไปแล้ว จะฆ่าปิดปาก อ๊า!”

ฉู่หานปี้ยกมือขึ้น เรียกใช้พลังเสวียน ตบไปที่ซูจิ่นจือโดยตรง

สายตาของฉู่เชียนหลีขยับ ยืนอยู่ด้านข้างไม่ขยับ

แววตาของซูจิ่นจือมั่นคง เพื่อปกป้องชื่อเสียงของบิดา แม้ว่าเขาจะรู้ว่าตัวเองจะต้องตาย ก็จะพุ่งไปข้างหน้า

ชื่อเสียงของบิดา ไม่ควรโดนแปดเปื้อน！

ฉู่หานปี้มุมปากเยาะเย้ยเย็นชา ฝ่ามือตีไปที่ร่างกายของซูจิ่นจืออย่างแรง

ซูจิ่นจือตกลงพื้นอย่างหนัก พ่นเลือดออกมาเต็มปาก