ตอนที่ 106
บทที่ 106 เสด็จออกจากวังไปจัดการคดี
October 21, 2026
บทที่ 105 เจ้าช่วยสงวนเนื้อสงวนตัวด้วย
อันหลิงหยุนหยิบหญ้ากุ่ยเจิงอีกหนึ่งกำมือและส่งให้หมอจวน: “เคี้ยวมันให้เขาเสวย ที่เหลือนั่นต้องเสวยทั้งหมด”
หมอจวนมีความกังวล ถ้าของสิ่งนี้เหมือนไม้ฝืนใบไม้ เคี้ยวได้อย่างไร? ไม่สนใจลำคอแล้วหรือ?
แต่พระชายาเคี้ยวได้ เขาก็ทำได้!
มอบหมายให้กับหมอจวน อันหลิงหยุนเดินไปตรงหน้ากงชิงวี่ กงชิงวี่โกรธจะดุนาง ทำไมนางถึงป้อนของให้อาซิว รู้จักความอับอายหรือไม่ พูดออกไปขายขี้หน้าอ๋องเสียนของเขาไม่เหลือชิ้นดี!
ไม่รอพูด อันหลิงหยุนฟุบอยู่ในอ้อมแขนกงชิงวี่ ร่างกายอ่อนเพลียมาก ราวกับต้องการยืนให้นิ่ง แต่ไม่นิ่ง
ร่างนิ่งไป มือทั้งสองของอันหลิงหยุนกอดที่เอวกงชิงวี่: “ท่านอ๋อง ข้าเหนื่อยแล้วเพคะ!”
กงชิงวี่กอดอันหลิงหยุน ก้มลงนางหลับตาแล้ว ในใจรู้สึกผิด เห็นนางเป็นเช่นนี้ก็เหลือเพียงความเป็นห่วง
กงชิงวี่โค้งลำตัวและอุ้มอันหลิงหยุน เดินมุ่งไปหน้าไปข้างนอก
ระหว่างทาง กงชิงวี่กระชับแขนหลายครั้ง เพราะกลัวว่าจะเกิดเรื่องขึ้นกับนาง
“เหนื่อยแล้วกลับไปนอน ข้างนอกมีลมเย็น” ระหว่างทางเรียกอยู่หลายครั้ง อันหลิงหยุนง่วงสามารถทนไหว แต่เหนื่อยถึงสุดขีด ไม่ว่าอย่างไรก็ทนไม่ไหว
อันหลิงหยุนหรี่ตาไม่พูดอะไร ปล่อยให้กงชิงวี่อุ้มเอาไว้
กลับถึงลานโอวหลาน วางคนลงกงชิงวี่ตามหมอจวนมา หมอจวนดูอาการให้อันหลิงหยุน บอกว่าเหนื่อยเกินไปหลับแล้ว
“มียาอะไรต้องเสวยหรือไม่?”
กงชิงวี่จับมืออันหลิงหยุน ปกติก็มีความกังวล แต่ครั้งนี้ความกังวลยุ่งเหยิงเล็กน้อย
เขาก็รู้ว่าไม่เป็นอะไร ไม่นานก็ตื่น แต่ยังคงกังวล
หมอจวนคิดอยู่ครู่หนึ่ง: “พระชายาผิวพรรณแย่มาก เหมือนเลือดลมไม่ดี งั้นบำรุงเลือดสักหน่อยเถิดพ่ะย่ะค่ะ”
“บำรุงอย่างไร?”
“สิ่งนี้ น้ำตาลทรายแดงบำรุงเลือด”
“อืม เอามา”
“พ่ะย่ะค่ะ”
หมอจวนเตรียมน้ำตาลทรายแดงสองสามชิ้นส่งให้ ใส่ลงในน้ำให้ละลาย ใส่โสมสองชิ้น
กงชิงวี่ช่วยลดปัญหา ตนดื่มมันเองแล้วป้อนปากต่อปากโดยตรงไปชามหนึ่ง
เหล่าหมอจนตาร้อนผ่าว ก้มศีรษะลงไม่กล้ามอง
หักโหมเป็นวันที่สองแล้ว
อันหลิงหยุนค่อยๆ ตื่น กงชิงวี่อุ้มนางแล้วไปอาบน้ำ
ทั้งสองแช่ในถังน้ำที่อบอุ่น อันหลิงหยุนถูกระงับไว้ในอ้อมแขนของกงชิงวี่ นางไม่สามารถขยับได้ ทำได้เพียงนอนหงาย
กงชิงวี่โอบเอวของนาง กล่าวอย่างไม่ค่อยมีความสุข: “เรื่องเมื่อคืนข้าจะทำเป็นว่าไม่เคยเกิดขึ้น แต่เรื่องนี้ห้ามเกิดขึ้นอีก”
“อืม”
ทำผิดแล้ว ก็ต้องมีกิริยาสำนึกผิดโดยปริยาย
อันหลิงหยุนถอนหายใจ: “เรื่องนี้เกรงว่าจะยังไม่จบ หวังว่าอาซิวจะยังคงมีชีวิตอยู่ จากนั้นลืมข้าไป”
ดวงตากงชิงวี่นิ่งไป: “อาซิวข้าจัดการเอง เขาจะไม่ตาย ข้ารับรองได้”
อันหลิงหยุนมองไป: “แต่ความหมายของท่านอ๋องดูเหมือนจะกักขังเขาไปชั่วชีวิต”
“ข้าเมตตามากแล้ว”
“ท่านอ๋อง หากไม่มีข้า ท่านจะจัดการอาซิวหรือไม่เพคะ?” อันหลิงหยุนสงสัยมากในทันใด
กงชิงวี่ส่ายหน้า: “อาจจะไม่มีอะไรเกิดขึ้นหากไม่มีเจ้า น้องสาวอาหยู่อาจไม่ตาย อาซิวก็ไม่ทรยศต่อข้า
แต่คนรอบตัวข้า ทำได้เพียงฟังคำสั่งข้า ขัดขืนไม่ได้แม้แต่นิด แม้ว่าข้าจะสั่งให้ฆ่าพ่อแม่ของพวกเขาก็ตาม ก็ต้องฟังคำสั่งเท่านั้น”
“ในวันข้างหน้าหากท่านฆ่าท่านพ่อข้า ข้าจะฆ่าท่านก่อน!”
อันหลิงหยุนไม่ได้พูดล้อเล่นอย่างแน่นอน
กงชิงวี่ยิ้มเย็นชา: “เรื่องของอนาคตใครจะรู้?”
“ไม่ว่าวันนี้หรืออนาคต ใครฆ่าท่านพ่อข้า ข้าก็ฆ่าผู้นั้น” โลกก่อนหน้านี้อันหลิงหยุนเป็นเด็กกำพร้า นางอิจฉาคนที่มีพ่อแม่ แต่ตอนนี้นางมีท่านพ่อแล้ว หากผู้ใดจะมาฆ่าท่านพ่อนาง นางก็จะฆ่าผู้นั้น!
กงชิงวี่บีบรอบเอวเล็กของอันหลิงหยุน: “ข้าไม่มีปัญญานั่น”
“สองอย่างนี้มีอะไรที่แตกต่าง ท่านไม่มีปัญญา กับไม่อยากจะเป็นอย่างเดียวกันได้อย่างไร?” อันหลิงหยุนถอนหายใจ ไม่อยากพูดเรื่องนี้อีกต่อไป แต่อยู่ในตระกูลของจักรพรรดิ ไม่สนใจอะไรขนาดนั้น ถ้าไม่ฉีดยาป้องกันไว้ตั้งแต่แรก หากกงชิงวี่มีความคิดเช่นนั้น นางจะทำอย่างไร?
กงชิงวี่กอดนาง ก้มศีรษะบรรเลงจูบ เรื่องนี้จะไม่กล่าวถึงก็ดี: “เหนื่อยแล้วก็พักผ่อน”
“อืม” อันหลิงหยุนออกไปด้วยการถูกอุ้ม ทั้งสองไปพักผ่อนอันหลิงหยุนกอดเอวกงชิงวี่ ถามลอยๆ : “ท่านไม่ไปสืบคดีหรือเพคะ?”
“ไม่มีอะไรคืบหน้า วันนี้พักผ่อน”
“ท่านอ๋อง ข้าอยู่ที่จวนก็ไม่กิจอะไร ท่านพาข้าไปด้วยดีกว่า ข้าอาจจะช่วยท่านสืบคดีได้ก็ได้เพคะ?” อันหลิงหยุนพูดกล่าวอย่างจริงจัง เงยหน้าขึ้นและลืมตาที่เหนื่อยล้า
กงชิงวี่ครุ่นคิด: “ก็ดี เจ้าอยู่ที่จวนข้าก็ไม่วางใจ”
“ขอบพระคุณท่านอ๋อง”
อันหลิงหยุนมุดกลับไป หยอกล้อให้กงชิงวี่จิตใจรุ่มร้อน ยื่นมือออกไปจับนาง พลิกตัวกดอันหลิงหยุนเอาไว้
“วันนี้ข้ายังไม่ได้ส่งน้ำอสุจิ”
“หน้าไม่อายจริงๆ!”
“สิ่งที่ต้องการไม่ใช่ใบหน้านี้หรือไง หน้าข้าด้าน”