บทที่ 104 เกิดเรื่องใหญ่ที่หลังลานบ้าน

บทที่ 104 เกิดเรื่องใหญ่ที่หลังลานบ้าน

กงชิงวี่กลับจวนในตอนกลางคืน อันหลิงหยุนไม่ได้ไปเสวยพระกระยาหาร

“พระชายาล่ะ?” ไม่เห็นนางกงชิงวี่รู้สึกอึดอัด

พ่อบ้านลังเลอยู่ครู่หนึ่ง: “วันนี้หลังจากจัดการเรื่องของหลังลานก็ไม่ออกมาอีกเลย ตอนนี้อยู่ในห้องพ่ะย่ะค่ะ”

“งั้นหรือ?” กงชิงวี่วางตะเกียบ กำลังจะลุกขึ้น

“ท่านอ๋อง ข้าน้อยไปดูพ่ะย่ะค่ะ”

“ไม่ต้อง” กงชิงวี่เดินตรงออกจากห้องอาหารไปหาอันหลิงหยุน เข้าไปในลานโอวหลานมองเข้าไปในห้อง ขณะนี้ในห้องจุดตะเกียง หมายถึงว่าคนอยู่

เคาะประตู: “อยู่หรือไม่?”

“อยู่เพคะ” หลิงหยุนกำลังยุ่งอยู่กับการทำยา

ผลักประตูเปิดออกและกงชิงวี่หันหลังไปล็อกประตู

อันหลิงหยุนล้างมือ เก็บของเสร็จแล้ว มองไปยังกงชิงวี่

“กลับมาแล้วหรือเพคะ?” ตั้งแต่หลับนอนกันแล้ว ความสัมพันธ์ระหว่างทั้งสองไปในทางที่ดีขึ้นเมื่ออยู่กันเพียงลำพังสองคน คำว่าท่านอ๋องสองคำอันหลิงหยุนจะใช้หรือไม่ก็ได้

กงชิงวี่เรียกนางหยุนหยุน

“ทำไมไม่ไปเสวยพระกระยาหาร?” กงชิงวี่ขึ้นมาก็กอดอันหลิงหยุน ผลักลงบนเตียงโดยตรง

อันหลิงหยุนไม่ขัดขืน ขัดขืนไปก็ขัดขืนไม่อยู่ เอนหลังลงบนเตียง กงชิงวี่ก็ปลดเปลื้องเสื้อผ้าบนร่าง

แขนทั้งสองอันหลิงหยุนกอดคอของกงชิงวี่ จ้องมองเข้า: “มีเรื่องหนึ่ง ท่านรับปากกับข้าได้หรือไม่เพคะ?”

“เรื่องพระชายารอง?” ไม่รู้ว่าสมองนี้คิดอะไรอยู่ แม้ว่าพระชายารองจะเป็นประสบการณ์ที่ท่านอ๋องทุกคนต้องผ่าน แต่เขาบอกว่าจะแต่งงานกับพระชายารองตั้งแต่เมื่อไหร่

“ไม่ใช่” อันหลิงหยุนตอบอย่างเด็ดขาด

กงชิงวี่ขมวดคิ้ว รับได้แล้ว!

“งั้นเรื่องอะไร?”

“เรื่องอาซิว!”

กงชิงวี่หยุดชั่วขณะ แต่ไม่นานก็กอดแล้วเข้าไปข้างใน ปิดม่านเตียงลงและทำภารกิจให้เสร็จก่อน

หลังจากเหนื่อยล้า อันหลิงหยุนก็นอนอย่างเหนื่อยล้าไปทั้งตัว วาดวงกลมบนร่างของกงชิงวี่ด้วยมือ อันที่จริงหิวนิดหน่อย เพียงแต่ไม่สามารถทำศึกที่ไม่แน่ใจไม่ได้

หากไม่เอาให้อยู่ในตอนนี้ เกรงว่าจะไม่ง่ายที่จะขอความเมตตาเรื่องอาซิว

กงชิงวี่บีบมือเล็กอันหลิงหยุน ต้องการจนทนไม่ได้ แต่ร่างกายของนางไม่สามารถที่จะทำสวาทรักได้จริงๆ กลัวว่าจะไม่สามารถทนได้อีก

ทำได้เพียงอดทน!

“ข้าหิวแล้ว” อันหลิงหยุนพึมพำกับตัวเอง กงชิงวี่ยิ้ม มองลงไปหญิงสาวที่เหมือนนกน้อยในอ้อมแขน

“หิวแล้วยังไม่ไปเสวยพระกระยาหารอีก?” เขาหัวเราะอบอุ่นราวกับฤดูใบไม้ผลิ อันหลิงหยุนลืมตามอง ความรู้สึกเมื่อยล้าน้อยลงแล้ว

อดไม่ได้ที่จะคิด นอกจากซูโม่หรง เขาก็เป็นผู้ชายที่หล่อเหลาที่สุด

ไม่รู้ว่าถ้าเปรียบเทียบพวกเขาเมื่ออยู่ด้วยกัน จะเป็นอย่างไร?

แต่ในใจรู้สึกตลกอีกครั้ง จะเปรียบเทียบกันได้อย่างไร เห็นได้ชัดว่าเป็นทั้งสองอยู่คนละโลก

“นี่ก็รอท่านอ๋องกรุณาอยู่ไม่ใช่หรือเพคะ?” อันหลิงหยุนลุกขึ้นมา แม้ว่าจะเหนื่อยอยู่บ้าง แต่ก็ทุ่มสุดตัวเพื่อรับประทานอาหารมื้อหนึ่ง

เปิดผ้าห่มออกเล็กน้อย อันหลิงหยุนตัดสินใจที่จะฝึกฝนด้วยตนเองสักหน่อย

กงชิงวี่หายใจอย่างหนักหน่วง: “งั้นเสวยพระกระยาหารก่อน?”

“ไม่รีบ!”

ปล่อยให้หญิงบนกายวุ่นวายไป กงชิงวี่ทำได้เพียงแค่หรี่ตาเพื่อให้ความร่วมมือ

อันหลิงหยุนเล่นไปสักพัก ลุกขึ้นและจากไปโดยไม่ลังเล ดวงตาของกงชิงวี่ก็เปิดขึ้น นางแต่งตัวและเดินไปที่ประตูแล้ว

“เจ้า?” ไฟในตัวเขาจะทำอย่างไร?

อันหลิงหยุนไม่เกรงใจเลย: “ข้าหิวแล้วเพคะ จะไปเสวยพระกระยาหารสักหน่อย เรื่องของอาซิวท่านอ๋องคิดดูอีกครั้ง”

พูดจบอันหลิงหยุนออกจากประตู ความคิดรู้สึกโกรธของกงชิงวี่หายไป เพียงแค่ต้องการคิดบัญชีกับอันหลิงหยุน

อันหลิงหยุนออกไปที่ห้องอาหาร กงชิงวี่ตามไปในภายหลัง

เข้าประตูแล้วถลึงตาใส่อันหลิงหยุนอย่างดุดัน เดินไปสะบัดเสื้อคลุม นั่งลงมองอันหลิงหยุน

อันหลิงหยุนถือชามพระกระยาหารขึ้นมาเสวย

“อร่อยหรือไม่?” กงชิงวี่ถามอย่างเย็นชา

“อร่อยเพคะ ท่านอ๋องชิมดู กวาเพี่ยนนี้หอมและอร่อย” อันหลิงหยุนส่งกวาเพี่ยนชิ้นหนึ่งไปที่ปากของกงชิงวี่ กงชิงวี่มองดู ความโกรธเดิมส่วนใหญ่หายไป อ้าปากเสวยกวาเพี่ยนของนาง

ปกติเสวยกวาเพี่ยนเป็นประจำ แต่วันนี้ได้เสวยที่นางให้ รสชาติก็แตกต่างออกไป

“ท่านอ๋องเสวยพระกระยาหารเพคะ” อันหลิงหยุนกล่าวต่อ กงชิงวี่ถือชามพระกระยาหารและเสวยอย่างเชื่อง

หงเถาและลุ่ยหลิ่วยืนอยู่ทั้งสองข้าง อดไม่ได้อยากหัวเราะ

นี่ยังเป็นท่านอ๋องคนเก่าอยู่หรือ เชื่องขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อใด

หลังจากเสวยพระกระยาหารแล้วอันหลิงหยุนก็กลับไปที่ลานโอวหลาน คิดว่ามันจบแล้ว คิดว่าจะพูดตรงๆ เกี่ยวกับเรื่องของอาซิว

“ข้ายังมีเรื่องต้องทำ กลับเถิด” ไม่รออันหลิงหยุนเปิดปากพูด กงชิงวี่หันหลังและออกจากลานโอวหลาน อันหลิงหยุนงุนงง ไปแบบนี้เลยหรือ?

ดูเหมือนว่าเรื่องของอาซิวจัดการได้ยากจริงๆ นางทุ่มสุดตัว ก็ไม่เห็นว่ากงชิงวี่จะตกหลุมพราง เป็นเรื่องลำบากแล้ว

ตอนแรกคิดว่าจะกลับไปรอกงชิงวี่ สุดท้ายแล้วเมื่อขึ้นเตียง ในสภาพที่เสวยอิ่ม ไม่นานนักก็หลับไป

แต่อันหลิงหยุนหลับไปไม่นาน ก็ถูกปลุกให้ตื่น

“พระชายา พระชายา……” พ่อบ้านตบประตูอยู่ข้างนอกต่อไป ดูเหมือนจะมีบางอย่างเร่งด่วน

ประตูถูกตบราวกับว่ามันกำลังจะแยกออก แม้ว่าฟ้าผ่าก็ไม่ยอมขยับไปไหนอันหลิงหยุนก็ควรตื่น