บทที่ 102 เกิดเรื่องกับแม่นม

บทที่ 101 อธิบายอย่างชัดเจนเพื่อดำเนินการได้อย่างลุล่วง

“พระชายา ที่ผ่านมาข้าน้อยไม่ดี ข้าน้อยสมควรตาย ตอนที่พระชายาอยู่ในจวนข้าน้อยก็ไม่ชอบหน้าพระชายา แอบใส่ร้ายพระชายามาไม่น้อย ยังเคยทำร้ายพระชายา ไม่ให้พระชายาเสวยพระกระยาหาร พระชายาได้โปรดสงสารข้าน้อย ข้าน้อยยังมีผู้เฒ่าผู้แก่และเด็ก หากข้าน้อยเป็นอะไรไป ครอบครัวจะอยู่ได้อย่างไรเพคะ!” แม่นมคุกเข่าอยู่กับไม่ยอมลุกขึ้น ร้องไห้น่าสังเวชมาก

อันหลิงหยุนถาม: “เรารู้จักกันจริงหรือ?”

“พระชายาเองก็ลืมไปมาก ข้าน้อยคือแม่นมที่ดูแลจวน อุบัติเหตุของพระชายาเป็นฝีมือของข้าน้อย พระชายาเกือบถูกทำลายลงด้วยน้ำมือของข้าน้อยแล้วเพคะ”

อันหลิงหยุนจึงจำเหตุการณ์ที่พบกันครั้งแรกได้ ไม่น่าแปลกใจที่ดูคุ้นตา

“เรื่องที่ผ่านไปไม่ต้องพูดถึงอีก เจ้าอย่าเอาแต่คุกเข่าร้องไห้ ในเมื่อเป็นคนของจวน ถ้าช่วยได้ข้าก็จะไม่สนทั้งนั้น เจ้าลุกขึ้นมาคุยกันก่อน”

อันหลิงหยุนมองผู้คนในหลังลาน จำนวนผู้คนไม่น้อย

จวนอ๋องเสียนมีผู้คนมากมายจริงๆ

“แยกย้ายเถิด ข้าไม่คนเล่นละครลิง”

อันหลิงหยุนเดินไปที่ห้องอื่น อากาศหนาวและนางไม่อยากออกไปยืนอยู่ข้างนอก

อันหลิงหยุนนั่งลงเมื่อถึงในห้อง แม่นมยืนตัวสั่น ดูไปก็น่าสงสาร อายุปูนนี้แล้ว ยังต้องได้รับบาปกรรมเช่นนี้

“หงเถา นำเก้าอี้มาให้แม่นม”

หงเถานำวางเก้าอี้ลง แม่นมนั่งตัวสั่น ปาดเหงื่อและน้ำตา

“พระชายา” แม่นมทนไม่ไหวร้องไห้ โอ๊ยเจ็บ!

“อืม แม่นม เจ้าได้รับพิษนี้ได้อย่างไร?”

พูดถึงเรื่องนี้ แม่นมร้องไห้ออกมา ใบหน้าแก่ที่เต็มไปด้วยรอยย่นที่เดิมทีน่าเกลียดอยู่แล้ว ร้องไห้ขึ้นมาน่าเกลียดเข้าไปอีก

อันหลิงหยุนก็ไม่อยากมองคนที่ร้องไห้แบบนี้ ร้องไห้ได้น่าเกลียดจริงๆ

“แม่นม ถามสิ่งใดเจ้าก็ตอบสิ่งนั้น ข้าก็ไม่ใช่คนที่ไม่มีเหตุผลขนาดนั้น หากเจ้าไม่พูดให้ชัดเจน ถ้าท่านอ๋องกลับมา ให้เขามาถามเจ้า” ไม่ได้ข่มขู่แม่นม หากเรื่องนี้นางก็จัดการไม่ได้ ก็ให้กงชิงวี่มาจัดการเอง

แม้ว่าจะเป็นพระชายาเสียน แต่นางผู้เป็นพระชายาเสียนนี้ก็ไม่มีอำนาจอะไรที่แท้จริง

ถ้าไม่ใช่เพราะช่วงนี้กงชิงวี่ทำสวาทรักกับนางทั้งวันทั้งคืน ร่ำลือไปทั่วจวนอ๋องเสียน ก็เป็นไปไม่ได้ที่คนในจวนเหล่านี้จะให้เกียรตินางขนาดนี้

แม่นมพูดอย่างอึดอัด: “พระชายา ข้าน้อยก็อยากบอก แต่ข้าน้อยไม่รู้ว่าได้รับมันมาได้อย่างไร ดังนั้นข้าน้อยจึงไม่รู้ว่าควรพูดอย่างไรเพคะ”

“หมายความว่าอย่างไร?” อันหลิงหยุนแปลกใจ

“ประมาณสองสามวันก่อนข้าน้อยตื่นขึ้นมา ก็รู้สึกว่าตอนสวมใส่เสื้อผ้าบนแขนรู้สึกเจ็บแสบ ข้าน้อยเปิดดู ก็เห็นแผ่นสีม่วงบนแขน ข้าน้อยคิดว่าห้องพักมีแมลงเข้ามา กัดข้าน้อยเข้า จึงไม่คิดอะไร ข้าน้อยผิวหยาบหนังหนา ไม่มีความรู้ ไม่สนใจอะไรมากนัก แต่แขนนี้หนักขึ้นเรื่อยๆ เจ็บขึ้นเรื่อยๆ ข้าน้อยเกาได้สองครั้งหนังก็เป็นแผลและเริ่มเปื่อย ข้าน้อยนึกว่าถูกแมลงกัดมาโดยตลอด เกาจนเป็นแผลหนอง ไม่กล้าพูดอะไร กลัวพ่อบ้านไล่ข้าออกไปเพคะ”

แม่นมพูดไปร้องไห้ไป อันหลิงหยุนรู้สึกหมดหนทาง

สมัยโบราณก็เป็นเช่นนี้ ถ้าคนรับใช้ไร้ประโยชน์ ก็ต้องหอบพระกระยาหารของออกไป มีอาการป่วยใดๆ ไม่ตีให้ตายก็ถือเป็นความเมตตาแล้ว ไม่สามารถที่จะให้อยู่ในบ้านเพื่อแพร่เชื้อสู่คนอื่นๆ

“พิษของเจ้านี้ไม่มีอะไร เดี๋ยวข้าให้พ่อบ้านนำยามาให้ เจ้าเสวยแล้วก็จะหาย”

“ขอบพระคุณพระชายา ขอบพระคุณพระชายาเพคะ!” แม่นมขอบคุณครั้งแล้วครั้งเล่า อันหลิงหยุนก็ไม่อยากพูดอะไรมาก ลุกขึ้นและกลับไปรอที่ลานโอวหลาน

กงชิงวี่จะกลับมาในเวลาดึกดื่น แม่ว่าเจ้าตัวจะไม่อยู่ แต่ทันทีที่กลับมาก็ถามถึงเรื่องแม่นมที่หลังลาน

อันหลิงหยุนถามขณะนั่งลง: “ท่านอ๋องรู้ได้อย่างไรเพคะ?”

“ไม่มีเรื่องที่ข้าไม่รู้ หรือพระชายาคิดว่า ข้ามีเพียงความสามารถในการนอนกับพระชายาเท่านั้น?”

กงชิงวี่ถอดเสื้อคลุมและนั่งลง บีบคางของอันหลิงหยุน และจูบทันที

อันหลิงหยุนกลอกตา พูดโดยไม่ต้องพิสูจน์ก็ได้ ยังต้องการพิสูจน์ด้วยการกระทำจริงงั้นหรือ?